Nieuwsbrief van mei 2026

De eerste dag van Mei, de “Lelietje-van-Dalen” dag.....

​De legende begint in de Limousin.....

​In de vallei van de rivier de Vienne, vlakbij Limoges, woonde Leonard van Noblac. Hij was goed bevriend met Koning Clovis en samen lieten zij zich bekeren tot het christendom op Kerstdag 496 na Christus. Na deze gebeurtenis wilde Leonard de rest van zijn leven als kluizenaar in het bos doorbrengen, want daar, tussen de wilde bloemen en de bomen van de Vienne-vallei, voelde Leonard zich dichter bij God dan waar ook.

​In het bos leefde ook een machtige draak die uiteindelijk niet blij was dat hij het bos moest delen met deze vreemdeling. Daarom riep hij Leonard op om te vertrekken. Toen die weigerde te gehoorzamen, spuwde de draak in woede vuur uit waardoor het huis van Leonard in brand vloog. 

​Er volgde een groot gevecht tussen de twee. Het was een harde en lange strijd maar Leonard werd de uiteindelijke winnaar. En de legende vertelt dat op de plaats waar het bloed van de draak gevallen was er giftig onkruid groeide. En op de plaats waar het bloed van Leonard gevallen was groeide lelietjes-van-dalen. Leonard de Noblac werd later heilig verklaard en werd dus de heilige Leonard. 

​Het lelietje-van-dalen wordt nu dus vaak gezien als een symbool van wedergeboorte en nederigheid, zuiverheid, liefde en moederschap. In het christendom worden de bloemen gezien als de tranen van Eva toen zij uit de Hof van Eden werd verbannen. In het Heidense geloof wordt gezegd dat de lelietjes-van-dalen je tuin kunnen beschermen tegen boze geesten en dat de bloemen kunnen worden gebruikt als amulet tegen de betoveringen van heksen. Maar vooral symboliseert het bloemetje de terugkeer van de lente en van het geluk.

​De eerste dag van Mei is het in Frankijk Fête du Muguet. Het is traditie om kleine boeketjes lelietjes-van-dalen aan familie en vrienden te geven voor geluk en voorspoed. En natuurlijk als teken dat de winter voorbij is. In Frankrijk is deze mooie traditie ontstaan op 1 mei 1561, toen koning Karel IX een lelietje-van-dalen kreeg als geluksbrenger. Hij was er zo door gecharmeerd dat hij vanaf dat moment elk jaar op 1 mei een boeketje lelietjes-van-dalen aan zijn hofdames gaf. Vanaf het begin van de 20e eeuw werd het steeds gebruikelijker dat partners deze bloemen aan hun minnaars schonken als teken van liefde en genegenheid.

​Het is inmiddels gewoonte dat op 1 mei op straathoeken in heel Frankrijk kleine pop-up bloemenkraampjes uit het niets verschijnen. Het is de enige dag van het jaar dat de Franse regering iedereen toestaat de bloemetjes te verkopen zonder voorafgaande bureaucratie, zonder vergunning, en belastingvrij.

---

---

Gekeken naar de afgelopen weken.....

Nieuwe tuintjes rondom ons huis.....

​Sommige dingen duren soms best lang voordat we het een keer voor elkaar hebben. Sommige plannen liggen soms al een tijdje op de plank, maar we hebben niet altijd tijd om aan bepaalde klussen te beginnen. Dus dan komt het heel goed uit als iemand anders het idee oppert om eens wat mooie tuintjes aan te leggen. Onze zoon Jos heeft samen met zijn vrouw Jacolien en onze kleinzoon veel werk verzet om ons plekje in Frankrijk te voorzien van een leuke tuinrand langs de verhoging van ons huis. Er waren behoorlijk wat plantjes uitgepoot van tevoren in Nederland. Wanneer de plantjes geplant zijn in onze Franse tuin wordt alles weer netjes afgedekt met een laagje schaafsel uit de werkplaats. Dit beschermd alles mooi tegen de nachtvorst en tegen uitdroging. 

​Ook de plek rondom de kastanjeboom wordt aangepakt. Dit is eigenlijk altijd al een rommeltje vanwege alle kleine struiken en kleine kastanjebomen die opschieten. Alles wordt schoongemaakt en we maken een mooie rand van natuursteen om een goede scheiding te maken tussen de tuin en het graspad langs het huis. We zijn heel erg blij met deze verbetering. Nogmaals, wanneer je naar je eigen prioriteiten lijst kijkt komen deze tuintjes natuurlijk nooit aan de beurt. Maar met het initiatief van Jos en Jacolien komt het dan toch ineens van de grond.

---

Onderhoud van de camping en de woonwagens.....

​Wanneer het vakantie seizoen draait vinden we het allemaal erg fijn wanneer het goed weer is en de zon flink schijnt. Wij mensen vinden dat allemaal fijn, maar de verflagen aan de buitenkant van de woonwagens hebben daar toch een ander idee over. Op een flinke zonnige dag kunnen die verflagen wel een temperatuur van 60 graden halen. En dan kan je de inwerking van die hitte na een aantal seizoenen goed zien aan de buitenkant van de woonwagens. Het is dus echt de hoogste tijd om hier weer eens wat aan te gaan doen. We gaan dus vol goede moed aan de slag met de schuurmachine, borstel, rollers, grondverf en lak. 

​We kunnen gewoon niet zoveel tijd vrijmaken om de hele wagen in één keer af te maken. We zijn dus wel verplicht om het in etappes te doen. Dat is ook niet zo heel erg hoor. Schilderen is namelijk niet echt onze hobby. Maar wat moet gebeuren moet gebeuren. Stukje voor stukje zullen we de grote woonwagen “Roulotte” gaan voorzien van een nieuwe verflaag. Ook de kleuren zullen iets veranderen. Na een aantal jaren is het soms niet meer mogelijk om dezelfde kleuren te kopen als waar je ooit mee bent begonnen. Dus we kunnen dan wel goed zien hoever we zijn met het schilderwerk. Ik denk dat het nog wel even een tijdje gaat duren voor we helemaal rond zijn met ons schilderwerk. Wordt dus vervolgd.

---

De natuur explodeert rondom ons heen.....

​Het is weer prachtig om te zien hoe de natuur in één keer weer helemaal tot leven komt. In de winter lijkt alles wel dood maar dan in een vrij korte periode komt alles ineens uit de winterslaap en bruist het van het leven om je heen. Prachtig om iedere ochtend je wandeling te maken. Wat dan in eerste instantie de kleur brengt zijn de vruchtenbomen. De perenbomen staan in de bloei en wanneer ik dan met de tractor voorbij rijd moet ik daar toch echt een foto van maken. En verderop staat de kweepeer ook in de bloei. Die bloemen zijn veel groter dan die van de gewone peren.

​Onderin het dal kleurt het helemaal paars van de wilde hyacinten. De grond is bezaaid met deze bloemen en er ontstaat een tapijt van paars in het bos. Maar ook de paarse dovenetel en de sleutelbloemen zorgen weer voor een prachtig gekleurd weiland. Zo heeft ieder gedeelte van het landschap ineens zijn eigen kleur gekregen. De sleedoorn die gaat bloeien zorgt weer voor prachtige witte struiken die de randen van de weilanden nu mooi maken. In plaats van dat je de struiken vervelend vindt door hun stekels zijn ze nu de schoonheid van de heggen die de weilanden afscheiden. 

​En dan hebben we daar onze trots. De kastanjeboom voor ons huisje. En nu deze prachtige boom volop in het nieuwe blad zit en zijn wit-roze bloemen alle aandacht opeisen lijkt ons huisje alleen nog maar kleiner. De boom is op dit moment echt de blikvanger en niet alleen door zijn uiterlijk. De hele dag gonst het om en in de boom. Alle vliegende insecten hebben een onweerstaanbare drang om naar deze boom toe te gaan. Het is haast een oorverdovend lawaai van alle bijen die tijd te kort komen om alle bloemen te bezoeken en daarom in hele grote getale aanwezig zijn om ervoor te zorgen dat onze boom in de herfst weer heel veel kastanjes kan laten vallen. 

​Dan is er nog de kikkervijver. Onze eigen bron waar we water uithalen om de moestuin van voeding en water te voorzien. Nu in het voorjaar hebben de kikkers het enorm druk om zich te laten horen. Normaal maken ze echt niet zoveel herrie maar dat is nu even niet aan de orde. Ze doen dan ook met z’n allen ontzettend hun best om zoveel mogelijk herrie voort te brengen. Ook dit jaar zijn het er weer erg. En het lijkt ook wel of ze per jaar groter worden. Kikkers van meer dan 10 cm groot zijn geen uitzondering. En wanneer je nu op één van de zonnige voorjaarsdagen naar de vijver loopt liggen ze lekker op de blubberkant te warmen in de zon. En als zij dan vinden dat je te dichtbij komt springen ze met z’n allen tegelijk het water weer in. Dit is zo’n grappig gezicht. Ik kon het niet laten hier een filmpje van te maken. Kijkt u maar even mee…….

---

De moestuin gaat goed van start.....

​In de vorige nieuwsbrief konden we u melden dat met de moestuin van start zijn gegaan. Het was een goed begin en het weer laat zich dan ook wel van de goede kant zien. We hebben deze maand veel zon gehad. Zelfs zoveel dat we ook heel veel hebben moeten gieten met het water uit onze vijver. Gelukkig hadden we de watervaten alweer helemaal gevuld en konden we naar hartenlust alle nieuwe plantjes voldoende water geven. Om te beginnen kan ik u het verschil laten zien van de sla aan het begin van deze maand en aan het einde van april. 

​We hebben de aardappels en de bonen in de grond zitten en we hebben een speciale “kraamkamer” gemaakt voor alle uitgezaaide plantjes die nu nog met een pril begin bezig zijn. De tomaten, de verschillende soorten kool, prei en niet te vergeten de echte Hollandse andijvie. Dit is erg onbekend in Frankrijk en daarom vinden we het ook wel leuk dat we nu veel plantjes hebben die een goed begin maken in onze “kraamkamer”.

​Wat er een beetje uitschiet zijn de courgettes. Die groeien als gekken en die gaan dit weekend ook naar hun vaste plek in de moestuin. Daar verwachten we dan ook veel courgettes van voor de soep en de ratatouille. Wanneer we ons dan nog even omdraaien zien we de aardbeien. Ook die gaan als een trein. Er zit veel bloesem in en de eerste groene punten die de aardbeien moeten worden zitten er ook al in. Ik heb wel trek in een portie lekkere, verse aardbeien. 

---

Woonwagen nummer drie gaat misschien toch van start.....

​En dan hebben we nog een verrassing. Komt er misschien toch nog een vervolg op het verhaal van alle woonwagens? We hebben inmiddels twee woonwagens staan die we verhuren, de “Roulotte” en de “Cabane”. We hebben lang gezegd dat we het maken van deze woonwagens nu wel gezien hebben. Maar stiekem blijft er toch nog steeds een soort hoop dat we woonwagen drie gaan maken. Heel lang heeft deze kleine schaftkeet ergens tussen de bomen gestaan, maar toch begon het plan te ontstaan om deze te gaan slopen. Zo komt het stalen onderstel tevoorschijn waarop we wagen nummer drie kunnen gaan opbouwen. 

​Dan moet hij natuurlijk wel eerst uit de bomen getrokken worden. Dat is al een hele operatie op zich. Hij is inmiddels helemaal vastgegroeid. Maar met de bermmaaier, de heggenschaar en de kettingzaag krijgen we alles los. De oude kar kan na jaren weer is van zijn plaats getrokken worden. We zetten de kar eerst maar eens binnen in de schuur zodat we in ieder geval op een droge plek de boel uit elkaar kunnen gaan halen. Wanneer al het houtwerk dan weg is kunnen we gaan nadenken over de verdere toekomst van woonwagen nummer drie. Misschien dat het dus een vervolg gaat krijgen.

---

---

De geschiedenis van de woonwagen “Cabane”.....

​De ribben van de wanden.....

​De vorige keer lieten we zien dat we waren begonnen aan de balken die de wanden van de pipo-wagen moeten gaan dragen. De balken waren van tevoren al wit geschilderd en kunnen dan nu netjes pas gemaakt worden om de constructie van de wanden compleet te maken. In de houten vloer waren de nesten gefreesd waar de verticale palen in komen te staan. Wat het allemaal wel een stuk prettiger maakt is het feit dat de wagen lekker binnen kan staan in de schuur. Zo kunnen we tijdens de winter toch flink doorwerken aan de bouw van de wagen.

​De vloer van deze zelfde schuur zorgt wel voor uitdagingen, deze is namelijk totaal niet waterpas. Het is dus onmogelijk om de wagen in aanbouw waterpas te zetten in de schuur. Nu moeten we de palen en de schoorconstructies dus op een andere manier netjes haaks en recht krijgen. Maar met wat geduld en nadenken komt dit natuurlijk weer goed, zoals uiteindelijk alles hier goed komt.

​Het is wel een heel mooi gezicht om de hout constructie van de wanden nu ineens zo snel te zien groeien. Omdat we van tevoren de verbindingen gemaakt hebben en alles al hebben geschilderd, komt alles nu lekker snel op z'n plek terecht. De houten planken voor de wanden waren wit gelakt. Dus wanneer deze tegen de buitenkant van de wandconstructie geschroefd zijn is de binnenkant van de wagen eigenlijk al helemaal afgewerkt en klaar. Na alle voorbereidingen maken we nu even grote stappen. Nu is ook goed te zien dat we de wagen tot en met de wanden binnen in de schuur kunnen maken. Dan zijn de deuren nog net hoog genoeg om de wagen naar buiten te rijden. Wanneer hij dan buiten staat kunnen de dakdelen erop gezet worden.

​Over het dak gesproken, ook daar maken we een begin aan. De spanten hebben we door onze vriend Anton in Nederland laten frezen op de CNC (computer-gestuurde) frees. Dat maakt het mogelijk om deze lastige vorm van de spanten goed te kunnen maken. Wat wijzelf nog moeten doen is de onderdelen nafrezen om het laatste stukje weg te halen en dan zijn alle onderdelen klaar om samen gevoegd te worden tot de dakspanten. 

​Het is een flinke lijmklus om alles met de deuvels op zijn plek te krijgen en de drie lagen van de spanten goed op elkaar te krijgen. Maar met wat geduld, veel lijm en heel veel lijmtangen kom je een heel eind. Dakspant voor dakspant ontstaat door deze lijmtruc. Netjes afwerken, schuren en dan ook in de witte lak. Het vergt veel voorbereiding, net als bij de wanden. Maar daarna kunnen we wel sneller de delen voor het dak maken. 

​De volgende keer gaan we weer verder met de bouw van deze prachtige vakantie-woonwagen. Inmiddels hebben hier al veel gasten hun vakantie in doorgebracht en krijgen we nog steeds veel lovende reacties over hun verblijf in deze woonwagen. 

---

---

De “Beestenboel van Pascal”.....

Het voorjaar is ook bij Pascal los geslagen.....

​Het is al weer een poos geleden dat wij een berichtje deelden vanuit de “Beestenboel” bij Pascal onze Belgische vriend. Het is nu natuurlijk weer de tijd voor de geboorte van de kuikentjes. We hebben weer met spanning afgewacht totdat de eieren in de broedmachine uit zouden komen. De eitjes liggen netjes gerangschikt in rijen op de metalen rekken. Hier omheen draaien dan wieken die ervoor zorgen dat de lucht goed circuleert. Dus vlak voordat de eieren uit gaan komen moeten die eieren uit de rekken op de onderste etage gelegd. Anders zou het niet goed gaan wanneer de kuikens uit het ei kruipen. 

​Daarna gaan de kuikens apart in de hokken met de rode lamp. Hier kunnen ze lekker tot rust komen, groeien, eten en drinken. En dat doen ze dan natuurlijk ook met z’n allen. En wanneer ze dan wat groter zijn kunnen ze in de hokken. Hier zijn ze dan ook weer veilig voor hun vijanden. Het is namelijk zo dat roofvogels erg verzot zijn op jonge kippen. Pascal heeft ook wel kippen buiten lopen die dan hun nest buiten maken. Wanneer er dan kuikentjes geboren worden gaat ook deze kip naar binnen voor hun eigen veiligheid. Dan zie je moeder kip heel trots met haar kroost heen en weer scharrelen door het hok.

​De duiven doen ook hun best om jongen voort te brengen. Het is alleen wel even slikken wanneer je een duivenjong ziet zitten. Een kaal en puntig roze hoopje duif. Ik moet voor mijzelf eerlijk zeggen dat ik liever kijk naar de donzige kip kuikentjes. 

---

---