Nieuwsbrief september 2025

Het einde van de zomer.....

Dé tijd voor het inmaken van de groente en het fruit.....

​We hebben de afgelopen nieuwsbrieven al veel laten zien van de moestuin. Niet alles groeit goed maar we hebben zeker met bepaalde groente toch veel succes dit jaar. De tomaten en dan zeker de cherrytomaatjes doen het heel goed. Daarnaast groeien ook de bonen erg goed. Onze buurman, die een doorgewinterde moestuin bewerker is, moet ons vaak uitlachen omdat we veel dingen natuurlijk niet goed doen. Dit jaar kijkt hij echter heel verbaasd naar onze bonen oogst omdat bij ons de bonen goed groeien. In de wijde omtrek mislukken de bonen terwijl ze bij ons haast niet te stoppen zijn. 

​Maar met de grote oogst opbrengst moeten we natuurlijk ook aan de gang met het inmaken van de groente om alles de winter door te kunnen bewaren. We beginnen maar een beetje gemakkelijk. De bonen inmaken kost niet zo heel veel moeite. Nadat de bonen schoongemaakt zijn kunnen ze rauw in de weckpotten. Een theelepeltjes zout toevoegen en de potten afvullen met gewoon water tot de aangegeven streep. 

​Dan gaan de potten voor 1,5 uur in de weckketel. Hier staan ze onder het kokende water. De truc is nu dat de lucht gaat uitzetten in de pot. Het deksel met het rubber is zo gemaakt dat de lucht goed naar buiten kan. Dus er blijven constant luchtbelletjes uitkomen. Ook worden de bonen in de tussentijd goed gekookt. Wanneer we nu de potten uit het water halen gaat alles afkoelen en krimpt de lucht in de potten weer. Dan komt alles onder een vacuüm druk te staan en blijft alles heel lang goed. Dit komt ook omdat alles binnenin de pot goed lang is gekookt en alle bacteriën dood zijn. 

​Na de bonen zijn we aan de slag gegaan met de tomaten. We maken er “ratatouille” van. We maken twee grote pannen met tomaten, courgettes, uiten, paprika en natuurlijk veel kruiden. Bijna alles komt uit onze eigen moestuin. Dat maakt het toch wel bijzonder. Het proces van het wecken gaat weer hetzelfde. Alles wordt weer in de ketel goed gekookt terwijl het in de afgesloten weckpotten zit. En na het afkoelen kunnen alle potten weer netjes in de voorraadkast in de kelder. 

​Ook de kweeperen komen aan de beurt. Ondanks de droogte heeft onze kweepeer struik veel en dikke peren gegeven. Ook hier gaan we mee aan de slag om alles netjes in de weckpotten te krijgen. Ook hebben we nog veel perziken gekregen en ook daar maken we jam/gelei van. Je krijgt er zo ook echt nog lol in om de groente in te maken. En dan blijft al het eten ook lang goed zonder dat het ingevroren hoeft te worden. Dat scheelt ook weer voor de vriezer, die hoeft dan niet de hele tijd zo hard te werken om alles ook bevroren te houden. Zo proberen we ook de elektriciteitsrekening een beetje laag te houden. En dat lukt best goed zo en daarbij kunnen we nu het hele jaar door goed eten uit eigen tuin.

---

---

Zoektocht naar paddenstoelen in de omgeving.....

Welke zijn gewoon mooi en welke zoek je om te eten .....

​Het is bizar hoe flexibel de natuur is. We hebben weken gehad met hoge temperaturen en heel, heel veel droogte. We hebben ons suf gereden met water voor de moestuin. Maar nu de laatste 1,5 week hebben we ineens wat regen en lage temperaturen. Ineens zou je zo maar kunnen zeggen dat we een weersomslag hebben naar de herfst. Maar ook de natuur maakt dan meteen een omslag naar de herfst. Je zou denken dat alles door de droogte dood is gegaan. Maar nu de grond wat vochtiger is geworden verschijnen er plotseling paddenstoelen uit de grond. 

​We maken zomaar even een rondje te voet door de weilanden. We maken natuurlijk nog steeds ochtend wandelingen. Wel in m’n eentje. De tijd dat Chef de hond erbij was is jammer genoeg afgelopen. Maar de paddenstoelen schieten wel overal uit de grond. We gaan eens even een paar foto’s maken om de verschillende soorten te laten zien. Dit is natuurlijk maar een kleine collectie van de vele paddenstoelen die hier nu ineens uit de grond tevoorschijn komen. 

​We beginnen met een paddenstoel die je nu behoorlijk vaak ziet. Wat mij wel opvalt is dat deze paddenstoelen groeien op de opgedroogde vlaaien die de koeien achter hebben gelaten. Het is het “Plooirokje” of in het Frans “Coprin plissé”. Hij is heel fragiel. Het hoedje is bijna doorzichtig en het steeltje is hoog en heel dun. Een prachtige sierlijke paddenstoel om te zien. De elegantie van deze paddenstoel is wel een behoorlijke tegenstelling ten opzichte van zijn groeiplek.

​Dan komen we de “Grote bostrechterzwam” tegen. Deze groeit gelukkig op een plek die een stuk fotogenieker is dan de vorige. Het jaar hiervoor groeide er allemaal hele kleine paddenstoelen in de holle afgezaagde stronk maar nu is er maar plek voor één imposante paddenstoel. In het Frans heet hij de “Clitocybe des feuilles” of de “Faux meunier”. Omdat de hoed echt de vorm van een trechter heeft blijven er ook altijd veel gevallen bladeren op liggen. Dan lijkt het net of er allemaal blader vuilnisbakken op de grond staan. Eén grote vuilnis verzamerling. 

​Dan komen we in het gras ook nog een grote tegen. De Fransen noemen deze “Agaricus campestris” en de normale benaming “Champignon de prairie”. In het Nederlands is het de “Weide champignon”, de letterlijke vertaling dus. Het zijn grote witte hoeden die over het hele weiland goed gezien kunnen worden. Deze paddenstoel is goed eetbaar. Hij is qua smaak vergelijkbaar met de normale champignon die je in de supermarkt kan kopen. Maar nu we het toch over eetbare paddenstoelen hebben kunnen we meteen de volgende introduceren. 

​De Fransen zijn namelijk dol op de “Mousserons”. Dit is een kleine bruinige paddenstoel die in grote getale in het gras van de weilanden groeit. Je moet erg goed zoeken om ze te vinden omdat ze slecht zichtbaar zijn tussen de bruine herfstbladen. Maar veel Fransen nemen toch de moeite van deze zoektocht om een zakje “Mousserons” te kunnen scoren. Tijdens mijn ochtendwandelingen zoek en verzamel ik deze voor onze Belgische vriend Pascal. Hij vindt ze heerlijk. Om ze ook te kunnen proberen hebben wij het idee om het recept te geven voor een omelet met mousserons. 

Wat heb je er voor nodig……..
150 g gekookte (geblancheerde) champignons
1 eetlepel olijfolie
3 eieren
Zout en wat espelette-peper
Verder wat kruiden naar eigen invulling

Het is een supersimpel recept voor een omelet met mousserons/champignons, ham en peterselie

Je maakt het klaar in 10 minuten……..
Verhit de olie in een pan en bak de mousserons/champignons kort.
Klop de eieren kort los in de kom en giet dit samen met de kruiden over de mousserons/champignons. Bak ze twee minuten.
​
Bon appétit……

---

---

Wandeling met de camping-gasten.....

Een rondje van “Les Trois Taillants” en “Le Monceau”.....

​We lopen regelmatig een mooie wandeling samen met de camping-gasten. Iedereen kan natuurlijk meelopen. We gaan dwars door het mooie “coulisse-landschap”. Weilanden die afgescheiden worden door heggen. Er zijn wat stukken die leiden over de zogenaamde “chemins”. Dit zijn paden die gemaakt zijn voor de boeren om met hun tractor bij de weilanden te komen. We beginnen bij ons huis en volgen dus eerst het tractorpad dat uiteindelijk doodloopt bij de ingang van verschillende weilanden. Dit stuk is als blauw weergegeven in de overzichtsfoto van de wandelroute. 

​Dan volgt er een rood gedeelte. Dat is niet echt een officieel pad en je kan daar ook niet zomaar uit jezelf gaan lopen. Maar wanneer we dat met z’n allen doen kan het wel omdat ik de goedkeuring hebt van de verschillende boeren waar het land van is. Wanneer we dit weiland zijn overgestoken komen we weer op een tractorpad. Dit is weer blauw. We hebben dan het hoogste punt van de omgeving gehad en zakken af naar het dorpje “Le Monceau”. 

​Wanneer we in het dorpje aankomen verandert het tractorpad in een officiële weg. Dit heb ik met geel aangegeven. Dit stuk bestaat uit geasfalteerde weg en voert ons helemaal naar beneden naar het stroompje dat voorbij komt. Dit stroompje is het voorzichtige begin van de rivier “La Petite Creuse”. Wanneer we dat gehad hebben nemen we weer een tractorpad naar boven en vervolgen we onze weg terug naar de camping. 

​Hier nemen we weer het rode pad naar de camping. Dit is het historische “Koeien-pad”. Ook geen gemeentelijk pad maar een privé-pad. Maar je kan hier nog wel de historie proeven van de oude verhalen van Les Trois Taillants. Wij zijn trots dat we dit oude pad hebben kunnen overnemen van de gemeente om het weer in ere te kunnen herstellen. En na een uurtje wandelen zijn we weer terug bij ons huis en kunnen we terugkijken op een mooie wandeling. 

---

---

Gekeken naar de afgelopen weken.....

Een veilige reling in de werkplaats.....

Na flink wat jaren kwam Lars weer eens voor een weekje naar “Au Bout du Monde”. Als één van de allereerste bezoekers van ons plekje in Frankrijk hoort Lars haast bij het interieur. De laatste jaren kwam het door zijn drukke leven niet echt gelegen om langs te komen. Maar deze maand hebben we toch weer eens lekker samen kunnen klussen. Als vanouds. 

​We hebben in de werkplaats eindelijk eens een goede reling gemaakt op de voorraad zolder. Deze zolder gebruiken we om heel veel spullen te bewaren die we nog eens gaan gebruiken bij al onze verbouwingen. Ooit hadden we van mijn oud-collega Ronald al mooie reling elementen gekregen. Het moest alleen nog even gemonteerd worden. En dat is nu toch zomaar ineens een keer gebeurd. Soms moet je wel eens geduld hebben voordat er weer wat gedaan is van onze “to-do-list”, zeker als ze er al zo lang op staan als deze klus. Maar we zijn er niet minder blij mee hoor. 

---

Extra onderhoud van de pipowagen “Roulotte”.....

​Het onderhoud van de grote pipowagen “Roulotte” vraagt dit laatste jaar ook nogal wat tijd en we zijn er dus ook nog lang niet mee klaar. Het meeste onderhoud is het schilderen van de buitenkant. De zon die daar altijd flink op staat te knetteren zorgt voor veel verf schilfers. Maar ook het hout van de terrassen heeft het zwaar met het heftige zonlicht en de regen die af en toe naar beneden komt. Wat we dus moesten doen zijn de loopplanken van de terrassen vernieuwen. 

​Ik heb dit ook samen met Lars aangepakt. Een aantal dagen prutsen met de nieuwe terrasdelen geeft weer een prachtig resultaat. En wanneer je dan bezig bent kan je ook goed zien welke delen er ook aan vervanging toe zijn. Inmiddels staat deze pipowagen ook al weer zo’n 8 jaar in weer en wind en vooral in de felle zon. Dit gaat hem niet in de koude kleren zitten. Maar nu weer met een mooi nieuw terras kan dat er weer even tegen. Maar ook het schilderwerk zullen we toch ook nog weer eens aan moeten pakken. Eerst maar even wachten tot het verhuur seizoen afgelopen is. 

---

De kachel kan deze winter ook weer branden.....

​Het jaarlijkse ritueel van het zagen van het kachelhout is ook weer voor elkaar. Samen met oud-collega Anton en onze Rozenburgse vriend Henk hebben we het houthok weer helemaal vol gekregen voor de komende winter. Het is altijd een flinke zware klus en je ziet er daarom ook altijd best wel even tegenop om eraan te gaan beginnen. We hebben natuurlijk wel heel veel hout op voorraad liggen maar daar moet nog wel het één en ander aan gebeuren. De delen zijn allemaal één meter lang en alles moet eerst afgekort op ongeveer 30 cm. Dit gebeurt dan op de zaagbok met de kettingzaag. Alles in drieën zagen en dan door naar de klover.

​Niet alles is te dik of te breed voor de kachel. Dan kan het na het afkorten meteen het houthok in. Maar de te grote of te dikke moeten door naar de klover. Hier kan alles keurig netjes op de goede afmeting gekloofd worden. Daarna kunnen alle stukken naar het houthok en is het dus nog de kunst om alles netjes op te stapelen zonder dat het in kan gaan zakken of omvallen. Maar omdat we het al een behoorlijk aantal jaren doen hebben we inmiddels veel ervaring door alle fouten die we inmiddels gemaakt hebben. Leren van je fouten is de beste manier om te blijven leren. En de kachel kan straks weer lekker aangestoken worden.

---

Annette ging voor een verrassing naar Nederland.....

​Annette kreeg een uitnodiging voor het verjaardagsfeest van haar vriendin in Nederland. Die twee zijn al 60 jaar de beste vriendinnen. Maar het feest is natuurlijk wel in Nederland en dat is wel een probleem wanneer je in Frankrijk woont. Dus de uitnodiging werd opzij gelegd. Maar hij werd toch niet echt vergeten. Toevallig hadden we hier campinggasten met een camper die weer naar Nederland zouden vertrekken. Er werd toen toch een plan gesmeed om ervoor te zorgen dat Annette toch op het feest van haar vriendin zou kunnen verschijnen. Voor het betreffende weekend is ze ingestapt bij Ab en Petra in de camper om dan uit te kunnen stappen in Middelharnis. Toen is ze door onze dochter Rianne weer opgehaald en kon ze logeren in Vlaardingen.

​Op de zaterdag van het feest kwam natuurlijk de grote verrassing. Jantina wist echt van niets en viel compleet van haar stoel toen Annette binnen kwam lopen. Dat was een geweldig moment voor de twee hartsvriendinnen. En het feest was compleet. De verrassing was helemaal geslaagd. En in dezelfde vaart kon Annette nog naar de verjaardag van ons kleinkind in Schiedam. Het was best een druk weekend. En toen was er weer een treinreis geboekt terug naar Frankrijk. Via Parijs kwam de trein in Bourges aan waar ik haar samen met Lars (die inmiddels was aangekomen in Les Trois Taillants) weer ophaalde. We konden Annette op het perron van het station weer verwelkomen. Snel weer naar huis en dan weer bijkomen van het drukke weekend. Toen was iedereen weer op z’n plek en konden we wel zeggen dat het een geslaagd weekend was voor Annette.

---

De lange geschiedenis van een nieuwe deur.....

Eindelijk is er weer een echte kelderdeur.....

​Het verhaal van de kelderdeur is een lange. Het begint al ergens heel lang geleden toen we nog in Nederland woonden. Ik had toen drie eikenhouten deuren gemaakt. Drie dezelfde in drie verschillende maten. Allemaal eikenhouten deuren met een raampje erin dat je kan opendoen. De twee voordeuren voor het huis waren al snel geplaatst. Eén deur als voordeur van het huis en één voor de gîte. Ik denk dat die deur zelfs al in de gîte was geplaatst voordat er sprake was van een echt plan om er een gîte van te maken. 

​Maar de deur van de kelder is toch een ander verhaal. Deze deur heeft eerst jarenlang los in de kelder gestaan. Hier werd hij ook niet beter van. Maar toen we hier alle zeilen bij moesten zetten om alles klaar te maken om te wonen en mensen te ontvangen kwam de kelderdeur onderaan te staan op een lange lijst met dingen die we nog moesten doen. En in de tussentijd werd de deur alleen maar krommer door het vocht dat zich in de kelder bevindt. Vorig jaar kwam hij toch een keer aan de beurt en had ik de klampen en de schoor vervangen en de deur recht gemaakt. Eindelijk kon de deur dan afgehangen worden in het gat van de kelder. Maar binnen de kortste keren werd de deur weer krom. Maar dit was nog niet het ergste. Hij ging ook ineens als een malle uitzetten en zat uiteindelijk zo strak in het kozijn dat het een hele operatie werd om hem weer eens open te krijgen. 

​De deur blijf weer een tijd liggen. Deze zomer heb ik het toch weer eens opgepakt, en nu in één keer goed aangepakt. Eigenlijk gun je jezelf niet genoeg tijd om zo’n klus netjes af te maken. Maar nu is het dan toch zover gekomen dat de deur netjes hangt en het slot goed werkt. Het is echt wel heel fijn dat de kelderdeur nu netjes dicht kan. Alles netjes in de lak en goed afgewerkt. Zo zien we het graag.

---

---