Tien jaar lang “Au Bout du Monde”.....Maar hoe is het nu allemaal begonnen, en wanneer.....We hebben het al meerdere keren gemeld dit jaar. Landgoed “Au Bout du Monde” bestaat dit jaar al 10 jaar. Dat is natuurlijk wel een mijlpaal om bij stil te staan en dat hebben we inmiddels ook al wel gedaan. Het is leuk om te weten dat “Au Bout du Monde” 10 jaar bestaat, maar wat misschien nog wel leuker is……om te kijken hoe het allemaal begonnen is. Wat is er allemaal gebeurd, wat is er allemaal verbouwd en wat is er allemaal opgebouwd. 
Tien jaar geleden zijn we begonnen met de verhuur van onze accommodaties. Op dat moment was alles natuurlijk klaar. Dus om naar het echte begin terug te gaan reizen we toch zo’n 19 jaar terug in de tijd, naar het eind van het jaar 2006. Dat was het moment dat we tijdens het zoeken naar een huis om te kopen in aanraking kwamen met het dorp “Les Trois Taillants”. De plek die we bezochten was toch wel direct een plek om niet te vergeten. Binnen een aantal dagen hadden wij voor onszelf besloten dat dit het moest worden. De plek was fijn……de gebouwen konden we toen het beste omschrijven als ruïnes. Daar moest nog wel het één en ander aan gebeuren.
Maar om het verhaal compleet te maken eerst nog even dit. Bij de eerste bezichtiging kwamen we alleen kijken voor de oude schuur. Die hadden we op het oog. Dus toen we met de makelaar aankwamen liep ik meteen rond met mijn rolmaat om alles te meten en al plannen te maken. Annette en de makelaar hadden alles al snel bekeken en besloten om even in het oude huisje te kijken. Wat zeker een ruïne was. Toen we later thuis kwamen had Annette het maar over het huisje en ik over de schuur. Uiteindelijk hebben we deze gebouwen samen gekocht. En toen we dus weer teruggingen om het voorlopig koopcontract te tekenen heb ik voor de eerste keer in het huisje gekeken. Misschien wel een beetje vreemde volgorde maar bij ons gaat alles altijd een beetje anders dan normaal.
Het voorjaar van 2007 werden we via de notaris officieel eigenaar van deze twee bouwvallen en konden we dus serieuze plannen gaan maken om de boel op te gaan knappen. En dat hebben we zeker gedaan. Vanaf dat moment zijn we alle werkzaamheden bij gaan houden. Dat hebben we vervolgens gedeeld via onze eigen website. Voor die tijd was het nog wel een beetje pionieren hoe je alles op het “world-wide-web” moest zetten maar daar hebben we onze weg in kunnen vinden.
 Wanneer u deze hele geschiedenis wilt lezen en nog eens wilt zien dan kan dat. De website https://ltt-geschiedenis.weebly.com/ bestaat nog steeds. Inmiddels werken we hem niet meer bij maar is alles nu te volgen via de nieuwsbrieven die we al jaren maken. De hele geschiedenis op de website loopt helemaal van 2006 tot 2017. Er is toen al zoveel gebeurd dat u er echt wel goed voor moet gaan zitten om alles nog eens de revue te laten passeren. Maar de donkere en regenachtige avonden komen er weer aan. Dus mocht u zich nog eens vervelen…….  Het “Buurt-diner” is dit jaar geannuleerd.....De viering van het jaarlijkse diner met alle buren moet wachten tot volgend jaar.....Het dorp Les Trois Taillants waar wij wonen is heel klein. Samen met de omringende gehuchten vormen we een soort van gemeenschap, iedereen kent iedereen. Alleen gaat iedereen in het normale zijn eigen gang. Er zijn natuurlijk ook veel mensen familie van elkaar. Vanuit de geschiedenis gingen de broers en zussen nooit ver uit de buurt wonen en dus zijn veel mensen in de nabije omgeving familie van elkaar. Ouders, kinderen, neven, nichten of achterneven en -nichten, iedereen is wel ergens met elkaar verbonden. Maar uiteindelijk woon je toch wel wat verder bij elkaar vandaan en je zal elkaar echt moeten opzoeken voor een ontmoeting. Daarom is er een aantal jaren geleden het plan geopperd door Pascal (onze Belgische vriend) om jaarlijks een buurt-diner te houden.
Dus nu vindt er één keer per jaar het buurt-diner plaats. Meestal ergens in september zodat iedereen de drukke oogsttijd achter de rug heeft en iets meer tijd kan vrijmaken voor dit diner. We noemen het dan een “buurt”-diner omdat het voor iedereen is die vanuit de omgeving deel uitmaakt van de samenleving van ons dorp. In zo’n kleine gemeenschap heb je natuurlijk iedereen nodig. Om elkaar te kunnen helpen tijdens die momenten dat je elkaar net even nodig hebt. Daarom is het dus zo belangrijk om tijdens zo’n diner elkaar weer eens even goed te kunnen spreken.
Alle mensen die dus ook echt deel uitmaken van deze kleine samenleving komen dan bij elkaar om te vieren dat we hier met elkaar deel uit mogen maken van dit kleine dorp en zijn omgeving. En dat gaat dan zeker op de echte Franse manier. Een goed aperitief en veel gebabbel. Hoe gaat het met de dieren, heeft jouw moestuin het goed gedaan, hoe gaat het op de camping, hoe gaat het met de mensen die vanwege de ouderdom niet aanwezig zijn en er andere jaren dus wel waren. Kortom, voldoende te bespreken.
De organisatie was dit jaar ook al in een vergevorderd stadium. Er zou weer een varken aan het spit gaan net als vorig jaar. Dit zou samen gaan met onze eigen knoflooksaus. De saus die wij altijd zelf maken is nu ook doorgedrongen in Les Trois Taillants. Dus de “knoflooksaus à la Vroon” zou gemaakt gaan worden. Maar een aantal dagen voor het feest overleed Raymond. Hij woonde in Lacoux en was eigenlijk een vaste bezoeker van het buurt-diner. Hij is begraven een dag voor de geplande datum en niemand vond het daarom gepast om dit jaar het buurt-diner door te laten gaan.
Maar toch blijft het buurt-diner erg belangrijk voor het dorp en zijn omgeving. Het lijkt natuurlijk allemaal erg kneuterig. Maar het is hier van levensbelang om elkaar te blijven ontmoeten, elkaar te helpen en bij te staan. Je bent dus echt onderdeel van het dorp. Ook in het leven van onze kleine samenleving zijn leuke en minder leuke dingen. Ook al slaan we dit jaar dus even over, volgend jaar komen we weer bij elkaar. Het blijft een heel belangrijk onderdeel van deze kleine samenleving. En voor nu zult u het even met de foto’s van vorig jaar moeten doen.  Gemeente Nouhant en zijn “Ploegfeest”.....Het feest comité van Nouhant maakt er een echt feest van.....September is de maand waarin de boeren een begin gaan maken voor het winterklaar maken van de weilanden en akkerlanden. Daar hoort over het algemeen het ploegen bij. Dat gebeurt tegenwoordig natuurlijk met grote tractoren en met apparaten waar meerdere ploegscharen op zitten. Maar vroeger kostte dat toch allemaal wat meer moeite en daar gaat het ploegfeest over. Ouderwetse tractoren en oude ploegscharen aan deze tractoren. Wij zijn natuurlijk wel even een kijkje wezen nemen. Aangezien we zelf nu ook eigenaar zijn van een oude tractor kijk je toch ineens wat beter naar al die oude machines.
Bronvermelding: Privé account Facebook van Eric Poulain Er volgde een mooie optocht van de oude machines door de straten van Nouhant. Dat was al leuk om te zien. Wat het extra leuk maakte was dat ze daarbij ook in optocht gingen ploegen. En dat is toch nog niet zo simpel als dat het eruit ziet. Wanneer je ploegt op de tractor kijk je eigenlijk alleen maar achterom. En dat is niet altijd handig wanneer je in optocht aan het ploegen bent. Oppassen geblazen dus. Ik heb wat korte stukjes van een film van Eric Poulain gebruikt om de video te maken die je hier kan zien. Wanneer u de hele film van bijna 13 minuten wilt zien heb ik een link gemaakt. De knop hieronder brengt u direct op het Facebook account van Eric Poulain.
Bronvermelding: Privé account Facebook van Eric Poulain Om het feest compleet te maken waren er nog meer dingen te zien. Serge Gibard (locoburgemeester) was er ook met zijn Border Collies met een demonstratie van het drijven van een kudde schapen. Ook waren er ezels om op te rijden. Deze ezels gaven ook een demonstratie dat ook ezels goed kunnen ploegen. Iets dat vroeger zeker gedaan werd, vermoed ik. De vereniging van de jonge boeren was ook aanwezig. “Les Jeunes Agriculteurs” zijn wel bekend van de protesten van het ondersteboven hangen van de plaatsnaamborden. Op het spandoek laten ze er geen twijfel over bestaan. “Wij produceren, u consumeert…..wij zijn de toekomst”. Gekeken naar de afgelopen weken.....Pascal vind zijn weggelopen schapen weer terug.....Pascal, onze goede Belgische vriend, belde in paniek op. “Mijn schapen zijn uitgebroken”, meldde hij via de telefoon. “We moeten ze rap weer vinden”. En dus zijn we dat direct gaan doen. Pascal wist gelukkig in welke richting we moesten zoeken. We zijn snel naar het betreffende weiland gereden. Maar dat weiland was echt enorm groot en al bezet met een kudden koeien. Dus zomaar het weiland inlopen was geen optie. Het moest dus gaan lukken met het roepen van de schapen terwijl we bij het hek stonden.
Gelukkig zijn Pascal z’n schapen Belgisch georiënteerd. Ze reageren op de roep “Kom, kom, kom”. Dat was een gelukje. Want als je dit in het Frans moet roepen is het “Vient, vient, vient”, en dat is het sein voor de koeien om naar het hek toe te komen. Uiteindelijk na lang roepen van Pascal hoorde we heel in de verte een schaap reageren. Na een poosje hoorde je steeds meer geblaat en na nog wat wachten verscheen het groepje schapen vanuit de glooiing van het weiland. En voordat de koeien bij het hek van het weiland waren hadden we de schapen al uit het weiland kunnen halen. En als een trotse herder met z’n schapen kon Pascal zijn schaapjes weer netjes naar huis brengen. Iedereen weer thuis en de rust was weer wedergekeerd.  Een blaffende ree in de vallei.....We wandelen nog steeds rond in de omgeving van “Au Bout du Monde” ondanks dat Chef onze hond er niet meer is. Ik mis mijn wandelingen echt wel en loop nu dus regelmatig alleen een rondje. Het blijft natuurlijk een feestje om dan goed op te letten wat je allemaal te zien krijgt wanneer je lekker stil je rondje loopt. Het is mij inmiddels wel bekend dat een ree andere reeën voor gevaar probeert te waarschuwen door te blaffen. Dat is echt een heel typerend geluid dat je over het algemeen altijd hoort in de verte. Maar deze keer was het anders.  Ik zag in het weiland een ree staan en bedacht me om er een video van te maken. De ree had mij natuurlijk in de gaten en vond mij waarschijnlijk een groot gevaar. Terwijl ik dus mijn video aan het maken was begon deze ree te blaffen om de anderen te waarschuwen. Voor het eerst zag ik dus een ree die dit geblaf voortbracht. Het is leuk om dit nu zo op de video te hebben. Het is duidelijk zichtbaar dat het de ree weinig moeite kost om te blaffen. Je kan het haast niet zien dat ze dit doet maar het geluid is er niet minder om. Ik vond het echt heel mooi om dit nu eens een keertje gezien te hebben. Gelukkig heb ik de video nog om dit aan u te laten zien. De nieuwe katjes uitlaten.....U zult zich natuurlijk wel eens afgevraagd hebben hoe het gaat met de nieuwe katjes. Nou……die groeien als kool. Ze eten veel, spelen veel, poepen veel. Ze maken zelfs elkaar het leven een beetje zuur, zoals een echte broer en zus het betaamd. De plek waar ze nog steeds de meeste tijd doorbrengen is in een groot hok in de schuur. Maar met al het mooie weer aan het begin van de afgelopen maand hebben ze ook veel tijd buiten doorgebracht, in hun buiten ren. Lekker in het zonnetje spelen en ravotten. Frère en Belle maken het helemaal goed.
Aan het einde van de dag maken we een wandelingetje met de twee kleine donderstenen aan een echte uitlaat riem. Deze hadden we nog van onze allereerste katten die de verhuizing van Nederland naar Frankrijk nog meegemaakt hebben. Die riempjes zijn nog steeds heel erg handig. De laatste jaren hebben we al heel wat opgroeiende katjes hier gehad. Het uitlaten is een heel leuk gezicht. Ze ontdekken van alles en zijn zo nieuwsgierig. Maar de witte Freule vindt het tweetal nog helemaal niks. Ze wil altijd wel in de buurt zijn maar ze moeten niet te dicht in elkaars buurt komen. Ze moeten nog een beetje aan elkaar wennen. Gelukkig krijgen ze daar nog volop de tijd voor.
Alles gaat weer in de winterstalling.....Aan het begin van september hebben we nog een behoorlijke periode gehad met prachtig mooi zomerweer. Dat was voor ons eigenlijk het sein om alles van de camping weer op te gaan ruimen. Alles moet weer dicht en sommige dingen kunnen weer de schuur in. Alle picknick tafels moeten weer verzameld samen met alle hangmat standaards. Alles uit elkaar halen en netjes wegzetten in de opslag van de werkplaats. En nu met dit mooie weer kan alles mooi droog de opslag in. Dat is een stuk fijner dan te wachten tot alles nat naar binnen moet en dan binnen moet drogen. Zo ging het de vorige jaren vaak wel. We wachtten dan natuurlijk te lang of we hadden nog gasten die nog kwamen. Dit jaar gaat het anders. Ook wij leren nog steeds.
De pipowagens gaan ook in de winterstand. De houten panelen van de terrassen gaan eraf en worden ook weggezet in de opslag. De ramen afgedekt en de deuren voorzien van schotten zodat ze geen last hebben van alle regen, mist, nattigheid, sneeuw en alle ellende die in de winter voorbij komen. Het verfwerk heeft het al moeilijk genoeg met de enorme hitte van de zon die in de zomer op de wagens staat te branden. We moeten ze netjes verzorgen. En dat doen we dus.
Weer een stuk verder met ons “oude” koeienpad.....Een groot gedeelte van het pad is nu goed zichtbaar.....Twee maanden geleden heb ik u verteld over het “oude” en “authentieke” koeienpad dat wij weer aan het herstellen zijn. Anton, die onze camping regelmatig bezoekt, heeft de afgelopen zomer een gedeelte van het originele pad weer open gemaakt. Ik heb toen een video gemaakt om u te laten zien waar het pad precies loopt en hoe het verder loopt.  Het enige dat nog moest gebeuren was het verplaatsen van het prikkeldraad. De boer die zijn koeien bij ons laat lopen moest de palen met prikkeldraad gaan vervangen opdat het in een nogal slechte staat verkeert. En omdat we een aantal jaar geleden verschillende gemeente percelen erbij gekocht hadden moest dit prikkeldraad ook verplaatst worden. We hebben dit al 3 jaar geleden met de boer overlegd en hij had beloofd dit te gaan doen. Maar ja, we wonen natuurlijk wel in Frankrijk. Uiteindelijk gaat het allemaal wel gebeuren, maar wanneer is en blijft ten alle tijden de vraag.
Maar toen……ineens…….twee weken geleden werd er zomaar begonnen met het plaatsen van de nieuwe palen en alles werd voorzien van nieuw prikkeldraad. De oude afrastering is op ons verzoek blijven staan en nu kan je ineens heel duidelijk zien waar het pad vroeger liep. Je loopt nu gewoon tussen de twee hekken van prikkeldraad door op het “authentieke” koeienpad. En wat ik nu ook erg fijn vind is dat de mooie grote eikenboom op onze grond staat. Niemand die er aan kan komen en hem per ongeluk om kan zagen. Niemand heeft het recht om deze boom weg te halen. Het is zo’n prachtige boom, die hoort hier. Hij staat hier misschien al 100 jaar en hij heeft daar zijn plek.  En nu de nieuwe afrastering klaar is kunnen de koeien ook meteen weer het weiland in. De speciale "Aubrac" koeien zijn wel erg mooi om naar te kijken. En dan met de zon die onder gaat samen met de macherende koeien. Het is wel een foto en een video waard dacht ik.
6 Comments
Ab
10/5/2025 09:28:20 am
Weer een prachtige nieuws brief . Pascal met z.n makke schapen prachtig om te zien.
Bram Vroon
10/6/2025 06:39:55 pm
Hoi Ab,
Jantina
10/5/2025 12:19:29 pm
Jeetje, alweer 10 jaar Au Bout du Monde, wat vliegt de tijd. Maar goed dat je het gehele spul hebt gekocht, dus ook het huisje.
Bram Vroon
10/6/2025 06:41:48 pm
Hoi Jantina,
Anita en Rob
11/2/2025 10:24:56 pm
Leuk om jullie nieuwsbrief te lezen.
Bram Vroon
11/6/2025 07:55:05 am
Hoi Rob en Anita, Leave a Reply. |
AuteurBram en Annette Vroon eigenaren van Camping "Au Bout du Monde" voor een heerlijke rustige vakantie midden in de rust van de natuur en het authentieke Franse leven. 
Archieven
Januari 2026
Categorieën |
RSS-feed