Drukte in “Atelier du Bois”..... Eigenlijk iets wat we nooit doen.....U heeft ongetwijfeld al wel eens iets gezien van de creaties die uit ons atelier komen. Het maken van grote staldeuren, luiken, schuurdeuren, toegangshekken en trappen op maat is iets dat regelmatig voorbij komt in de nieuwsbrief. We zijn natuurlijk ook zeker trots op al het werk dat gemaakt wordt in het aterlier. Alleen deze zomer hebben we iets gedaan dat we nog niet eerder gedaan hebben. Normaal doen we in de zomer geen opdrachten klaarmaken in de werkplaats, om onze vakantie gasten te kunnen verzorgen. Maar dat is dit jaar anders.  We kregen een opdracht voor een stel grote staldeuren, maar dan net even anders dan we ze normaal maken. Deze staldeuren komen in een gevel van een boerderij die volop bewoond wordt. De vorige bewoners hadden de staldeuren verwijderd en een glazen pui in het gat gezet. Nu wil het geval dat deze kant van het huis op het zuiden staat en de zon genadeloos naar binnen kan schijnen in de zomer. De opdracht was dan wel om staldeuren te maken, maar eigenlijk was het dus een zonwering voor het woongedeelte van het huis. En ondanks onze gewoonte om in de zomer geen opdrachten klaar te maken konden we deze klant niet langer in de hitte van de zon laten zitten. Zeker nu we een julimaand achter de rug hebben van meer dan 35 graden. We zijn toch aan de slag gegaan in de werkplaats.
De opening waar de nieuwe deuren in moeten komen is natuurlijk altijd een oud gebouw zoals dat eigenlijk altijd het geval is. We maken daar dan altijd eerst een goede mal van. Deze mal zetten we dan weer neer in de werkplaats en dat wordt de exacte maat van de deuren die we gaan maken. We beginnen simpel, met het schaven van de vloerdelen die we gaan gebruiken om de deur aan de buitenkant te bekleden. Deze schaven we aan vier kanten glad en haaks. Daarna moeten de groef en het mes eraan gefreesd. Dit doen we op de freesmachine met een automatische aanvoer.
Omdat het gat in de schuur nooit mooi recht is maken we een kozijn waar de deur aan komt te hangen. Deze maken we zo dat we in het scheve gat de mogelijkheid hebben om de nieuwe deur wel netjes recht op te hangen. Deze truc gebruiken we eigenlijk altijd om alles netjes af te kunnen hangen. En wanneer dit kozijn dan netjes opgesteld staat in de werkplaats kunnen we de exacte maat van de deuren bepalen. Aan de hand van deze maten kunnen we dan een tekening maken, met daarin alle maten van het geheel en van de constructies van de deuren.
Dan wordt het tijd om de constructies van de deuren te maken. Dit is altijd nog wel een puzzeltje om dit goed te doen. En wanneer alles netjes in elkaar gelijmd zit kan het afgewerkt worden en ziet het er al echt als een deur uit. We kunnen dan de vloerdelen erop vast zetten en de scharnieren erop doen. Door de extra belegstukjes bij de scharnieren krijgen de deuren een mooi uiterlijk en liggen ze ook een beetje dieper in het gat van de voorgevel. Dit is gunstig want dan zal er minder regenwater tegen aankomen en blijven de deuren langer mooi.
Wanneer dan beide deuren klaar zijn wordt alles afgehangen en compleet gemaakt. Onze manier van werken is om de hele deur compleet af te hangen wanneer deze nog in de werkplaats staat. Zo kunnen de scharnieren en alle sluitingen al op hun plek komen. Als alles werkt en op maat is, is het geheel klaar om te gaan plaatsen. Nu moet alles weer gedemonteerd worden en klaargemaakt voor transport. We gaan snel onderweg om deze deuren te plaatsen zodat de temperatuur in het woonhuis van deze klant weer een beetje dragelijk gaat worden.
Het plaatsen neemt natuurlijk ook nog wel wat tijd in beslag. Maar in iets meer dan een dag staat er ineens een mooi stel staldeuren. Alles komt dan ineens op z’n plek terecht. Waar we nog even over moesten nadenken was de sluitingen op de muur om de deuren open te zetten. Uiteindelijk zijn dat oude kettingen geworden die ook uit een oude stal komen. Zo wordt het toch een mooi authentiek geheel. Wij blij met een mooi afgeleverde deur en de klant helemaal tevreden met zijn zonwerende staldeuren. En dat dan ook nog afgeleverd aan het begin van de zomer. Iedereen blij.
  Nieuwe katjes op “Au Bout du Monde”.....Half-broer en half-zus van Freule .....Dat er bij ons op “Au Bout du Monde” katten aanwezig zijn dat is wel bekend bij iedereen. Maar de laatste tijd komt het toch zeer regelmatig voor dat de katten niet meer terugkomen in de schuur. Alle katten die wij hebben wonen bij ons in de oude schuur. Dat is hun plek. Hier zijn de hokken en hier krijgen ze te eten als dat nodig is. Hoewel de taak van de katten is om hier zoveel mogelijk muizen en ander ongedierte te vangen hebben ze ook nog gewoon voer nodig.
Een paar weken geleden kwam Frère niet meer thuis. Dit kan natuurlijk gebeuren omdat de katten altijd rond struinen en in de nacht dan ook roofvogels, vossen en marters tegen kunnen komen. En met een eventueel gevecht zullen onze katten zeker niet altijd winnen.  Ook Keesie kwam een keer niet meer terug. En zo gebeurde het dus dat er nog maar één kat bij ons op het erg rondliep. Freule moet nu in haar eentje het muizenbestand in toom houden. En dat valt niet mee. Gelukkig is daar dan de kat van onze vriend Pascal die weer voor de zoveelste keer goed zwanger is en weer een behoorlijk vol nest met kittens afleverde. Wij hadden dus weer snel onze keuze gemaakt, er komen twee van de kittens naar onze schuur. We gaan natuurlijk af en toe wel even kijken hoe het ermee staat. De katjes groeien goed met de goede zorg van moeder kat. En dan komt de dag dat onze katjes kunnen verhuizen naar onze eigen schuur. Het is natuurlijk een schattig gezicht hoe de kleintjes zich een weg banen in het nieuwe hok. Veel eten, slapen, plassen, poepen, miauwen, spelen en weer gaan eten en slapen.
Het is dus weer een broer en zus. De man noemen we maar weer “Frère”. Hopelijk blijft deze nu wat langer bij ons. En dan willen we ook graag de nieuwe dame in het hok aan u voorstellen: “Belle”. De kleur vinden we erg mooi en omdat het haar een beetje langer is vinden we haar erg mooi. Dus de naam “Belle” is dan toch wel erg toepasselijk voor deze dames poes, of “kattin” zoals onze Belgische vriend altijd zegt.
Maar nu is het dus wel het geval dat alle katten die nu bij ons zijn allemaal kinderen zijn van dezelfde moeder kat. Ze hebben niet dezelfde vader dus zijn het toch wel halfbroer en -zus van elkaar. Maar het is en blijft wel allemaal familie. Wij zijn in ieder geval weer blij dat er weer wat katjes bij zijn gekomen. We hopen dat ze net zoveel muizen gaan vangen als Freule. Die kan in ieder geval het goede voorbeeld geven aan de kleintjes.
Het oude “koeien-pad” in ere hersteld.....Na jaren is het pad helemaal compleet.....Ik heb er al een eerder artikel over geschreven. We zijn er ook al jaren mee bezig maar de laatste tijd zijn er behoorlijk wat veranderingen in en om het “oude koeienpad”. We ontdekten dit pad op ons terrein en toen we verder gingen zoeken via de “Geo-portail” (een franse google-maps) deden we een hele opmerkelijke ontdekking. Het oude pad dat we tussen de bomen ontdekt hebben is al eeuwen in gebruik. Via de “Geo-portail” konden we op een oude landkaart, die uit 1820 stamt, zien dat dit pad toen al bestond. Het werd toen al aangegeven en gebruikt. Wij vinden dit erg bijzonder.  Het begon een paar jaar geleden toen we het eerste gedeelte open hadden gemaakt. Eigenlijk wilden we het openen om een toegang te maken van de camping naar een openbaar tractorpad. Op dat moment ontdekte we de geschiedenis. We hebben meerdere gesprekken gehad in het gemeentehuis omdat wij graag eigenaar wilde worden van de grond. Wij wilde dit authentieke pad met de geschiedenis van de gemeente erbij weer in ere herstellen. Want wat was nu het geval……  De bron die naast dit pad ligt was in die tijd dus een bron voor de gemeenschap van Les Trois Taillants. Iedereen mocht met zijn dieren langskomen om die te laten drinken. Vroeger ging men met de dieren langs de bron. Tegenwoordig wordt er volop gereden met tractoren om overal water te bezorgen. In de jaren 1800 was dit niet zo. Er was toen dus de mogelijkheid om over dit oude pad te komen met je beesten en ze te laten drinken aan de gemeentebron. Wij vonden het fascinerend om dit te ontdekken.
Dus een paar jaar geleden werden we eigenaar van de verschillende percelen die dit pad vormen en we proberen om dit pad weer terug te krijgen. Dit is best een hele klus. Het eerste stuk van het pad is een paar jaar geleden al open gemaakt maar de afgelopen maand heeft Anton een groot gedeelte verder gemaakt. Anton is een vaste gast van “Au Bout du Monde”. Samen met Wilma komen ze regelmatig een aantal weken om te verblijven op onze camping en Anton vond het leuk om zich vast te bijten in het vrij maken van weer een groot stuk van ons “oude koeienpad”. Het begint nu echt goed zichtbaar te worden hoe het in die tijd geweest moet zijn. Wanneer je nu over het pad loopt begint het gevoel van vroeger tijden je echt wel te bekruipen, zeker nu je de geschiedenis weet van dit pad. Het geeft een bijzonder gevoel om hier dan te lopen. Je loopt hetzelfde pad als al die andere mensen die al eeuwen geleden met hun dieren over ditzelfde pad liepen om die dieren te laten drinken. De geschiedenis komt weer een klein beetje tot leven. En daar doen we het voor. Gekeken naar de afgelopen weken.....De moestuin doet het best goed met water uit de bron.....Aan het begin van het seizoen wilde de moestuin niet op gang komen. Het weer was te nat en te koud en toen die periode voorbij was gingen we een knallende hittegolf in die een aantal weken duurde. Temperaturen van bijna 40 graden en soms erover heen. Dat vonden de plantjes die nog moeste ontkiemen echt niet leuk. Er moest dus veel water gegeven worden. Het water uit de bron dat we met de tractor op moeten halen is dan wel een weldadige verfrissing voor de plantjes.
Maar nu we de eigenlijke zomer in zijn gegaan wordt het toch een zomer met betere temperaturen. De droogte is nog wel steeds een probleem. We moeten echt iedere avond sproeien anders komt er helemaal niets van de grond. Maar inmiddels zijn de tomaten goed begonnen, de bonen groeien als gekken en de sla doet het goed wanneer we die een beetje in de schaduw weten te houden. We eten dus inmiddels regelmatig uit de tuin. Het is fijn dat de tuin in ieder geval een aantal groentes opbrengt. Het is soms best wel frustrerend wanneer je de plantjes die je probeert goed te verzorgen onder je handen ziet verschrompelen. Maar we blijven het proberen.
Het graf van “Chef” de hond wordt goed verzorgd.....Onze hond Chef, die een paar maanden geleden overleden is, was niet alleen voor ons een geweldige vriend. Ook voor onze kinderen en kleinkinderen was het een hele goede vriend. Luca, die nu bij ons op vakantie is samen met onze dochter en schoonzoon, heeft een hele intense band gehad met Chef. Hij was natuurlijk niet hier in Frankrijk toen we Chef moesten begraven. Maar Luca had thuis in Nederland al veel ideeën die hij bij Chef z’n plek wilde uitvoeren wanneer hij hier wel in Frankrijk zou zijn. Zo kwam er een lavendel plant mee vanuit Nederland die een mooie plek moest krijgen bij zijn goede vriend.
Dit is natuurlijk allemaal voor elkaar gekomen en Luca is nu iedere keer druk bezig om het graf van Chef goed te verzorgen en iedere keer van mooie nieuw geplukte bloemen te voorzien. Het is een mooi gezicht om Luca zo bezig te zien. Ook wij missen Chef nog iedere dag en wanneer we naar de moestuin lopen kunnen we ook iedere keer nog even omkijken naar Chef.  Nederlandse haring op de Franse tafel.....We wonen nu al meer dan 10 jaar permanent in Frankrijk. We missen Nederland eigenlijk alleen omdat onze kinderen en kleinkinderen daar nog wonen. We gaan daarom natuurlijk regelmatig heen en weer om die te zien. Maar verder kunnen we zeggen dat we ons heel erg thuis voelen in Frankrijk. Maar dan is er toch wel één ding dat we missen vanuit Nederland. En dat is de Nederlandse “Hollandse Nieuwe”. De echte maatjes haring. Maar dan is er ineens een verrassing.
Rianne, onze dochter, komt met haar man Tim en hun zoon Luca bij ons de vakantie doorbrengen. En zij hebben vanuit Nederland de maatjesharing meegenomen in de koelbox, vacuüm verpakt. Het is dan natuurlijk wel even een feestje om aan tafel te gaan en een echt Nederlands “harinkje” te happen. En dan kan onze Belgische vriend Pascal natuurlijk niet ontbreken. Ook hij is gek op deze echte Nederlandse lekkernij. Dat is dan toch echt wel iets dat ze in Frankrijk helemaal niet kennen. Sterker nog, ze gruwen er zelfs een beetje van. Geeft niks…..voor ons is het even een Nederlands feestje.
Wij hebben een beetje vakantie met het bezoek van (klein)kinderen.....Deze zomer is onze dochter met man en (klein) kind op bezoek in Les Trois Taillants. Dat is natuurlijk heel fijn om je kinderen weer even om je heen te hebben. Wij hebben dan ook de tijd hiervoor genomen om dan ook even een beetje vakantie te nemen. Echte vakantie hebben we eigenlijk niet meer gehad sinds we hier in Frankrijk bezig zijn met ons huis en met de camping en de verhuur van onze accommodaties. Dan is het natuurlijk des te fijner om nu even tijd te hebben om de kinderen te ontvangen.
De dagelijkse dingen gaan zeker gewoon door maar wanneer opa op de tractor gaat heeft Luca daar natuurlijk wel zijn eigen plekje. Vuilniszakken wegbrengen naar de grote container, water halen bij de bron, met gereedschap sjouwen om hout te zagen. Alles samen met opa en oma. Hier genieten we natuurlijk enorm van, zeker ook omdat het niet zo heel vaak voorkomt dat we elkaar zien. Als ze er dan zijn is het zeker dubbel genieten.
De droogte vergt zijn tol in de Creuse.....Het is al zo lang droog. Er valt weinig regen en de regen die valt is zo weinig dat het amper zoden aan de dijk zet. Het lijkt toch echt dat de natuur gaat veranderen. En zeker in het oosten van de Creuse is de droogte zo goed merkbaar. In eerste instantie wordt er vanuit het bestuur van de Creuse gevraagd om zuinig met water om te gaan. Maar een paar weken geleden zijn er toch echt wel wat dingen veranderd. De prefectuur van ons departement heeft een waarschuwingscode systeem.  Dit is allemaal te volgen op de website www.vigieau.gouv.fr. Er zijn inmiddels 4 niveaus die de waarschuwingen weergeven. Geel is de eerste waarschuwing voor je watergebruik, deze moet je alert maken en zorgen dat je zuinig met water omgaat. Oranje is een verscherpte alertheid. Hierin komen dan de verplichtingen en verboden in het gebruik van water. Deze fase hebben we al een aantal weken. Maar sinds een paar dagen valt het oosten van de Creuse onder de rode fase: CRISIS. Nu mag je water alleen gebruiken voor de essentiële dingen. Dit gaat gepaard met allerlei restricties. Dat is natuurlijk een hele lijst maar het komt erop neer dat je gewoon zo min mogelijk water gebruikt en goed nadenkt over je eigen water gebruik. Er komt gelukkig wel nog steeds water uit de kraan. Laten we hopen dat dat nog niet gaat veranderen.  
6 Comments
|
AuteurBram en Annette Vroon eigenaren van Camping "Au Bout du Monde" voor een heerlijke rustige vakantie midden in de rust van de natuur en het authentieke Franse leven. 
Archieven
December 2025
Categorieën |
RSS-feed