Nieuwsbrief mei 2025 (1)

Leven als "hond" in Frankrijk.....

Dat heeft Chef met volle teugen bij ons gedaan.....

​En toen ineens was het afgelopen. Chef onze trouwe hond heeft een vol leven gehad. Het begon in het asiel in Montluçon waar hij als pup is afgegeven. Na 3,5 jaar bij de S.P.A. was het zover dat wij onze keuze op hem lieten vallen en hij zijn nieuwe leven begon in Les Trois Taillants. We hebben hier kilometers gelopen en onze eigen omgeving kunnen ontdekken tijdens de uren van het uitlaten. Hij stal de harten van ons, onze kinderen en kleinkinderen en onze gasten. Er was echt niemand die hij oversloeg met zijn vriendelijkheid. Soms een beetje lomp maar altijd lief. Dit kwam de afgelopen week tot een eind na een leven van bijna 13,5 jaar. Onze oude baas laat een grote leegte achter maar vooral laat hij de liefde die hij voor iedereen had bij ons achter. Het was een bewogen, vol en machtig leven wat hij heeft geleefd. Wij kijken trots terug op wat hij altijd teweeg kon brengen bij mensen. 

​In 2016 kwam Chef bij ons vanuit het asiel. Hij moest wel even wennen aan alle vrijheid die hij toen ineens had. Maar het duurde zeker niet heel lang. We hebben veel avonturen beleefd met hem. Zijn moeder als een schapendrijfster (Border Collie) en zijn vader als een echte jachthond (Braque Blue d’Auvergne) had hij het niet altijd gemakkelijk met zijn instincten. Soms wist hij het niet meer helemaal maar altijd was hij lief en geduldig met iedereen die zijn pad kruiste. Hij kon geen vlieg kwaad doen wanneer hij de familieman uithing. Maar wanneer zijn jachtknopje aanging tijdens onze wandelingen was hij echt de “man op jacht” en was er geen uit-knop meer te vinden. 

​In de tijden dat hij echt nog zo actief was hebben we regelmatig bij de dierenarts gezeten om alles weer aan elkaar te laten naaien. Wanneer je gewoon doorrent en geen rekening houdt met prikkeldraad of wanneer je meerdere keren een gevecht aangaat met bevers, dan hou je best wel veel rafels aan je oren over en allerlei littekens van dichtgenaaide huid. Maar wat hij nooit is kwijtgeraakt is zijn ongekende eigenwijze manier van het leven van zijn hondenleven. 

​De laatste jaren werden wel steeds moeilijker voor Chef. De achterpoten werden stram en stijf. Door een trauma dat hij opliep in zijn pup leven had hij veel zenuwpijnen en dat zorgde ervoor dat hij altijd aan zijn staart knaagde. Hij moest het altijd met wat kale plekken doen. Soms ging het beter, soms was het lastig. Maar wat Chef het meest lastig vond was de dementie die hem te pakken kreeg. De verlatingsangst van vroeger kwam in het kwadraat bij hem terug. Uiteindelijk moest hij altijd een hand voelen op zijn kop of lijf. Door steeds slechter zicht en gehoor werd alles voor hem een bedreiging. 

​Gelukkig hebben we heel rustig afscheid kunnen nemen terwijl hij heel rustig in zijn eigen mand kon liggen. Op zijn vertrouwde kussentje heeft hij voor de laatste keer zijn kop neer kunnen leggen. Het is heel goed geweest. We hebben van elkaar kunnen genieten en dat hebben we met volle teugen gedaan. Nu is het tijd om verder te gaan. 

---

---