Pasen in Frankrijk.....Waar komt het eieren zoeken nu vandaan.....
Het Paasfeest (“Pâques” in het Frans) wordt in Frankrijk op dezelfde manier gevierd als in Nederland. Een feest met familie en gezellig met elkaar eten. Veel verkeer op de weg van families die elkaar gaan bezoeken en samen het paasfeest gaan vieren. Maar waarom gaan we nu toch eieren zoeken op paasochtend? Want eieren en het Paasfeest zijn wel onlosmakelijk met elkaar verbonden. De eieren zijn natuurlijk bij uitstek het symbool van de vruchtbaarheid en het begin van nieuw leven. En het is natuurlijk al tijden lang zo dat er met Pasen heel veel eieren beschikbaar zijn.
Van oudsher werd er voor het Paasfeest een periode van vasten aangehouden. Dus een periode van weinig eten en dus ook geen eieren. Hierdoor kwam het dat er in de boerengezinnen een overschot ontstond aan eieren. Want juist in deze periode beginnen de kippen weer volop eieren te leggen. Om de eieren die niet gegeten werden te kunnen bewaren werden ze gekookt. En om ze dan dus te kunnen onderscheiden van de verse eieren werden de gekookte eieren gemerkt. Meestal waren er zoveel dat deze eieren verkocht moesten worden. En wie dan de mooiste merktekens op de eieren had staan verkocht de meeste. De rijken vonden het dan leuk om hun tafel te versieren met deze gemerkte en dus mooi versierde eieren. Zo is de traditie ontstaan van het eieren schilderen.
Nu wil wel het geval dat er in Frankrijk een andere manier is bedacht om de eieren verstopt te krijgen en dat de kinderen dus deze eieren moeten gaan zoeken. In Nederland worden eieren verstopt door de enige echte Paashaas, in Frankrijk is dat anders.
In de periode voor Paaszondag is er een stilte periode waarin de kerkklokken niet luiden. Het verhaal gaat dan dat deze klokken allemaal naar Rome vliegen om de paus te bezoeken. In Rome worden ze allemaal volgestopt met eieren en op hun vlucht terug naar de kerken verliezen ze er altijd wel een paar. Deze komen dan overal terecht en moeten dan opgezocht worden. Wanneer de kerkklokken dan gaan luiden op paasochtend betekent dat dus dat ze weer terug zijn van hun reis. Dit is gelijk het teken dat er hier en daar eieren moeten liggen. Daarom liggen er in de winkels ook veel kerkklokken van chocolade die gevuld zijn met chocolade eieren.
Wij wensen iedereen vanuit Frankrijk een mooi Paasfeest. Eieren zoeken is natuurlijk een mooie bezigheid. Of ze nou door de paashaas verstopt zijn of onderweg door kerkklokken verloren zijn dat doet er niet toe. Het zoeken is altijd leuk.
Kom je ook paaseieren zoeken.....Virtueel eieren zoeken op “Au Bout du Monde”.....
Eerder in deze nieuwsbrief hebben we het al gehad over het zoeken van eieren. Ook wij hebben er een aantal verstopt liggen op het terrein en in de accommodaties van “Au Bout du Monde”. Ik heb er een mooie webpagina van gemaakt en daar kunt u via het openen van verschillende foto’s eieren gaan zoeken. We maken het u natuurlijk wel heel makkelijk. U kunt gewoon vanuit de luie stoel paaseieren zoeken in alle hoeken van “Au Bout du Monde”.
Ga via de onderstaande knop direct naar de juiste plek op de website en daar staat alles uitgelegd over het zoeken naar de eieren. Het kan natuurlijk zijn dat de Franse paashaas de eieren ook weer een beetje op dezelfde plekken heeft verstopt als een paar jaar geleden maar dat maakt niet zoveel uit. Het valt ook niet mee voor de paashaas om iedere keer weer nieuwe verstopplekken te bedenken.
Ook hebben we de oplossingen op de website erbij gezet. Mocht je dus echt niet aan het goede aantal eieren komen kan je toch nog even spieken waar ze nu precies verstopt liggen. Veel succes met zoeken en bekijk dan meteen even snel alle mooie plekjes op het terrein van “Au Bout du Monde”.
De geschiedenis van de woonwagen “Cabane”.....De fundering van de wagen.....
De geschiedenis van de “Cabane” gaat weer verder. De laatste keer dat we u iets vertelden over het ontstaan van de woonwagen zijn we gestopt bij de sloop van de oude schaftkeet. Het metalen onderstel was toen helemaal ontdaan van het oude houtwerk. We gaan helemaal vanaf onderaf beginnen met de nieuwbouw van deze 3-persoons woonwagen.
Als voorbereiding gaan we op zoek naar tweedehands deuren voor de woonwagen. Een aantal mooie hardhouten deuren vinden we op “le bon coin”. Daarmee ontstaat ook meteen het eerste probleem. De standaardmaat van de deuren in Frankrijk is hoog. Te hoog voor het uiterlijk van de wagen. Hij zou helemaal uit proportie zijn als we deze deuren zouden toepassen. En toch willen we deze deuren gebruiken. Een plan wordt dus gemaakt. Hier komen we later in het verhaal op terug.
Eerst moet het metalen onderstel breder gemaakt worden en de hele constructie moet verstevigd worden. Gelukkig komen onze goede vrienden Gerard en Dini uit Nederland ons een bezoek brengen. Gerard neemt zijn lasapparaat mee en gaat als een echte smid aan het werk met stalen profielen en lasdraden. Onder zijn professionele handen ontstaat een robuust onderstel voor de nieuwe “Cabane”. We kunnen er tevreden naar kijken.
Nu dit klaar is kan ik zelf weer verder. Maar dan met hout natuurlijk, dat is tenslotte mijn specialiteit. De draagconstructie voor de ondervloer komt goed op het stalen onderstel te steunen. Je kunt nu goed zien hoe groot de vloer van de woonwagen gaat worden. Nadat de balken op maat gemaakt zijn en de draagconstructie past, wordt het hout geïmpregneerd. Daarna komen de vloerplanken aan de beurt. Het ruwe hout moet natuurlijk eerst glad geschaafd worden en er moeten groeven in komen voor de verbinding van de totale ondervloer.
Nadat alles geïmpregneerd is kan de hele boel opgebouwd worden. In de groeven van de planken komen latjes die ervoor zorgen dat de planken netjes vlak blijven ten opzichte van elkaar. En wanneer de hele vloer er op zit is de afmeting van de beschikbare ruimte echt goed te zien. Het fundament is gelegd en we zijn er trots op.
Nu de constructievloer compleet is word het tijd voor de afwerkvloer. Hier hebben we inmiddels ook een goed plan voor bedacht. Eerst moet er een afwerkvloer van OSB platen op om alles goed glad te krijgen. Daarna werken we de vloer in zijn geheel af met marmoleum. Dat is nu een makkelijke klus. We plakken het en snijden alles wat uitsteekt af. Dat is natuurlijk een heel stuk gemakkelijke dan later vloerbedekking pas moeten maken als de wagen al klaar is. Het is een puik plan. We gaan dan ook meteen door met het maken van de gaten in de vloer voor de palenconstructie van de wanden. We freesen nesten in de vloer om de palen te plaatsen.
De palen voor de wandconstructie worden ook goed voorbereid. Alles wordt eerst op maat gemaakt en de verbindingen worden gemaakt in de werkplaats. Ook worden de palen al gelakt. Dus wanneer de staanders vast geschroefd worden op de wagen is alles klaar. En zo gaan we dus een voorzichtig begin maken met de wandconstructie van de woonwagen “Cabane”. We zijn helemaal blij met de detaillering van de hoekconstructies. Als oude meubelmaker denk je daar toch extra over na en wanneer dan alles in elkaar past ben je daar erg blij mee.
Werken aan het huis.....Eindelijk de afwerking van de kopgevel.....
Misschien kunt u zich nog herinneren hoe ons huis eruit zag toen we het kochten. Eén grote ruïne. Alles moest gedaan worden en als eerste werd het dak aangepakt. In een later stadium kwam de volledig ingestorte kopgevel aan de beurt. Het heeft toen nog wel wat vakanties in Frankrijk geduurd voordat deze kopgevel weer een beetje in ere was hersteld. Bovenop oude natuurstenen die nog goed waren zijn we toen weer gaan bouwen met holle betonnen blokken. Deze natuurstenen zijn nog altijd zichtbaar.
Toen de gevel weer in de juiste vorm was moest het wel waterdicht gemaakt worden voor de toekomst. Dat heb ik toen samen met mijn zoon Jos gedaan. We hebben toen een tijdje samen in Frankrijk vertoefd. Eén van de klussen was toen het afsmeren van de kopgevel met cement. Dat is toen gelukt en het huis heeft dus heel lang deze afwerking gehad. De zijkant van het huis was wel netjes met de uiteindelijke geel/beige enduit afgewerkt maar de kopgevel was nooit zover afgekomen.
Maar daar is deze maand verandering in gekomen. Want Jos is met zijn gezin deze weken bij ons op “Au Bout du Monde”. En zij hadden het idee geopperd om de kopgevel na 15 jaar eens netjes te maken. Het afwerken was inmiddels ook wel een klus geworden waar ik behoorlijk tegenop zag. Maar met de hulp van Jos en Jacolien zijn we de kopgevel te lijf gegaan met de emmers geel/beige enduit. Het was best een flinke klus maar omdat het zonnetje de temperatuur lekker omhoog liet gaan was het een klus geworden die goed te doen was, met de zon op je rug en de enduit-emmer in je hand.
We hebben de cementmolen weer eens tevoorschijn gehaald om de enduit te draaien. We hebben de muur nu helemaal af kunnen werken tot aan de oude natuurstenen. Het enige dat nu nog moet gebeuren is het voegwerk tussen de oude natuurstenen afwerken. Ook dat is een tijdrovende klus, maar wel één die ik zelf kan oppakken wanneer de temperatuur weer eens wat hoger is geworden.
In de kopgevel zit ook nog een kozijn, voor licht in onze slaapkamer. Dit kozijn gaan we een keer wisselen en dan wordt ook de opening van het raam netjes afgewerkt met enduit. Dit is allemaal weer voor in de toekomst. Voor nu zijn we alweer helemaal blij met het resultaat. Het idee van Jos en Jacolien om deze klus aan te pakken is een fijne duw in de rug om alles weer eens verder aan te gaan pakken. 
De moestuin en de tuin wordt aangepakt.....Groene vingers op “Au Bout du Monde”.....
De maand april is natuurlijk ook de maand van de voorbereidingen voor de moestuin. We zijn er al een beetje mee gestart. We hadden bedacht dat het een goed idee zou zijn om een tuinhuisje neer te zetten om al het gereedschap eens netjes op te kunnen bergen. Normaal bleef al het gereedschap in weer en wind staan. Dat is zeker niet goed, maar als er niets anders is moet je wel. Maar met de komst van een heus tuinhuisje kan alles netjes droog binnen staan en blijf het gereedschap ook wat langer goed.
Ook het klaarmaken van alle bakken in de moestuin is al een klus op zich. Vorig jaar zijn we begonnen om gebruik te maken van zaagsel uit de werkplaats. Het Douglas grenen zaagsel is mooi zacht en zorgt op meerdere manieren voor de bescherming van de tuin. Het vocht wordt goed gereguleerd en de echte tuinaarde wordt dus niet erg droog of veel te nat. Ook de kou van de eventuele nachtvorst wordt opgevangen door het laagje zaagsel. Daarbij zorgt ook voor veel minder onkruid in de bakken. Ook wordt de tuinaarde zelf een stuk losser en dat is dan ook weer fijn. Ook dit jaar gebruiken we het zaagsel. Dit jaar willen we zelfs meer bakken voorzien van een laag zaagsel. Maar eerst moet al het onkruid van deze winter eruit. Dan wat mest erop en dan het zaagsel. En als het zaagsel dan uitgestrooid is ziet het er allemaal weer heel erg mooi uit. Klaar voor het nieuwe zaai- en oogstseizoen.
Een aantal dingen hebben we al wel in de tuin. We hebben slaplantjes gepoot. Die staan nu lekker in het zaagsel onder een plastic kap. Zo zijn ze beschermd tegen eventuele nachtvorst. Over een aantal weken kunnen we dus lekker Batavia-sla gaan plukken. Ook komen er al weer verschillende kruiden tevoorschijn in de tuin. De bieslook en de maggie-plant doen het al goed. Alle bieslook hebben we al afgesneden, gewassen, in stukjes gesneden en in de vriezer gedaan. Daarmee is de eerste oogst dus al gedaan.
De twee velden voor de aardappels zijn ook in orde gemaakt. Met de tuinfrees is alles netjes losgemaakt en zo kunnen we makkelijk de onkruidwortels eruit halen. De kleine pootaardappels zijn ook al voor een gedeelte in de grond gegaan. Nog even wachten met de volgende. En omdat de tuin al een beetje begint, moeten dus ook de watervaten gevuld worden. We kunnen nu dus de nieuwe toegang naar ons meertje gebruiken met de tractor. En na een middag pompen en transporteren zijn alle vaten gevuld met water uit het meertje. De chauffeur van de tractor had het er maar druk mee.
0 Comments
Korstmos..... De indicator van perfecte schone lucht.....Wanneer ik tijdens mijn wandelingen om mij heen kijk zie ik hier zoveel verschillende soorten korstmossen. Het groeit werkelijk overal en in zoveel verschillende vormen en kleuren. Maar wat is er nu allemaal zo bijzonder aan de korstmossen in het algemeen? Het is natuurlijk een prachtige schimmel/mos. Dus ja…..wat is het nu eigenlijk. Het is een samensmelting van een mos en een schimmel. Dat maakt het al bijzonder maar daarbij is het ook een perfecte indicator van de samenstelling van de buitenlucht. Hoe schoner de buitenlucht hoe meer korstmossen er groeien. En hier rondom “Au Bout du Monde” groeien op werkelijk iedere boom, steen en struik wel korstmossen. De beste manier om te laten zien hoe schoon de lucht en de natuur hier is. Ik heb er een video van gemaakt zodat u er ook van kunt genieten. Degene die hier wel het meest voorkomt is het eikenmos. Het groeit het liefst op zuurhoudende boomsoorten waarvan de eik dan wel de belangrijkste is. De naam zegt het natuurlijk al. Hier in Frankrijk is het wel een algemeen voorkomend korstmos. Het wordt zelfs verbouwd. Deze korstmos wordt door zijn pittige geur veel toegepast in parfums. Dit moet dan ook wel goed vermeld worden volgens de wet omdat het ook een stof is die voor veel allergische reacties kan zorgen. Wanneer je hier tussen de bomen loopt waar het veel groeit ruik je inderdaad deze geur. Zeker in de winter. En na een dag van harde wind vind je dus heel veel vlokken van de korstmossen op de grond.
Een ander bizar exemplaar van de korstmos is de soort die bekend staat onder de naam “trompet takmos”. Het lijkt wel een buitenaardse plant. Het zou zo geplaatst kunnen worden in een surrealistische weergave van een buitenaards landschap. Maar deze soort kom ik hier gewoon tegen wanneer ik mijn ochtendwandelingen maak. Ze groeien aan de zonzijde van de boomstammen van verschillende boomsoorten. Daar zijn ze niet zo kieskeurig in. Wel zijn ze enorm gevoelig voor de lucht samenstelling. Ze groeien alleen op plekken met hele schone lucht. Deze korstmossen worden ook in experimenten toegepast als indicator voor het aantonen van de schone lucht.
Wanneer je hier op camping “Au Bout du Monde” verblijft is het mogelijk om mee te lopen met de wandelingen die we in de ochtend en de avond doen. Wanneer je dan goed om je heen kijkt kan je jezelf echt verbazen over alle verschillende soorten korstmossen. Ook is het dan mogelijk om de gevallen plantjes, vlokken en takken met mos te verzamelen. Korstmossen zijn gewend aan een heel schaars dieet. Wanneer je ze laat drogen blijven ze precies hetzelfde. De kleur en vorm veranderen niet. Ze kunnen natuurlijk mooi toegepast worden in bloem- en kerststukken. En wanneer ze na jaren weer natgemaakt worden groeien ze gewoon weer verder. De groei van de korstmossen is ook niet echt schrikbarend. Over het algemeen groeien de takjes 1 tot 2 millimeter per jaar.  Er zijn honderden verschillende soorten korstmossen. Het is echt verbazingwekkend wanneer je hier rondloopt en daar eens goed op let. Het is echt aan te raden om af en toe eens mee te lopen met de wandelingen en je ogen dan goed de kost te geven, want wat heeft de natuur hier een hoop voor je in petto! Het enige dat je dan kan doen is je enorm verbazen over de schoonheid van deze kleine, prachtige struikjes die moeder natuur kan maken door algen en schimmels bij elkaar te brengen en daar deze korstmossen van te maken.
De geschiedenis van de woonwagen “Cabane”.....Onze kennismaking met de rode schaftkeet.....Op “Au Bout du Monde” is het mogelijk om je vakantie door te brengen in de woonwagen “Cabane”. Deze mooie complete manier van vakantie vieren in het Franse land heeft natuurlijk wel een geschiedenis. Het is zeker niet allemaal vanzelf gegaan. Daarom is het misschien wel leuk om de geschiedenis van deze woonwagen uitgebreid de revue te laten passeren. We hebben dit al eens gedaan maar ik vind het eigenlijk erg leuk om het nog eens te zien. Ik hoop u ook.
Het prille begin vindt plaats in de tijd dat we nog in Nederland woonden. En om precies te zijn in Rozenburg. Anton, een goede vriend van ons, weet van onze zoektocht naar oude schaftketen om pipowagens van te maken. Ineens belt hij op......”Ik weet een schaftkeet die hangt nu in de kraan om gesloopt te worden. Ik kan ze nog stoppen maar dan moeten jullie deze wagen wel willen”. En toen werden we in maart 2014 ineens eigenaar van deze rode keet. Een dag later is de keet in onze achtertuin terecht gekomen. Wat waren we trots op ons nieuwe bezit. Het maken van plannen kan gaan beginnen.  Het eerste wat moet gebeuren.......deze wagen moet naar Frankrijk. Dat is al een behoorlijke uitdaging maar ook daar komt een oplossing voor. De hulp komt vanuit de kennissenkring van de vriendengroep van onze zoon. Een vrachtwagenchauffeur wil ons graag helpen om met zijn vrachtwagen onze rode schaftkeet naar Frankrijk te brengen. Deze hulp nemen we dan ook meteen met beide handen aan en op deze manier kunnen we nog veel meer spullen direct mee verhuizen. En vlak voor het transport krijgen we nog een kleine schaftkeet. Ook die kan nog net mee met dit transport. Wanneer ik de metalen treeplank afslijp kan die precies mee op de dieplader. En zo gaat er een grote vrachtwagen met onze spullen op weg naar Frankrijk, met ons kleine volkswagenbusje er achteraan. 
En zo kon het gebeuren dat er zomaar een oude schaftkeet vanuit Maasland via Rozenburg plotseling in Frankrijk staat. We hebben bij ons op het landgoed de keet een beetje aangekleed en hij heeft nog een aantal jaren dienst gedaan als logeer wagen voor diverse vrienden die langskwamen om ons te helpen. Het heeft nog tot 2019 geduurd voordat we aan de slag gingen met het maken van de nieuwe woonwagen “Cabane”. Samen met een oud-collega van het HMC-Rotterdam hebben we aan het eind van de zomer een flinke start gemaakt met de “Cabane”.
 Het slopen hebben we zo voorzichtig mogelijk gedaan. Bijna al het materiaal dat uit de schaftkeet kwam hebben we bewaard zodat we het in het later stadium weer kunnen hergebruiken. Vooral het dak hebben we in één stuk kunnen opslaan. Dit willen we weer gaan gebruiken voor de derde woonwagen. De kleine blauwe schaftkeet die ook met het transport naar Frankrijk is gekomen zal ook een keer aan de beurt komen om te vernieuwen. Hier is het dak dan al voor klaar. Maar voor nu hebben we een kaal stalen onderstel waar we weer met vol enthousiasme gaan beginnen met de bouw van woonwagen 2.......de “Cabane”.
 De dag van “Grootmoeder”.....Een eerbetoon aan “Mami”.....Vandaag is het 1 maart 2026 (de eerste zondag in maart). Dit is een belangrijke dag op de feestdagenkalender van Frankrijk. Vandaag is het namelijk “La fête des Grand’mères” (het feest van de oma’s). Deze dag is een eerbetoon aan alle oma’s (opa dag is op de eerste zondag in oktober).  De oorsprong van het feest is nog niet van zolang geleden. In Frankrijk is er een koffiemerk met de naam “le Café Grand’Mère” die deze viering eigenlijk als een commerciële uiting is begonnen. De officiële spelling van de naam van het Franse merk wordt dan ook aangehouden in de benaming van grootmoederdag, het “Fête des Grand'mères”. Het koffiemerk is inmiddels een onderdeel geworden van de Jacobs Douwe Egberts (JDE) groep. Dus wat dat betreft ligt er niets in de weg om deze grootmoederdag ook in Nederland te introduceren.  Uiteindelijk heeft het koffiemerk een beetje last gekregen van de reclame stunt uit 1987. Het feest zelf werd met open armen onthaald in de Franse samenleving en het werd een enorm succes. Daarnaast ontstond er natuurlijk ook de commerciële verkoop van allerlei spulletjes om de oma’s die dag eens een keertje goed te verwennen. Maar het koffiemerk die toch echt de starter van dit fenomeen is werd hiermee teveel over het hoofd gezien en niemand associeerde de koffie nog met grootmoederdag. Dus in 1999 trok het koffiemerk zich terug als de grootste sponsor van het feest. Maar inmiddels was er wel een officieel logo en een vereniging opgericht voor de “Grootmoeders Dag”.  Maar net als bij “Moederdag” en “Vaderdag” vindt ook “Grootmoederdag” heel veel bijval in de samenleving. Vooral ook op scholen worden er veel activiteiten georganiseerd voor deze gelegenheid. Er zijn ook allerlei grote, creatieve wedstrijden. Maar op de dag zelf gaat het toch vooral om oma eens goed in het zonnetje zetten met (zelfgemaakte) cadeautjes.
Nog even voor de duidelijkheid wil ik melden dat de benaming voor opa en oma hier in Frankrijk “Papi” en “Mami” is. Dus toen er een groot festival bedacht werd in 2011 voor de Grootmoederdag werd er de naam “Mamifestatie” of “Mamif” aan gegeven. Het festival staat helemaal in het teken van het familieleven met daarin een prominente plaats voor “Mami”. Hier is dan toch nog steeds een “Grand'Mère café” te vinden waar je nog steeds een kopje koffie kan halen van het merk koffie van de grondlegger van het hele “Grootmoederdag” idee.  Dus wens ik alle oma’s in Frankrijk maar ook zeker in Nederland een mooi “Fête des Grand'mères”. Ons eigen meertje, maar dan vanaf de bodem.....Onder water bekeken.....Vorige maand hebben we het gehad over ons eigen meertje en de nieuwe toegang om water op te kunnen pompen. Maar wij willen u toch nog even wat anders laten zien. Wanneer we foto’s laten zien van het meertje zie je altijd de bovenkant van het water. Maar hoe ziet het er nu echt uit “in” het meertje zelf. Onder water dus. Ik heb inmiddels een waterdichte zak gekregen waar je de telefoon in kan doen en zo dus onderwater kan met de camera. Dit vergde wel wat oefenen voordat er wat leuke beelden tevoorschijn kwamen maar uiteindelijk is er wel een leuk filmpje uitgekomen. Het is een compilatie van alle pogingen om eens een keer een blik te werpen onder het wateroppervlak van ons eigen meertje. Het water wordt nog steeds goed afgedekt met een laag kroos maar wanneer je daar doorheen bent is best wel mooi om eens te kijken. We hebben wel wat goudvissen zwemmen maar die heb ik niet kunnen ontdekken. Ook de bever is niet langsgekomen tijdens het filmen. Maar toch is het wel de moeite waard om eens een blik te werpen tussen alle waterplanten en stengels die op de bodem van het meertje groeien.  De natuur van “Au Bout du Monde”.....Op zoek naar reeën en de prachtige luchten.....Wanneer je op “Au Bout du Monde” bent heb je naar alle kanten toe een prachtig uitzicht, over verschillende valleien. Aan de ene kant kijk je over de valleien van het departement de Creuse, een gedeelte van de provincie Limousin. Aan de andere kant kijk je het departement de Allier in, een gedeelte van de provincie Auvergne is. Wij zitten dus echt in het grensgebied van de departementen. Maar dat zal de reeën een zorg zijn. Die zoeken in de winter elkaar op om in groepen van een aantal dames met aan het hoofd één reebok deze winter door te komen. Door de mindere beschutting en de voedsel schaarste proberen ze in zulke groepen deze koude periode door te komen. En dat geeft ons dan weer de kans om op zoek te gaan naar deze groepen en ze goed te bekijken. Het blijft een prachtig gezicht om ze bezig te zien hun eten bij elkaar te scharrelen.
Ik heb er een video van gemaakt zodat u er ook van kunt genieten. Je kan dan ook goed zien dat ze in deze periode van het jaar echt in groepen leven. De natuur biedt nu natuurlijk geen goede beschutting. Door in een grotere groep de winter door te brengen kunnen de leden van een groep elkaar helpen. Zo is er altijd wel één ree dat goed oplet terwijl de anderen neer eten aan het zoeken zijn. Met het felle geblaf van de oplettende ree wordt de hele groep gewaarschuwd en gaat de hele boel snel op de vlucht. Om de reeën te spotten moet je in de vroege ochtend of de late avond vlak voor de schemering op zoek gaan. Bijkomend voordeel is dat je tijdens de zoektocht naar de reeën ook volop kunt genieten van de natuur om je heen. Bijvoorbeeld van de prachtige luchten die te zien zijn vlak voor zonsondergang. Hier maak ik dan natuurlijk ook wat foto’s van. Wij hebben een aantal van deze foto’s voor u op een rijtje gezet. Dan is het gewoon mogelijk om vanuit uw luie stoel mee te kunnen genieten van de natuur hier bij ons op “Au Bout du Monde” in Frankrijk. We hebben ons best gedaan wat moois uit te zoeken voor deze nieuwsbrief. Ik hoop dat u het kunt waarderen.
 Het is druk bij “Atelier du Bois”.....De derde eikenhouten trap.....Misschien kunt het zich nog herinneren; twee jaar geleden hebben we een opdracht gehad in een oude watermolen in de buurt van Chenerailles. Het ging toen over een trap die van een natuurstenen plateau naar de eerste verdieping liep. En vanaf die vloer kwam er een tweede trap in twee stukken die naar de tweede verdieping ging. Dat was een behoorlijke klus maar het was mooi om te doen.
 Vorig jaar was de zolderverdieping ook klaar gemaakt en kon de derde trap ingemeten worden. Dat hebben we de afgelopen herfst gedaan. Afgelopen winter is de trap vervolgens gemaakt. Ook dit is weer een trap die in twee stukken via een houten bordes naar de zoldervloer gaat. We hebben weer goede mallen gemaakt om de trap zo precies mogelijk klaar te maken in de werkplaats. En wat deze klus helemaal mooi maakt is het hout dat we gekocht hebben.
We konden weer een complete stam eikenhout kopen. De boom heeft hier in de buurt gestaan. Al in 1985 is de boom gepakt, daarna is het hout opgelat en opgeslagen in een oude schuur niet ver bij ons vandaan waar wij deze stam ontdekte en hebben gekocht. De stam hebben we eerst in zijn geheel naar de werkplaats gehaald. Daarna moest natuurlijk is alles goed uitgezocht worden hoe we alles een beetje slim uit deze stam konden halen. Het is toch het mooist om deze trap echt helemaal vanaf het begin, dus de stam, te gaan maken tot een mooie complete afgewerkte eikenhouten trap.
Daarna konden we beginnen met het hout uit te zoeken, te schaven en op breedte aan elkaar te lijmen. Dit doen we dan wel op een speciale manier zodat het hout niet meer krom kan trekken. Daarna kan het opbouwen van de trap daadwerkelijk gaan beginnen. Net als bij de vorige trappen hadden de treden een mooi voor-profiel. Een mooie neus zodat de trede er niet zo massief uitziet. Dit maakt het infreezen van de treden in de trapboom (de zijkanten van de trap) wel wat lastiger. Maar gelukkig kun je dat wel overlaten aan de meubelmaker.
Alles wordt zoveel mogelijk op maat gemaakt zodat het eigenlijk in één keer goed past op de plek waar de trap moet komen. En dat kunnen we dan zien op het moment dat we gaan plaatsen. En als alles dan weer netjes past en de hele trap er helemaal goed uitziet en de klant dus weer helemaal tevreden is, zijn wij dat ook. En zo kunnen we weer tevreden terugkijken op een mooie opdracht in deze mooie oude watermolen. En we kunnen ons weer gaan opmaken voor de volgende trap…….dat wordt er één in Douglas. Voor je het weet zijn we ineens een trappenfabriek geworden. 
 Nieuwe kasten voor de gang.....Naast alle opdrachten voor klanten zijn we ook weer eens voor onszelf bezig geweest in de werkplaats. We hebben onze tanden kunnen zetten in een garderobe kast voor onze eigen gang. Op de rommelmarkt kwamen we 4 oude deuren tegen die er wel wat verweerd uitzagen maar we vonden ze toch erg mooi. Deze hebben we gekocht en aan de hand daarvan hebben we een kast ontworpen die in de gang past en dus afgesloten gaat worden met deze oude deuren. Wij waren helemaal blij dat we deze deurtjes zomaar tegen het lijf liepen op de rommelmarkt.
Na wat puzzelen is het volgende idee uit de hoge hoed gekomen. De deurtjes waren niet zo heel hoog dus het idee was om de deuren dan wat hoger te plaatsen en er dan laden onder te doen. Achter de deuren komen roeden om de jassen op te hangen. Ook komt er een beetje diepteverschil in de kasten om de doorloop in de gang wat meer ruimte te geven. We beginnen dus met het maken van de achterwand van de kast. Dat zijn de oude vloerdelen die we over hadden van de grote woonwagen. De vloerdelen waren wat grof en vies. Na een flinke schuurbeurt maken we ze wit en nadat we ze een beetje door geschuurd hebben worden ze blank afgelakt. Deze delen gaan tegen de muur en dat wordt de achterwand van de kast.
De romp van de kast maken we van witte spaanplaat panelen die aan de voorkant weer netjes afgewerkt worden met massieve latten. Aan deze latten hangen we uiteindelijk de eiken deuren. Bovenop de kast komt er een houten luifel om de kasten mooi af te sluiten naar boven maar ook om ze als één kast te laten lijken. De luifel gaat helemaal mee met de vorm van de kast en verdwijnt dan in het gangetje naar het toilet en de badkamer. Het maken van de luifel is best wel een uitdaging omdat er in dit huis helemaal niets haaks en recht is. Maar juist dankzij de luifel lijkt het toch allemaal redelijk recht nu.
Als laatste komen de laden in de vakken. Ik heb geprobeerd om de fronten van de laden een beetje aan te laten sluiten met hun ornamenten bij de kastdeuren. Als laatste moesten de deuren schoongemaakt worden, kaal gemaakt en opnieuw op kleur gebracht worden. Ook de ladenfronten komen op kleur en alles wordt in de meubelwas gezet. Dan alles afwerken en de vloer komt er dan nog bij. Wij zijn helemaal blij met de kasten. Eindelijk is de gang een beetje opgeruimd en is het geen houtje-touwtje interieur meer.
Ontwerp gemaakt voor tuinpoort en hek.....Zoals gezegd gaan de opdrachten flink door voor het “Atelier du Bois”. Eén van deze opdrachten is een serie van tuinpoorten in combinatie met twee tuinhekken. Voordat we een offerte kunnen maken beginnen we natuurlijk met het maken van een ontwerp. En zoals dat zo vaak gebeurd komt de inspiratie voor een mooi idee altijd op een moment dat je met hele andere dingen bezig bent. Ik was aan het werk in de werkplaats toen dit idee naar binnen viel in mijn hoofd. Ik heb ter plekke snel even een schetsje gemaakt op een stukje plaatmateriaal.
 Naderhand heb ik dit natuurlijk netjes uitgewerkt en een nette presentatie gemaakt met wat aquarelverf. Het geheel gaat gemaakt worden in Douglas, zoals alles hier eigenlijk. De offerte was meteen ook gemaakt en de opdracht is binnen. Ik vind het zeker het leukst wanneer je iets maakt vanaf een idee dat even snel geschetst is, daarna netjes uitgewerkt en vervolgens bij iemand werkelijk geplaatst wordt. Dat is wat het werk hier in het atelier zo geweldig maakt. Je doet alles. Vanaf het eerste schetsje tot aan de realisatie en alles wat daar tussenin zit. En daarbij is dan ook nog geen enkele opdracht hetzelfde. Het nieuwe vakantieseizoen 2026.....Nieuwe datums en de nieuwe prijslijst.....Nu het nieuwe jaar 2026 al weer een maand geleden van start is gegaan wordt het natuurlijk tijd om onze website ook weer even goed klaar te maken voor het nieuwe vakantieseizoen 2026. Inmiddels hebben we de beschikbaarheidskalenders weer helemaal bijgewerkt en kunt u weer goed zien op welke datums het goed uitkomt om uw vakantie op “Au Bout du Monde” te kunnen reserveren. Wij gaan alle deuren van de gîte, de woonwagens en de camping weer open doen vanaf zaterdag 30 mei. Aan het eind van september sluiten we deze deuren vervolgens weer. Wanneer u wilt kijken wat voor u handig uitkomt om een reservering te plaatsen kunt u in de kalenders kijken. De knop hieronder brengt u meteen op de goede plek op de website. Ook de prijslijsten zijn weer helemaal up-to-date. Ook deze kunt u bekijken op de website. Via de knop hieronder komt u ook meteen op de goede plek. Ook kunt u dan meteen reserveren of gewoon even contact opnemen om alle mogelijkheden door te nemen. We kunnen natuurlijk altijd rekening houden met persoonlijke wensen. We doen zo veel mogelijk ons best om u een geweldige vakantie te bezorgen.
Gekeken naar de afgelopen weken.....De waterleiding in de kelder goed vorstvrij.....Zelfs nu we al bijna 20 jaar rondlopen op “Au Bout du Monde” kom je er soms achter dat er nog altijd wat karweitjes zijn blijven liggen. De waterleiding in de kelder is zo’n karwei. We hadden ooit houten planken aan de keldermuur gemaakt om de waterleiding netjes langs te geleiden om ze dan vlak onder het dak het huis in te laten gaan. Dit is natuurlijk netjes voor elkaar gekomen in de jaren dat we hier alleen nog maar in de vakanties naartoe gingen om te klussen. Om alles in orde te krijgen om hier permanent te komen wonen. Maar de leidingen blijven natuurlijk wel open en bloot door de kelder lopen. Iets dat met strenge vorst toch een keer niet goed gaat.
 Dus hebben we toch een keer de tijd genomen om het plan verder af te maken. Het idee was er al toen we de planken aan de muur maakte om de leidingen op de maken. Het zou een soort koker worden die met isolatie om de leidingen heen zou komen. En nu, na zoveel jaren, gaan we toch aan de slag. Eigenlijk is het vrij snel voor elkaar. En nu hebben we in ieder geval de zekerheid dat de leidingen niet kunnen bevriezen met eventuele strenge vorst. Ook nu zijn we weer blij mee dat we een klus die al een aantal jaren op onze “to-do-list” staat goed hebben afgemaakt.
De schoorsteen kap weer netjes schoon gebrand.....De kachel brandt al weer een aardige poos. Vanaf begin oktober zijn we alweer regelmatig hout aan het sjouwen van het houthok naar binnen toe, naar de houtkachel. Heerlijk om de koude avonden weer lekker bij de warme kachel te zitten. Inmiddels moet de kachel al weer de hele dag en avond flink branden om de boel een beetje warm te houden. En dan komt ook weer het moment dat de kap van de schoorsteen weer even tussendoor schoon gemaakt moet worden. Het gaas wat om de kap heen zit als zogenaamde vonkenvanger slaat nogal snel dicht met roet. Daardoor wordt de trek in de schoorsteen wat minder op het moment dat de schoorsteen nog koud is in de ochtend en je de kachel wilt opstoken.
 Eigenlijk is het schoonbranden zelf een karwei van misschien 2 uurtjes. Maar je ziet er eigenlijk altijd wel even tegenop. In de ochtend kan je de kachel niet opstoken dus is het koud in huis. Dan de ladder opzoeken in de werkplaats en tevoorschijn halen. Dan de klim-act om de kap naar beneden te halen. Schoonbranden met een grote brander, waarvoor je ook een gastank nodig hebt. Als alles schoon is moet je weer het dak op om de kap terug te plaatsen. Dan nog de trap, brander en gastank weer opruimen. Eindelijk kunnen we naar binnen om snel de kachel aan te steken.
Dan is het weer dubbel genieten om de goed brandende kachel flink op te stoken en lekker bij de kachel te kruipen terwijl het buiten nog steeds winter is. Toch weer flink wat sneeuw in het begin van januari.....En dan zitten we begin januari toch weer ineens midden in de sneeuw van de winter van het nieuwe jaar. Gelukkig is de schoorsteen kap goed schoon en kan de kachel flink loeien en het huis binnen lekker warm houden. Buiten ligt er echt een flinke laag sneeuw. De toon voor januari is gezet en het ziet er weer prachtig uit. Dit is dan natuurlijk ook wel “het” moment om naar buiten te gaan en wat foto’s te maken. Ik wil ze u dan ook niet onthouden natuurlijk.
 De nieuwe katten moeten er wel even aan wennen maar dat doen ze toch wel behoorlijk snel. Of ze het nou echt leuk vinden kan ik niet helemaal duidelijk zien. Maar ze zijn wel goed zichtbaar in de witte sneeuw. 
De allerbeste wensen.....Dat het een fantastisch jaar mag worden.....
Volgens de goede Franse gewoonte sturen we geen kerstwensen van tevoren maar een nieuwjaarswens wanneer alle feesten weer voorbij zijn. Iedereen is natuurlijk al helemaal volgeladen met wensen voor het nieuwe jaar. Nou……daar komen die van ons dan ook nog bij.
Wij wensen u een geweldig nieuwjaar 2026. Dat alle wensen maar uit mogen komen. Maar daar moeten we natuurlijk ook weer niet op gaan wachten. Want wensen die uit moeten komen daar moet aan gewerkt worden. Dus daar gaan we maar aan beginnen dan. Vertrouw op je eigen kunnen en begin met het uit laten komen van je wensen.
De overgang naar een nieuw jaar.....Druk met de advent kalenders.....
Zoals ik u al vertelde bij de intro van de nieuwsbrief…….er is eigenlijk geen nieuwsbrief! Wij gaan eigenlijk nooit meer op vakantie naar een andere plek. Maar dit jaar hebben we de laatste weken van het jaar vakantie gevierd op “Au Bout du Monde”. Gewoon even rustig aan. Het was voor ons een mooie afsluiting van het jaar 2025. Op 1 december begon het al goed met een grote doos met cadeautjes. Onze kinderen hadden een adventsdoos verzorgd.
Dit hield in dat we iedere dag een cadeautje mochten uitpakken. Ook kregen dan de katten wat snoepjes uit hun eigen katten adventskalender. Ook was er iedere dag een onthulling uit de zaden adventskalender en ook even krassen op de kraskalender. En van al deze onthullingen maakten wij iedere dag een filmpje. Zo konden de kinderen en kleinkinderen meegenieten hoe deze “vloggende” opa en oma iedere dag genoten van de adventskalenders.
Zelfs nog een beetje kerstsneeuw.....Even nog wat winterfoto’s.....
De laatste dagen van december waren best koud. We hebben zelfs nog een klein beetje sneeuw gehad. De ochtend van Eerste Kerstdag werden wij wakker in een witte wereld. Om het oude jaar goed af te sluiten en het nieuwe jaar mooi te beginnen willen wij u nog maar een keer trakteren op een mooie serie foto’s van de natuur rondom “Au Bout du Monde”. Zo in de winter is de natuur in volle rust, net als wij.
Maar in het komende nieuwe jaar komt alles ook weer tot leven en gaan we ons weer klaarmaken voor een nieuw vakantie seizoen. Er zijn al meerdere reserveringen gedaan voor het komend jaar. Dat is natuurlijk fijn. Wanneer u ook verzekerd wilt zijn van een mooie vakantie in de rust, de ruimte en de natuur van “Au Bout du Monde”……kijk dan nog even in de reserveringskalender en zet uw eigen vakantie vast zodat u zich geen zorgen meer hoeft te maken over een geweldige vakantie bij ons in de Creuse/Limousin.
Tien jaar lang “Au Bout du Monde”.....De lange weg naar de eerste woonwagen.....Inmiddels weten we allemaal wel hoe de woonwagen “Roulotte” eruit ziet en dat je deze kan huren voor een geweldige vakantie op ons landgoed “Au Bout du Monde”. Maar deze woonwagen heeft natuurlijk een hele geschiedenis. Net als eigenlijk alles hier op het landgoed. Hoe begon het allemaal….hoe kwam de wagen van Nederland naar Frankrijk….hoe hebben we hem gebouwd?  Dit jaar bestaat “Au Bout du Monde” 10 jaar en dus is dit het uitgelezen moment om weer eens goed terug te kijken op hoe alles hier begonnen is. Deze nieuwsbrief is een beetje anders dan anderen. Het is het eind van het jaar en dus is het weer tijd om met de nieuwe “Au Bout du Monde” kalender te kijken naar het nieuwe jaar. Maar we doen het dit jaar toch even anders. We kijken achterom naar de geschiedenis van onze mooie woonwagen. Een bewogen geschiedenis. We hebben er veel energie in moeten stoppen om zover te komen maar dan is het juist leuk om even achterom te kijken hoe het allemaal zo gekomen is. En we hebben er dan ook nog een mooie nieuwe “Au Bout du Monde” kalender van gemaakt. Twee vliegen in één klap. Januari (Janvier)..... Het begon allemaal in 2014. We maakten kennis met deze oude dame in Rockanje. Tot dat moment werd ze gebruikt als leslokaal van een duikers school. Maar er moest plaats gemaakt worden voor een museum met oude motoren. We moesten de wagen dus per direct daar weghalen en dat was best lastig. Gelukkig kregen we daarbij veel hulp. De wagen werd van zijn plek gesleept en ondanks de spontane lekke band kwam hij op een industrie terrein terecht waar we snel plannen moesten maken voor de verhuizing naar Frankrijk.
Februari (Fevier)..... De wagen was heel oud maar daarbij ook heel groot. In de huidige staat is het onmogelijk om haar te vervoeren zonder allerlei moeilijke en dure vergunningen. Uiteindelijk komen we dus met een rigoureus plan voor de oude dame. We gaan de houten opbouw helemaal slopen en daarbij zoveel mogelijk materiaal bewaren voor hergebruik. Het metalen onderstel zagen we in vier stukken zodat deze stukken passen in onze eigen aanhanger. Hiermee gaan we de verhuizing dus aanvangen.
Maart (Mars)..... Maar wat allemaal doorgezaagd werd moet dan in Frankrijk weer in elkaar gezet worden. En dat gaan we dan ook doen. Ook bij het weer aan elkaar zetten van het hele onderstel van de woonwagen kregen wij de nodige hulp. Er moet veel gelast worden en gelukkig komt daar een ervaren lasser voor. Ook hebben we met alle hulp het onderstel kunnen voorzien van nieuwe banden. Maar net als het hele onderstel zijn ook de banden groter dan je in een standaard garage kunt halen. Dat maakte het vinden van de juiste banden wel lastig. Maar alles zit weer in elkaar en we kunnen het complete onderstel nu naar de deuren van de werkplaats rijden. Hier gaan we een begin maken met de complete opbouw van de nieuwe woonwagen. De plannen zijn op papier gemaakt en nu maar kijken of dat in de praktijk ook een beetje uit gaat komen.
April (Avril)..... De nieuwe opbouw begint met een goede constructievloer, stevig en vlak. Nu we de opbouw toch helemaal opnieuw gaan bouwen hebben we ook besloten om de breedte van de wagen iets breder te maken. Dit maakt het makkelijker om de wagen uiteindelijk in te delen met een ruim bed voor de toekomstige gasten. Dus de stalen constructie wordt met een houten constructie verbreed en daar komt de nieuwe houten constructie vloer op te liggen. En wanneer je dan op de nieuwe bodem van de woonwagen staat kun je pas zien hoe groot die eigenlijk is. ENORM……
Mei (Mai)..... Voor de buitenwand hebben we ook een mooi plan. We hebben tweedehands schotten gekocht waar bouwketen mee opgebouwd worden. Deze schotten bestaan uit twee lagen hout gemaakt met daarin een laagje isolatie. Een complete wand dus. En samen met houten geprofileerde palen, gemaakt in de werkplaats, kunnen we de schotten neerzetten volgens ons eigen plan. De gaten voor de kozijnen en de deuren zijn dan nu ook direct op maat. Gelukkig hebben we goede tekeningen gemaakt en daar moeten we ons dan wel goed aan houden natuurlijk.
Wat wel grappig is……de wanden hebben allemaal verschillende kleuren. We hebben er een soort puzzeltje van gemaakt van welke grote bouwmaatschappij de kleuren van de schotten waren geweest. De verschillende combinaties van wit en blauw, groen en oranje, volledig geel en bordeau-rood. Het ziet er wel echt tweedehands uit zo. Juni (Juin)..... Nu de wanden compleet zijn kan het dak gemaakt worden. Hier hebben we ook lang over nagedacht. Het is zeker geen simpele klus om op een laddertje een dak te maken. Je werkt dan toch op een behoorlijke hoogte. We gaan het dus anders doen. In de werkplaats maken we complete elementen die helemaal kant en klaar zo naar boven geduwd kunnen worden. De bouw van de wagen was in de herfst. Het begon steeds kouder te worden dus was het heel fijn dat we de dak stukken in de werkplaats konden maken. Ook het maken van de spanten was al een hele klus. Maar de vorm van het dak is uiteindelijk helemaal zoals we het bedacht hebben.
Juli (Juillet)..... Het maken van de grote dak stukken in de werkplaats scheelt al heel veel werk boven je hoofd. Maar de laatste passtukken moeten nog wel afgemaakt worden terwijl die op de wanden op hoogte liggen. Als alles pas gemaakt is kunnen de isolatie en de golfplaten op het dak. Dan nog de kozijnen op hun plek en dan is de woonwagen helemaal waterdicht. Dat was ook wel net op tijd want we gaan vanaf dat moment echt de winter in. De vorst en de sneeuw staan voor de deur maar wij kunnen nu een kacheltje aandoen om het lekker warm te maken binnen. We kunnen vanaf nu ons helemaal gaan focussen op de binnenkant. Dat is dan ook weer een mooie mijlpaal in de bouw van de woonwagen.
 Augustus (Août)..... Nu alles lekker dicht is en we het binnen een beetje warm kunnen maken wordt het tijd om in te gaan richten. Maar voordat we dat gaan doen moet eerst al het hout geschilderd worden. Dat is ook een hele klus. Eerst goed schuren, dan grondverven, dan weer schuren, dan voor de eerste keer lakken. En als we een beetje pech hebben moet het nog voor een tweede keer gelakt. Het is mooi dat de woonwagen zo lekker groot is, maar het is wel veel werk om zo’n grote wagen helemaal rond te gaan met de schuurmachine en de kwast. We moeten er behoorlijk wat tijd in steken maar we zijn gelukkig niet meer afhankelijk van het weer. We kunnen wel lekker doorgaan zo.
Het wordt ondertussen ook tijd om de wagen op zijn definitieve plek te zetten. Met de hulp van buurman Joël en zijn tractor komt de wagen tijdens de wintersneeuw precies waar we hem willen hebben. Een mooie plek met een prachtig uitzicht. In de sneeuw wordt de wagen dan ook netjes uitgesteld zodat het water makkelijk van het dak kan lopen.
September (Septembre)..... We gaan nu weer verder met het maken van de definitieve indeling. Er komen tussenwanden die uiteindelijk de slaapkamers gaan vormen. Maar eerst maken we er een gladde afwerkvloer in waar we dan weer mooi fel blauw marmoleum op kunnen leggen. Ook maken we de elektriciteit helemaal compleet. Alle lampen en stopcontacten komen netjes op hun plek volgens de tekening waar we van tevoren ook weer goed over hebben moeten nadenken. Het is dan altijd toch een aardige puzzel om alle leidingen zo te maken dat je er niet al te veel last van hebt. Maar uiteindelijk lukt het en dan is er ineens verlichting in de woonwagen voor de donkere winterdagen.
Het is echt heel fijn om de voortgang goed te zien. Iedere keer wanneer je weer een beetje verder bent met het maken van de indeling kom je weer een stap dichter bij de voltooiing van de woonwagen “Roulotte”. Dit is ook ongeveer het moment dat de naam bedacht wordt. Althans, bedacht… zo ingewikkeld is het niet. De naam “Roulotte” is simpelweg het Franse woord voor “woonwagen”. Dit geeft trouwens wel eens verwarring bij de Fransen. Wanneer zij vragen hoe de woonwagen heet geven wij als antwoord “woonwagen”! Dan worden de wenkbrauwen wel eens opgetrokken.
Oktober (Octobre)..... En dan komen we zo’n beetje in de eindfase van de bouw van de woonwagen. We gaan nu echt alles netjes inrichten. De meubels, de keuken en de bedden komen allemaal naar binnen. In de grote slaapkamer komt een mooi tweepersoons bed te staan compleet met nachtkastjes, lampjes en grote planken om alle bagage die de gasten meenemen een plekje te kunnen geven tijdens de vakantie in de woonwagen. Het stapelbed in de kleine slaapkamer wordt compleet gemaakt en Annette heeft het druk met het maken van alle gordijntjes die overal voor de ramen en de deuren moeten komen. Wat we heel grappig vinden is het bedenken van alle details. Zowel de planken als de zijkanten van het stapelbed krijgen sierlijke details. Alles mag er natuurlijk lekker uitgesproken uitzien in deze vakantie-woonwagen.
November (Novembre)..... De volledige afwerking vergt nog ontzettend veel tijd. Veel meer tijd dan we eigenlijk hebben. Het is inmiddels voorjaar en de verhuur van de wagen gaat bijna van start. Het is dus behoorlijk door werken om alles op tijd af te krijgen. Om te beginnen moeten er terrassen gemaakt worden. Er komt een groot terras aan de voorkant om lekker op te zitten en naar het uitzicht te kijken. Daarnaast moet er ook één komen bij de entree van de wagen. En dan is er ook nog een klus die we lang hebben uitgesteld omdat we daar erg tegenop zien. Er moet een sleuf gegraven worden om de elektra en het water ondergronds naar de woonwagen te brengen. Maar het komt allemaal weer voor elkaar, ook nu weer met veel hulp.
De keuken wordt ook helemaal compleet gemaakt. Er moet natuurlijk een koelkast komen en een gasfornuis. Uiteindelijk vinden we het een hele knusse en praktische keuken. Alles erop en eraan en toch niet al te groot. Voor de eethoek komt er een vierkante tafel met stoelen en in het zitgedeelte komt er een kleurige bank met stoelen. Ook het terras wordt compleet gemaakt met een prachtige tuin set om volop van de vakantie en het uitzicht te genieten.
December (Decembre)..... En dan is het uiteindelijk toch zover. De woonwagen is helemaal klaar om verhuurd te gaan worden. Helemaal compleet met alles erop en eraan. Gelukkig kunnen we in het begin van die zomer een keer de tijd vinden om de wagen helemaal klaar te krijgen voor een fotoshoot. Ook weer met hulp wordt alles tot in de puntjes ingericht. We kunnen nu mooie foto’s maken van een woonwagen die helemaal klaar is om gasten te ontvangen. Deze foto’s gebruiken we nog steeds in onze reclame uitingen om de woonwagen aan te prijzen als ultieme vakantie in de rust, de ruimte en de natuur van midden Frankrijk. Wanneer u dit ook eens wilt beleven kijk dan eens in de kalender en reserveer uw vakantie op “Au Bout du Monde” en beleef de natuur direct vanuit deze woonwagen. In de ochtend wakker worden op je eigen terras en in de avond genieten van de zonsondergang vanaf ditzelfde terras. Veel mensen zijn u al voor gegaan en de recensies die we krijgen zijn altijd positief. Tien jaar lang “Au Bout du Monde”..... De gîte “Four au Pain” werd gemaakt.....Dit jaar wonen we 10 jaar lang permanent in ons huisje in Les Trois Taillants. Onze geschiedenis hier is al een hele lange. Voordat we hier permanent gingen wonen hebben we hier al jarenlang onze vakanties doorgebracht om alles te verbouwen. Het was zeker een drukke maar ook een hele mooie tijd. Ik ga u deze keer wat meer laten zien van de geschiedenis van de Gîte “Four au Pain”. Deze geschiedenis is wat meer verspreid of verschillende jaren. Dit heeft te maken met het feit dat de gîte vastzit aan ons eigen huis. Toen we een start gingen maken met de renovatie van ons huis moest er een compleet nieuw dak op. Toen moest dus ook het dak van de gîte meegenomen worden en dus begon de renovatie van de gîte eigenlijk al in 2008.
In de warme zomer van 2008 is het dak aan de voorkant van ons huis en dus ook van de gîte helemaal gesloopt en opnieuw gebouwd. Dit was een enorme klus en wanneer je zo naar de foto’s kijkt lijkt het ook wel of het niet meer goed gaat komen. Maar met flink doorwerken met heel veel hulp van onze familie en vrienden is het prachtig geworden.
En de zomervakantie van het jaar erna (2009) zijn we verder gegaan met de andere kant van het huis en de gîte. De achterkant is qua oppervlak nog groter dan de voorkant maar we hadden inmiddels wel flink wat ervaring opgebouwd met nieuwe Franse daken maken. We wisten toen ook beter hoe we alles een beetje handiger en sneller konden doen. Toch het kostte alsnog een hele zomervakantie om het hele dak goed dicht te krijgen. 
Toen kwam het jaar 2010. In dat jaar is het dak van de broodoven zelf vernieuwd. Het was maar een klein dak maar omdat er in de nok zoveel verschillende dingen bij elkaar komen was het best een hele klus om dit dak netjes te krijgen. De grote schoorsteen komt vlakbij de nok door het dak en een klein stukje van het huis steekt ook nog boven het dak van de oven uit. En er moest ook nog een stuk dak helemaal nieuw gemaakt worden om alles op elkaar aan te laten sluiten. Het was allemaal een beetje puzzelen. Maar ook toen is er met veel geduld en veel hulp een prachtig dak ontstaan. Vanaf toen was ons huis en de gîte helemaal waterdicht. Dat was al een enorme vooruitgang. 
Het werk in de gîte heeft toen een poosje stil gelegen tot het moment dat het gehele dak geïsoleerd ging worden van binnenuit. In 2012 hebben we het voor elkaar gekregen om het dak van het hele huis te isoleren. Glaswol tussen de “chevrons” en dan plastic folie ertegenaan. De binnenkant van het dak werken we dan af met OSB-platen. Dezelfde als die er aan de buitenkant opgegaan zijn als dakbeschot. De Fransen hebben ons wel een beetje vreemd aangekeken omdat het zeker niet gewoon is dat er een houten afwerking komt onder de dakpannen. Maar toch hadden wij daar voor gekozen.
Het jaar daarna, we praten inmiddels over het jaar 2013, hebben we weer veel kunnen doen. Ondanks dat we met veel dingen tegelijk bezig zijn heeft het werk in de gîte toch ook een flinke boost gekregen. In het begin van het jaar hebben we de oude vloer eruit kunnen halen. Er zijn toen allemaal nieuwe vloerbalken ingegaan die er natuurlijk wel uitzien als ouden balken. Het was wel belangrijk dat de oude schoorsteen die boven de broodoven zit goed kon steunen op de vloer en daarom is er tot op de dag van vandaag nog steeds één originele vloerbalk in blijven zitten. Maar met het plaatsen van de nieuwe balken konden we wel meteen een nieuw trapgat maken, daar waar de nieuwe trap moest komen. En zodra die trap erin stond konden we makkelijk en veilig naar boven om alle vloerplanken netjes op hun plek te leggen. Ineens ontstond er een mooie stevige verdiepingsvloer. De oude vloer was zo slecht dat je er eigenlijk niet goed op durfde te lopen. Dat probleem was nu ook opgelost.
Tijdens de zomervakantie van dat jaar hebben we ook het raam en de deur vervangen. Om hier goed bij te komen was het wel noodzakelijk om de oude gemetselde pekelbak te slopen die bij de broodoven stond. Wij hebben begrepen dat deze bak gevuld met water en zout gebruikt werd om de kazen te pekelen. Maar deze bak heeft toch plaats moeten maken voor het comfort in de toekomstige gîte. Wij proberen zoveel mogelijk authentieke dingen intact te laten maar dat lukt ook niet altijd. Vervolgens maken we een dakraam boven de trapopening. Dit geeft dan niet alleen licht boven op de zolder maar ook onderaan de trap.
  Waar we natuurlijk heel trots op zijn is de broodoven zelf. Die werd aan de binnenkant eens goed schoongemaakt. Dat is zeker niet gemakkelijk wanneer die oven zo groot en zo diep is. Een andere manier dan erin te kruipen is er dus niet. Dat werd dan dus ook gedaan. Onder het toeziend oog van Annette kroop Arma in de oven met borstels en blikken en de stofzuiger.
Later dit jaar werden er plannen gemaakt voor de nieuwe elektrische installatie in het huis. Hier moest de gîte natuurlijk ook bij betrokken worden en er moest dus een plek gemaakt worden voor de meterkast en alle elektrische bedradingen. Het was een hele onderneming om ook hier weer alles netjes op z’n plek te krijgen. Het kost gewoon veel tijd om te bedenken waar je alles wilt hebben terwijl er nog niks is. Maar met wat puzzelen kom je heel eind. De elektrische installatie zat er aan het eind van het jaar in. Dat we nu gebruik konden maken van de elektriciteit geeft ons wel een heel groot voordeel. Vanaf nu konden we ook in de winter naar ons huisje komen om nog meer werk te verrichten. Zo konden we dat jaar een mooi begin maken met het maken van de badkamer.
In het voorjaar van 2014 begonnen we met de opbouw van de badkamer. We wilden zo veel mogelijk het oude hout van de vloer gebruiken. De eiken balken die niet goed meer waren zijn vervangen om de vloer weer in orde te maken. Maar de balken hebben natuurlijk nog wel bruikbare stukken, dus die zijn gebruikt om een kleine zolder te maken en een klein raam in de badkamer. Dat raam is nodig omdat er zo weinig licht aanwezig is. Al het licht dat het dakraam doorlaat moeten we zoveel mogelijk gebruiken. De badkamer zelf maken we ook zoveel mogelijk van materiaal dat we hebben verzameld, voornamelijk gekregen van verschillende mensen. We gaan hier zoveel mogelijk van hergebruiken. Uiteindelijk maken we een klein, knus en helemaal complete badkamer. Voorzien van alles wat er nodig is voor een mooi verblijf op “Au Bout du Monde”.
Voordat we echt verder gaan met de verdere afwerking willen we graag dat al het voegwerk, stucwerk en alles waar enduit of cement aan te pas komt klaar is. Dus ondanks dat we de keldertrap wel af willen gaan sluiten moet deze daarvoor eerst goed afgewerkt worden. In dit trapgat komt uiteindelijk een groot luik dat de vloer van de keukenhoek gaat worden. Maar eerst dus alles netjes afvoegen. Dan gaan we nog even naar boven om het grote rookkanaal van de broodoven af te stuken met “enduit”. Dit is een Franse benaming voor een mengsel van zand, kalk en water. Wij hebben met wat proefjes een goede mengverhouding gevonden. We gaan ermee aan de slag. Ook de grote muren op de begane grond wordt met hetzelfde mengsel afgewerkt. Omdat je veel zand gebruikt bepaald dat natuurlijk ook de kleur. Later gaan we alles netjes in de witkalk zetten om het allemaal dezelfde witte kleur te geven.
Ook de nieuwe deur komt op zijn plek. Alles wordt netjes in de lak gezet. Het geheel begint nu echt een beetje te lijken zoals we het voor ogen hebben. Soms heb je wel veel verbeeldingskracht nodig om alles zo vanaf het prille begin op te bouwen zoals je het bedacht hebt en in je hoofd hebt zitten. Het vergt wel wat geduld om alles wel zo te maken hoe je het eruit wil laten zien. Heel vaak word je verleid om het zo te maken zoals het op dat moment lekker makkelijk kan. Maar dat geeft niet altijd het eindresultaat dat je graag wilt zien. Dan moet je af en toe streng zijn voor jezelf om toch trouw te blijven aan het beeld dat je voor ogen had.
 Dan volgt er een behoorlijke pauze in het maken van de gîte. Dit komt door onze definitieve verhuizing naar Frankrijk. Om te beginnen moest ons eigen huis leeg opgeleverd worden en konden al onze spullen nog niet naar Frankrijk komen. Dus moest er een tijdelijke opslag geregeld worden. En na de verhuizing in de zomer van 2015 moesten we eerst gaan zorgen dat wijzelf een beetje konden wonen. Eén slaapkamer hebben we toen klaar gemaakt om er te kunnen verblijven tijdens de winter. Maar direct werd het wel tijd om weer snel door te gaan met de gîte. Er moet natuurlijk wel geld in het laatje komen door middel van de verhuur van de gîte. Snel doorgaan was dus het plan. Inmiddels hadden we op de antiekmarkt een bijna passende deur kunnen scoren voor de broodoven. Die moet natuurlijk geïnstalleerd worden wanneer de gîte “Four au Pain” (broodoven) gaat heten.
Ook gaan we verder met het afwerken van de muren. Een hoop smeren en spatelen met “enduit”. We beginnen nog ervaring te krijgen met al het stucwerk dat we moeten doen. En dan met het schilderwerk van de stuclagen wordt het een mooie ruimte die echt een lange geschiedenis in- en uitademt. De sfeer die het geheel moet uit gaan stralen is voor ons heel erg belangrijk. Geen strakke inrichting maar zoveel mogelijk authentiek.
Wanneer we nu de gite compleet gaan afwerken beginnen we op de verdieping. De badkamer helemaal afmaken met alles erop en eraan. De slaapkamer met een mooie parketvloer. Een ouderwets bed en een betimmering die de hele sfeer compleet maakt. De oude vloerbalken van weleer komen ook weer naar voren in de ondersteuning van het kleine zoldertje.
Dan komt de keuken aan de beurt. Ook dit is natuurlijk geen standaard oplossing. Dat kan bij ons zeker niet. We proberen een complete, luxe keuken te maken met alles erop en eraan maar dan wel met de uitstraling van een keukenhoek van 100 jaar terug. Wij hebben het idee dat het best goed gelukt is. Dan komen ook de meubeltjes naar binnen. Zoveel mogelijk oud en gebruikt. Alles met een eigen verhaal, net als de gîte zelf. Daar houden we van. 
Nu alles klaar is, is het tijd voor de allereerste gasten. Dat is voor ons best spannend. We maken van deze eerste gasten wel even een speciaal moment natuurlijk. Lars laten we de opening doen. Lars komt al jarenlang hier in Frankrijk om ons te helpen. Hij behoort nu tot de eerste gasten van de gîte dus dat moet dan ook een speciaal moment worden. Aan hem de eer om het lintje te mogen doorknippen. En vanaf die datum is de gîte te huur. Er hebben inmiddels talloze mensen in verbleven. Het is en blijft een genot om te zien dat de gasten kunnen genieten van de verhalen die deze gîte te vertellen heeft.
We zijn nu bijna 8 jaar verder en de gîte is nog steeds te reserveren voor een mooi verblijf in de Creuse. Het dunst bevolkte gedeelte van Frankrijk. Genieten van de pure eenvoud. Dat is wat we hier doen. Genieten van de rust, ruimte en de natuur. Informeer even over de beschikbare datums voor het komende jaar als je ook een keer deze ervaring wilt hebben. Leven en slapen op een plek die al meer dan 200 jaar oud is en in alles deze geschiedenis nog uitstraalt.
Het behoud van het coulisse-landschap.....Het onderhoud van de Franse “Boucage”.....Wanneer je bij ons in het landschap kijkt worden de weilanden van elkaar gescheiden door heggen. Deze heggen bestaan natuurlijk soms uit grote bomen. Vooral eiken en essen doen dat goed. De heggen zelf bestaan vaak uit meidoorn, hazelaarstruiken, bramen en alles wat maar goed kan gedijen in een weiland heg. En omdat het zo bepalend voor het landschap is wil Frankrijk dat dit landschap dan ook zo behouden blijft. Dit zogenaamde “Coulisse” landschap is al eeuwenlang het gezicht van het deel van Frankrijk waar wij nu wonen. Hier in Frankrijk noemen ze dit het “Bocage” landschap. Het valt onder het historisch erfgoed en daardoor is iedereen verplicht om dit landschap goed te onderhouden.  En dus is iedere eigenaar die weiland bezit verplicht om ieder jaar deze heggen netjes te knippen om zo het landschap te handhaven. En wanneer je aan het einde van de zomer kijkt wat er gegroeid is moet dit echt goed geknipt worden om de heggen goed in vorm te houden. Het zou binnen twee jaar al helemaal uit de hand lopen en het landschap zou dan al minder herkenbaar zijn. Het begin van de herfst is dé uitgelezen periode om dit te doen, ook omdat er dan zo min mogelijk vogelleven zich probeert voor te planten in deze heggen. Om dezelfde reden is het dan ook ten strengste verboden om dit in het voorjaar te doen. Er is een periode vastgesteld waarin het knippen en maaien van de heggen wel of juist niet toegestaan is.  Onze boer-buurman Joel is in deze periode druk doende om alle heggen van zijn weilanden netjes te scheren. Iedereen wordt geacht om zijn eigen kant van de heg bij te houden. Dus wij moeten onze kanten van de camping eigenhandig bijhouden. Gelukkig biedt onze boer-buurman aan om niet alleen zijn kant te doen maar ook die van ons. Daar zeggen wij zeker geen nee tegen. Het wordt met de grote machine natuurlijk niet subtiel gedaan maar wanneer we alles weer met de hand zouden moeten doen kost dat zoveel tijd en energie dat we erg blij zijn met het aanbod van deze Joel.  Ik heb nog wel even een uitgebreide video gemaakt als bewijs dat Joel het allemaal keurig gemaaid heeft. Hij begint met de bovenkant van de heg en dan komt de voorkant aan de beurt. Als laatste doet hij dan ook nog de grond ervoor. Dit om te voorkomen dat de heg te breed gaat uitgroeien. Alle heggen worden netjes geschoren met de grote klepelmaaier van de boer. De klepelmaaier is een grote draaiende balk met heel veel stalen “klepels” eraan. Alles wat het tegenkomt wordt dus netjes verbrijzeld. Ik heb nog even staan kijken hoe de tractor het werk doet in een half uur waar ik zelf misschien wel een aantal dagen mee bezig zou zijn. Gekeken naar de afgelopen weken.....Grote reparatie aan de kettingzaag.....In één van de vorige nieuwsbrieven heeft u kunnen lezen dat we weer een mooi vol hout hok hebben om met onze houtkachel de winter door te komen. Dit is natuurlijk niet vanzelf gegaan en de kettingzaag die we hebben heeft wat overuren moeten maken om alles weer netjes op maat afgekort te krijgen. Alles ging goed maar toch was er een grote “maar”. Het vermogen van de kettingzaag neemt steeds meer af. Nu moet ik wel zeggen dat de motorzaag ook al wel 13 jaar oud is en misschien al wat ouderdomsklachten gaat vertonen. Maar ik kreeg het gevoel dat hij teveel compressie verloor. Dat komt door het verslijten van de zuiger en de zuigerveer die het contact met de cilinderwand dicht moet houden.
Na wat nazoeken op internet had ik gevonden dat je voor deze zaag een complete set met een nieuwe cilinder, zuiger, zuigerveer en diverse benodigde lagers kan bestellen. En dat hebben we gedaan. Het bestellen is natuurlijk niet zo ingewikkeld, maar als alles binnen is komt nog de reparatie zelf. De hele machine moet uit elkaar tot aan de krukas toe. Alles moet open. Dat was ook wel eens fijn zodat we al het vuil van de afgelopen 13 jaren eens goed konden verwijderen. De kettingzaag begon er langzaamaan van te glimlachen. Zo schoon is alles geworden.
Alleen is de machine natuurlijk zo compact mogelijk gemaakt en dan sta ik daar met mijn dikke vingers om alles eerst los te maken en daarna moet alles weer op dezelfde manier in elkaar. Het viel niet mee. Maar met behoorlijk wat geduld is alles weer op z’n plek gekomen en kon de nieuwe cilinder met de zuiger voorzichtig in werking worden gezet. Alles doet het weer goed en stiekem ben ik er best trots op dat het allemaal is gelukt en dat ik de kettingzaag toch een soort tweede leven heb kunnen geven. Ik hoop dat hij weer lang en gelukkig veel hout voor mij kan zagen.
Kastanjes rapen voor de Nederlandse scholen.....Wie al eens bij ons is langs geweest weet dat we aan de voorkant van het huis een hele grote kastanje boom hebben staan. Het is echt een prachtige oude boom. Wij zijn er trots op dat deze boom nog steeds zo mooi is op z’n oude dag. Ieder voorjaar staat hij helemaal vol met mooie bloemen. En dit zorgt ervoor dat er in de herfst natuurlijk heel veel kastanjes naar beneden komen vallen. Een wandeling onder de boom is dan zeker niet zonder risico.
Omdat ons pad langs deze boom loopt moeten wij ervoor zorgen dat dit pad ook een beetje schoon blijft. Het pad zelf loopt nogal naar beneden en wanneer er dan veel kastanjes en kastanjebolsters liggen bestaat het risico dat je uitglijdt over deze bollen. We rapen dus iedere dag zorgvuldig alles op om te voorkomen dat we onze benen breken. Dit jaar vallen er weer heel veel en ze zijn erg groot. U zult zich misschien afvragen wat we vervolgens met zoveel kastanjes doen. Na het rapen laten we ze een poosje drogen. Als het een tijdje heeft kunnen drogen gaat alles in grote zakken. En wanneer we naar Nederland vertrekken voor de herfstvakantie gaan deze zakken mee in de bus. In Nederland hebben we de kastanjes vervolgens afgegeven op de school waar onze dochter lesgeeft en ook op de school waar onze kleindochter heen gaat. Op school worden de kastanjes vervolgens niet alleen gebruikt als versiering op de herfsttafel, ze worden ook nog gebruikt om te leren tellen. Zo komen onze kastanjes goed van pas voor velen. Dat is mooi. Grasmaaien op het nieuwe koeienpad.....De vorige nieuwsbrief kon ik u vertellen dat de eigenaar van de koeien die bij ons lopen de afrastering van het prikkeldraad heeft verzet. Dat zorgt er nu voor dat het hele authentieke koeienpad zichtbaar is geworden. We hebben al meerdere keren alles uitgelegd over dit pad en nu is het laatste stuk dan ook goed zichtbaar. De oude afrastering laten we gedeeltelijk staan en de nieuwe afrastering staat daar nu netjes naast. Nu is het pas echt goed zichtbaar hoe het oude gemeente pad heeft gelopen. We hebben wat stukken van het oude prikkeldraad weggehaald zodat de grasmaaier er kan komen om het gras bij te kunnen houden.
Het was natuurlijk even goed door ploeteren met de grasmaaier om deze allereerste keer door alle kuilen en bulten een beetje te kunnen maaien. Onder het professionele toezicht van de koeien is Annette het gras te lijf gegaan. Misschien gaat het gras in de toekomst iets vlakker worden. Maar tegenwoordig hebben we heel erg veel last van mollen, dus dat vlak worden zal wel even duren. Al met al is het heel leuk om 3 jaar na de aankoop je eigen land nu eens goed te kunnen betreden.  De katjes gaan uit logeren.....Zoals u al hebt kunnen lezen zijn we deze afgelopen maand naar Nederland geweest. Er zijn een aantal verjaardagen van de kleinkinderen en het was herfstvakantie. Er was alleen wel één probleem als wij zouden vertrekken. De nieuwe katjes kunnen namelijk nog niet voor zichzelf zorgen. Dus werd er een logeerpartij georganiseerd. Er werd een mooie uitgebreide kooi gemaakt. Meerdere kooien worden aan elkaar gekoppeld samen met een grote kattenbak.  Pascal (onze Belgische vriend) gaat onze katjes verzorgen terwijl wij in Nederland zijn. Het grote hok wordt dus in het dorp Lascoux neergezet bij Pascal. De katjes hebben het goed naar hun zin gehad en zijn ook weer goed dikker en groter geworden tijdens hun logeerpartij bij Pascal. Weer een complete eikenhouten stam in de werkplaats.....De opdrachten voor de werkplaats gaan ook gewoon door en daar hoort dan ook bij dat de houtvoorraad af en toe ook aangevuld moet worden. Zo ook nu weer. We moeten nog een complete eikenhouten trap gaan maken en daar moest natuurlijk weer wat hout voor gekocht worden.  Toen we de vorige keer trappen moesten maken had ik hout gevonden bij een buurman van Pascal. Dit hout ligt dan in een schuur ongeveer 1,5 km bij ons vandaan. De boom die gekapt is in 1985 ligt al keurig in planken gezaagd zolang te wachten tot er iemand komt die de planken verder gaat verwerken. Die tijd is nu dus gekomen. Eerst maar eens zorgen dat het hout in de werkplaats komt te liggen en dan gaan we weer verder kijken. Het blijft toch echt een mooi gezicht om zo’n complete stam te zien liggen. De oude omgewaaide boom leeft voort.....Hout zagen en uitzoeken voor een mooie tafel.....Een aantal weken geleden hebben we bezoek gehad van een oude vriend van Les Trois Taillants. Lars is een weekje geweest. Hij was één van de eerste vrienden die ons is wezen helpen vanaf het prille begin van de verbouwingen aan ons huis en alles wat daar omheen staat. Velen jaren is hij een trouwe hulp geweest en nu was hij weer eens even terug voor een weekje. Eén van de klussen die we samen hebben gedaan is het kort zagen van een omgewaaide boom die al een poosje lag te wachten. We hebben behoorlijk wat werk gehad om de boom weer een stukje verder in te korten.
Veel takken die door de val de grond zijn ingedrukt moeten met onze oude tractor uit de grond getrokken worden. De stam wordt ook in kleine stukken gezaagd en daar kwam het idee van Lars om een mooi stuk van deze stam mee te nemen naar Nederland en er daar een salontafel van te maken voor zijn nieuwe huis in Zierikzee. Dit hebben we natuurlijk gedaan en een flinke klomp essenhout is achterin zijn auto vervoerd.
Gelukkig heeft Lars nog wel wat foto’s gestuurd hoe de salontafel geworden is. Het resultaat mag er zeker zijn. Lars is er helemaal blij mee en dat is dan toch weer fijn. Hij heeft zoveel voor ons gedaan, dus het is altijd fijn als wij iets terug kunnen doen.  Tien jaar lang “Au Bout du Monde”.....Maar hoe is het nu allemaal begonnen, en wanneer.....We hebben het al meerdere keren gemeld dit jaar. Landgoed “Au Bout du Monde” bestaat dit jaar al 10 jaar. Dat is natuurlijk wel een mijlpaal om bij stil te staan en dat hebben we inmiddels ook al wel gedaan. Het is leuk om te weten dat “Au Bout du Monde” 10 jaar bestaat, maar wat misschien nog wel leuker is……om te kijken hoe het allemaal begonnen is. Wat is er allemaal gebeurd, wat is er allemaal verbouwd en wat is er allemaal opgebouwd. 
Tien jaar geleden zijn we begonnen met de verhuur van onze accommodaties. Op dat moment was alles natuurlijk klaar. Dus om naar het echte begin terug te gaan reizen we toch zo’n 19 jaar terug in de tijd, naar het eind van het jaar 2006. Dat was het moment dat we tijdens het zoeken naar een huis om te kopen in aanraking kwamen met het dorp “Les Trois Taillants”. De plek die we bezochten was toch wel direct een plek om niet te vergeten. Binnen een aantal dagen hadden wij voor onszelf besloten dat dit het moest worden. De plek was fijn……de gebouwen konden we toen het beste omschrijven als ruïnes. Daar moest nog wel het één en ander aan gebeuren.
Maar om het verhaal compleet te maken eerst nog even dit. Bij de eerste bezichtiging kwamen we alleen kijken voor de oude schuur. Die hadden we op het oog. Dus toen we met de makelaar aankwamen liep ik meteen rond met mijn rolmaat om alles te meten en al plannen te maken. Annette en de makelaar hadden alles al snel bekeken en besloten om even in het oude huisje te kijken. Wat zeker een ruïne was. Toen we later thuis kwamen had Annette het maar over het huisje en ik over de schuur. Uiteindelijk hebben we deze gebouwen samen gekocht. En toen we dus weer teruggingen om het voorlopig koopcontract te tekenen heb ik voor de eerste keer in het huisje gekeken. Misschien wel een beetje vreemde volgorde maar bij ons gaat alles altijd een beetje anders dan normaal.
Het voorjaar van 2007 werden we via de notaris officieel eigenaar van deze twee bouwvallen en konden we dus serieuze plannen gaan maken om de boel op te gaan knappen. En dat hebben we zeker gedaan. Vanaf dat moment zijn we alle werkzaamheden bij gaan houden. Dat hebben we vervolgens gedeeld via onze eigen website. Voor die tijd was het nog wel een beetje pionieren hoe je alles op het “world-wide-web” moest zetten maar daar hebben we onze weg in kunnen vinden.
 Wanneer u deze hele geschiedenis wilt lezen en nog eens wilt zien dan kan dat. De website https://ltt-geschiedenis.weebly.com/ bestaat nog steeds. Inmiddels werken we hem niet meer bij maar is alles nu te volgen via de nieuwsbrieven die we al jaren maken. De hele geschiedenis op de website loopt helemaal van 2006 tot 2017. Er is toen al zoveel gebeurd dat u er echt wel goed voor moet gaan zitten om alles nog eens de revue te laten passeren. Maar de donkere en regenachtige avonden komen er weer aan. Dus mocht u zich nog eens vervelen…….  Het “Buurt-diner” is dit jaar geannuleerd.....De viering van het jaarlijkse diner met alle buren moet wachten tot volgend jaar.....Het dorp Les Trois Taillants waar wij wonen is heel klein. Samen met de omringende gehuchten vormen we een soort van gemeenschap, iedereen kent iedereen. Alleen gaat iedereen in het normale zijn eigen gang. Er zijn natuurlijk ook veel mensen familie van elkaar. Vanuit de geschiedenis gingen de broers en zussen nooit ver uit de buurt wonen en dus zijn veel mensen in de nabije omgeving familie van elkaar. Ouders, kinderen, neven, nichten of achterneven en -nichten, iedereen is wel ergens met elkaar verbonden. Maar uiteindelijk woon je toch wel wat verder bij elkaar vandaan en je zal elkaar echt moeten opzoeken voor een ontmoeting. Daarom is er een aantal jaren geleden het plan geopperd door Pascal (onze Belgische vriend) om jaarlijks een buurt-diner te houden.
Dus nu vindt er één keer per jaar het buurt-diner plaats. Meestal ergens in september zodat iedereen de drukke oogsttijd achter de rug heeft en iets meer tijd kan vrijmaken voor dit diner. We noemen het dan een “buurt”-diner omdat het voor iedereen is die vanuit de omgeving deel uitmaakt van de samenleving van ons dorp. In zo’n kleine gemeenschap heb je natuurlijk iedereen nodig. Om elkaar te kunnen helpen tijdens die momenten dat je elkaar net even nodig hebt. Daarom is het dus zo belangrijk om tijdens zo’n diner elkaar weer eens even goed te kunnen spreken.
Alle mensen die dus ook echt deel uitmaken van deze kleine samenleving komen dan bij elkaar om te vieren dat we hier met elkaar deel uit mogen maken van dit kleine dorp en zijn omgeving. En dat gaat dan zeker op de echte Franse manier. Een goed aperitief en veel gebabbel. Hoe gaat het met de dieren, heeft jouw moestuin het goed gedaan, hoe gaat het op de camping, hoe gaat het met de mensen die vanwege de ouderdom niet aanwezig zijn en er andere jaren dus wel waren. Kortom, voldoende te bespreken.
De organisatie was dit jaar ook al in een vergevorderd stadium. Er zou weer een varken aan het spit gaan net als vorig jaar. Dit zou samen gaan met onze eigen knoflooksaus. De saus die wij altijd zelf maken is nu ook doorgedrongen in Les Trois Taillants. Dus de “knoflooksaus à la Vroon” zou gemaakt gaan worden. Maar een aantal dagen voor het feest overleed Raymond. Hij woonde in Lacoux en was eigenlijk een vaste bezoeker van het buurt-diner. Hij is begraven een dag voor de geplande datum en niemand vond het daarom gepast om dit jaar het buurt-diner door te laten gaan.
Maar toch blijft het buurt-diner erg belangrijk voor het dorp en zijn omgeving. Het lijkt natuurlijk allemaal erg kneuterig. Maar het is hier van levensbelang om elkaar te blijven ontmoeten, elkaar te helpen en bij te staan. Je bent dus echt onderdeel van het dorp. Ook in het leven van onze kleine samenleving zijn leuke en minder leuke dingen. Ook al slaan we dit jaar dus even over, volgend jaar komen we weer bij elkaar. Het blijft een heel belangrijk onderdeel van deze kleine samenleving. En voor nu zult u het even met de foto’s van vorig jaar moeten doen.  Gemeente Nouhant en zijn “Ploegfeest”.....Het feest comité van Nouhant maakt er een echt feest van.....September is de maand waarin de boeren een begin gaan maken voor het winterklaar maken van de weilanden en akkerlanden. Daar hoort over het algemeen het ploegen bij. Dat gebeurt tegenwoordig natuurlijk met grote tractoren en met apparaten waar meerdere ploegscharen op zitten. Maar vroeger kostte dat toch allemaal wat meer moeite en daar gaat het ploegfeest over. Ouderwetse tractoren en oude ploegscharen aan deze tractoren. Wij zijn natuurlijk wel even een kijkje wezen nemen. Aangezien we zelf nu ook eigenaar zijn van een oude tractor kijk je toch ineens wat beter naar al die oude machines.
Bronvermelding: Privé account Facebook van Eric Poulain Er volgde een mooie optocht van de oude machines door de straten van Nouhant. Dat was al leuk om te zien. Wat het extra leuk maakte was dat ze daarbij ook in optocht gingen ploegen. En dat is toch nog niet zo simpel als dat het eruit ziet. Wanneer je ploegt op de tractor kijk je eigenlijk alleen maar achterom. En dat is niet altijd handig wanneer je in optocht aan het ploegen bent. Oppassen geblazen dus. Ik heb wat korte stukjes van een film van Eric Poulain gebruikt om de video te maken die je hier kan zien. Wanneer u de hele film van bijna 13 minuten wilt zien heb ik een link gemaakt. De knop hieronder brengt u direct op het Facebook account van Eric Poulain.
Bronvermelding: Privé account Facebook van Eric Poulain Om het feest compleet te maken waren er nog meer dingen te zien. Serge Gibard (locoburgemeester) was er ook met zijn Border Collies met een demonstratie van het drijven van een kudde schapen. Ook waren er ezels om op te rijden. Deze ezels gaven ook een demonstratie dat ook ezels goed kunnen ploegen. Iets dat vroeger zeker gedaan werd, vermoed ik. De vereniging van de jonge boeren was ook aanwezig. “Les Jeunes Agriculteurs” zijn wel bekend van de protesten van het ondersteboven hangen van de plaatsnaamborden. Op het spandoek laten ze er geen twijfel over bestaan. “Wij produceren, u consumeert…..wij zijn de toekomst”. Gekeken naar de afgelopen weken.....Pascal vind zijn weggelopen schapen weer terug.....Pascal, onze goede Belgische vriend, belde in paniek op. “Mijn schapen zijn uitgebroken”, meldde hij via de telefoon. “We moeten ze rap weer vinden”. En dus zijn we dat direct gaan doen. Pascal wist gelukkig in welke richting we moesten zoeken. We zijn snel naar het betreffende weiland gereden. Maar dat weiland was echt enorm groot en al bezet met een kudden koeien. Dus zomaar het weiland inlopen was geen optie. Het moest dus gaan lukken met het roepen van de schapen terwijl we bij het hek stonden.
Gelukkig zijn Pascal z’n schapen Belgisch georiënteerd. Ze reageren op de roep “Kom, kom, kom”. Dat was een gelukje. Want als je dit in het Frans moet roepen is het “Vient, vient, vient”, en dat is het sein voor de koeien om naar het hek toe te komen. Uiteindelijk na lang roepen van Pascal hoorde we heel in de verte een schaap reageren. Na een poosje hoorde je steeds meer geblaat en na nog wat wachten verscheen het groepje schapen vanuit de glooiing van het weiland. En voordat de koeien bij het hek van het weiland waren hadden we de schapen al uit het weiland kunnen halen. En als een trotse herder met z’n schapen kon Pascal zijn schaapjes weer netjes naar huis brengen. Iedereen weer thuis en de rust was weer wedergekeerd.  Een blaffende ree in de vallei.....We wandelen nog steeds rond in de omgeving van “Au Bout du Monde” ondanks dat Chef onze hond er niet meer is. Ik mis mijn wandelingen echt wel en loop nu dus regelmatig alleen een rondje. Het blijft natuurlijk een feestje om dan goed op te letten wat je allemaal te zien krijgt wanneer je lekker stil je rondje loopt. Het is mij inmiddels wel bekend dat een ree andere reeën voor gevaar probeert te waarschuwen door te blaffen. Dat is echt een heel typerend geluid dat je over het algemeen altijd hoort in de verte. Maar deze keer was het anders.  Ik zag in het weiland een ree staan en bedacht me om er een video van te maken. De ree had mij natuurlijk in de gaten en vond mij waarschijnlijk een groot gevaar. Terwijl ik dus mijn video aan het maken was begon deze ree te blaffen om de anderen te waarschuwen. Voor het eerst zag ik dus een ree die dit geblaf voortbracht. Het is leuk om dit nu zo op de video te hebben. Het is duidelijk zichtbaar dat het de ree weinig moeite kost om te blaffen. Je kan het haast niet zien dat ze dit doet maar het geluid is er niet minder om. Ik vond het echt heel mooi om dit nu eens een keertje gezien te hebben. Gelukkig heb ik de video nog om dit aan u te laten zien. De nieuwe katjes uitlaten.....U zult zich natuurlijk wel eens afgevraagd hebben hoe het gaat met de nieuwe katjes. Nou……die groeien als kool. Ze eten veel, spelen veel, poepen veel. Ze maken zelfs elkaar het leven een beetje zuur, zoals een echte broer en zus het betaamd. De plek waar ze nog steeds de meeste tijd doorbrengen is in een groot hok in de schuur. Maar met al het mooie weer aan het begin van de afgelopen maand hebben ze ook veel tijd buiten doorgebracht, in hun buiten ren. Lekker in het zonnetje spelen en ravotten. Frère en Belle maken het helemaal goed.
Aan het einde van de dag maken we een wandelingetje met de twee kleine donderstenen aan een echte uitlaat riem. Deze hadden we nog van onze allereerste katten die de verhuizing van Nederland naar Frankrijk nog meegemaakt hebben. Die riempjes zijn nog steeds heel erg handig. De laatste jaren hebben we al heel wat opgroeiende katjes hier gehad. Het uitlaten is een heel leuk gezicht. Ze ontdekken van alles en zijn zo nieuwsgierig. Maar de witte Freule vindt het tweetal nog helemaal niks. Ze wil altijd wel in de buurt zijn maar ze moeten niet te dicht in elkaars buurt komen. Ze moeten nog een beetje aan elkaar wennen. Gelukkig krijgen ze daar nog volop de tijd voor.
Alles gaat weer in de winterstalling.....Aan het begin van september hebben we nog een behoorlijke periode gehad met prachtig mooi zomerweer. Dat was voor ons eigenlijk het sein om alles van de camping weer op te gaan ruimen. Alles moet weer dicht en sommige dingen kunnen weer de schuur in. Alle picknick tafels moeten weer verzameld samen met alle hangmat standaards. Alles uit elkaar halen en netjes wegzetten in de opslag van de werkplaats. En nu met dit mooie weer kan alles mooi droog de opslag in. Dat is een stuk fijner dan te wachten tot alles nat naar binnen moet en dan binnen moet drogen. Zo ging het de vorige jaren vaak wel. We wachtten dan natuurlijk te lang of we hadden nog gasten die nog kwamen. Dit jaar gaat het anders. Ook wij leren nog steeds.
De pipowagens gaan ook in de winterstand. De houten panelen van de terrassen gaan eraf en worden ook weggezet in de opslag. De ramen afgedekt en de deuren voorzien van schotten zodat ze geen last hebben van alle regen, mist, nattigheid, sneeuw en alle ellende die in de winter voorbij komen. Het verfwerk heeft het al moeilijk genoeg met de enorme hitte van de zon die in de zomer op de wagens staat te branden. We moeten ze netjes verzorgen. En dat doen we dus.
Weer een stuk verder met ons “oude” koeienpad.....Een groot gedeelte van het pad is nu goed zichtbaar.....Twee maanden geleden heb ik u verteld over het “oude” en “authentieke” koeienpad dat wij weer aan het herstellen zijn. Anton, die onze camping regelmatig bezoekt, heeft de afgelopen zomer een gedeelte van het originele pad weer open gemaakt. Ik heb toen een video gemaakt om u te laten zien waar het pad precies loopt en hoe het verder loopt.  Het enige dat nog moest gebeuren was het verplaatsen van het prikkeldraad. De boer die zijn koeien bij ons laat lopen moest de palen met prikkeldraad gaan vervangen opdat het in een nogal slechte staat verkeert. En omdat we een aantal jaar geleden verschillende gemeente percelen erbij gekocht hadden moest dit prikkeldraad ook verplaatst worden. We hebben dit al 3 jaar geleden met de boer overlegd en hij had beloofd dit te gaan doen. Maar ja, we wonen natuurlijk wel in Frankrijk. Uiteindelijk gaat het allemaal wel gebeuren, maar wanneer is en blijft ten alle tijden de vraag.
Maar toen……ineens…….twee weken geleden werd er zomaar begonnen met het plaatsen van de nieuwe palen en alles werd voorzien van nieuw prikkeldraad. De oude afrastering is op ons verzoek blijven staan en nu kan je ineens heel duidelijk zien waar het pad vroeger liep. Je loopt nu gewoon tussen de twee hekken van prikkeldraad door op het “authentieke” koeienpad. En wat ik nu ook erg fijn vind is dat de mooie grote eikenboom op onze grond staat. Niemand die er aan kan komen en hem per ongeluk om kan zagen. Niemand heeft het recht om deze boom weg te halen. Het is zo’n prachtige boom, die hoort hier. Hij staat hier misschien al 100 jaar en hij heeft daar zijn plek.  En nu de nieuwe afrastering klaar is kunnen de koeien ook meteen weer het weiland in. De speciale "Aubrac" koeien zijn wel erg mooi om naar te kijken. En dan met de zon die onder gaat samen met de macherende koeien. Het is wel een foto en een video waard dacht ik.
Het einde van de zomer.....Dé tijd voor het inmaken van de groente en het fruit.....
We hebben de afgelopen nieuwsbrieven al veel laten zien van de moestuin. Niet alles groeit goed maar we hebben zeker met bepaalde groente toch veel succes dit jaar. De tomaten en dan zeker de cherrytomaatjes doen het heel goed. Daarnaast groeien ook de bonen erg goed. Onze buurman, die een doorgewinterde moestuin bewerker is, moet ons vaak uitlachen omdat we veel dingen natuurlijk niet goed doen. Dit jaar kijkt hij echter heel verbaasd naar onze bonen oogst omdat bij ons de bonen goed groeien. In de wijde omtrek mislukken de bonen terwijl ze bij ons haast niet te stoppen zijn.
Maar met de grote oogst opbrengst moeten we natuurlijk ook aan de gang met het inmaken van de groente om alles de winter door te kunnen bewaren. We beginnen maar een beetje gemakkelijk. De bonen inmaken kost niet zo heel veel moeite. Nadat de bonen schoongemaakt zijn kunnen ze rauw in de weckpotten. Een theelepeltjes zout toevoegen en de potten afvullen met gewoon water tot de aangegeven streep.
Dan gaan de potten voor 1,5 uur in de weckketel. Hier staan ze onder het kokende water. De truc is nu dat de lucht gaat uitzetten in de pot. Het deksel met het rubber is zo gemaakt dat de lucht goed naar buiten kan. Dus er blijven constant luchtbelletjes uitkomen. Ook worden de bonen in de tussentijd goed gekookt. Wanneer we nu de potten uit het water halen gaat alles afkoelen en krimpt de lucht in de potten weer. Dan komt alles onder een vacuüm druk te staan en blijft alles heel lang goed. Dit komt ook omdat alles binnenin de pot goed lang is gekookt en alle bacteriën dood zijn.
Na de bonen zijn we aan de slag gegaan met de tomaten. We maken er “ratatouille” van. We maken twee grote pannen met tomaten, courgettes, uiten, paprika en natuurlijk veel kruiden. Bijna alles komt uit onze eigen moestuin. Dat maakt het toch wel bijzonder. Het proces van het wecken gaat weer hetzelfde. Alles wordt weer in de ketel goed gekookt terwijl het in de afgesloten weckpotten zit. En na het afkoelen kunnen alle potten weer netjes in de voorraadkast in de kelder.
Ook de kweeperen komen aan de beurt. Ondanks de droogte heeft onze kweepeer struik veel en dikke peren gegeven. Ook hier gaan we mee aan de slag om alles netjes in de weckpotten te krijgen. Ook hebben we nog veel perziken gekregen en ook daar maken we jam/gelei van. Je krijgt er zo ook echt nog lol in om de groente in te maken. En dan blijft al het eten ook lang goed zonder dat het ingevroren hoeft te worden. Dat scheelt ook weer voor de vriezer, die hoeft dan niet de hele tijd zo hard te werken om alles ook bevroren te houden. Zo proberen we ook de elektriciteitsrekening een beetje laag te houden. En dat lukt best goed zo en daarbij kunnen we nu het hele jaar door goed eten uit eigen tuin.
Zoektocht naar paddenstoelen in de omgeving.....Welke zijn gewoon mooi en welke zoek je om te eten .....
Het is bizar hoe flexibel de natuur is. We hebben weken gehad met hoge temperaturen en heel, heel veel droogte. We hebben ons suf gereden met water voor de moestuin. Maar nu de laatste 1,5 week hebben we ineens wat regen en lage temperaturen. Ineens zou je zo maar kunnen zeggen dat we een weersomslag hebben naar de herfst. Maar ook de natuur maakt dan meteen een omslag naar de herfst. Je zou denken dat alles door de droogte dood is gegaan. Maar nu de grond wat vochtiger is geworden verschijnen er plotseling paddenstoelen uit de grond.
We maken zomaar even een rondje te voet door de weilanden. We maken natuurlijk nog steeds ochtend wandelingen. Wel in m’n eentje. De tijd dat Chef de hond erbij was is jammer genoeg afgelopen. Maar de paddenstoelen schieten wel overal uit de grond. We gaan eens even een paar foto’s maken om de verschillende soorten te laten zien. Dit is natuurlijk maar een kleine collectie van de vele paddenstoelen die hier nu ineens uit de grond tevoorschijn komen.
We beginnen met een paddenstoel die je nu behoorlijk vaak ziet. Wat mij wel opvalt is dat deze paddenstoelen groeien op de opgedroogde vlaaien die de koeien achter hebben gelaten. Het is het “Plooirokje” of in het Frans “Coprin plissé”. Hij is heel fragiel. Het hoedje is bijna doorzichtig en het steeltje is hoog en heel dun. Een prachtige sierlijke paddenstoel om te zien. De elegantie van deze paddenstoel is wel een behoorlijke tegenstelling ten opzichte van zijn groeiplek.
Dan komen we de “Grote bostrechterzwam” tegen. Deze groeit gelukkig op een plek die een stuk fotogenieker is dan de vorige. Het jaar hiervoor groeide er allemaal hele kleine paddenstoelen in de holle afgezaagde stronk maar nu is er maar plek voor één imposante paddenstoel. In het Frans heet hij de “Clitocybe des feuilles” of de “Faux meunier”. Omdat de hoed echt de vorm van een trechter heeft blijven er ook altijd veel gevallen bladeren op liggen. Dan lijkt het net of er allemaal blader vuilnisbakken op de grond staan. Eén grote vuilnis verzamerling.
Dan komen we in het gras ook nog een grote tegen. De Fransen noemen deze “Agaricus campestris” en de normale benaming “Champignon de prairie”. In het Nederlands is het de “Weide champignon”, de letterlijke vertaling dus. Het zijn grote witte hoeden die over het hele weiland goed gezien kunnen worden. Deze paddenstoel is goed eetbaar. Hij is qua smaak vergelijkbaar met de normale champignon die je in de supermarkt kan kopen. Maar nu we het toch over eetbare paddenstoelen hebben kunnen we meteen de volgende introduceren.
De Fransen zijn namelijk dol op de “Mousserons”. Dit is een kleine bruinige paddenstoel die in grote getale in het gras van de weilanden groeit. Je moet erg goed zoeken om ze te vinden omdat ze slecht zichtbaar zijn tussen de bruine herfstbladen. Maar veel Fransen nemen toch de moeite van deze zoektocht om een zakje “Mousserons” te kunnen scoren. Tijdens mijn ochtendwandelingen zoek en verzamel ik deze voor onze Belgische vriend Pascal. Hij vindt ze heerlijk. Om ze ook te kunnen proberen hebben wij het idee om het recept te geven voor een omelet met mousserons.
Wat heb je er voor nodig……..
150 g gekookte (geblancheerde) champignons 1 eetlepel olijfolie 3 eieren Zout en wat espelette-peper Verder wat kruiden naar eigen invulling Het is een supersimpel recept voor een omelet met mousserons/champignons, ham en peterselie Je maakt het klaar in 10 minuten…….. Verhit de olie in een pan en bak de mousserons/champignons kort. Klop de eieren kort los in de kom en giet dit samen met de kruiden over de mousserons/champignons. Bak ze twee minuten. Bon appétit…… Wandeling met de camping-gasten.....Een rondje van “Les Trois Taillants” en “Le Monceau”.....
We lopen regelmatig een mooie wandeling samen met de camping-gasten. Iedereen kan natuurlijk meelopen. We gaan dwars door het mooie “coulisse-landschap”. Weilanden die afgescheiden worden door heggen. Er zijn wat stukken die leiden over de zogenaamde “chemins”. Dit zijn paden die gemaakt zijn voor de boeren om met hun tractor bij de weilanden te komen. We beginnen bij ons huis en volgen dus eerst het tractorpad dat uiteindelijk doodloopt bij de ingang van verschillende weilanden. Dit stuk is als blauw weergegeven in de overzichtsfoto van de wandelroute.
Dan volgt er een rood gedeelte. Dat is niet echt een officieel pad en je kan daar ook niet zomaar uit jezelf gaan lopen. Maar wanneer we dat met z’n allen doen kan het wel omdat ik de goedkeuring hebt van de verschillende boeren waar het land van is. Wanneer we dit weiland zijn overgestoken komen we weer op een tractorpad. Dit is weer blauw. We hebben dan het hoogste punt van de omgeving gehad en zakken af naar het dorpje “Le Monceau”.
Wanneer we in het dorpje aankomen verandert het tractorpad in een officiële weg. Dit heb ik met geel aangegeven. Dit stuk bestaat uit geasfalteerde weg en voert ons helemaal naar beneden naar het stroompje dat voorbij komt. Dit stroompje is het voorzichtige begin van de rivier “La Petite Creuse”. Wanneer we dat gehad hebben nemen we weer een tractorpad naar boven en vervolgen we onze weg terug naar de camping.
Hier nemen we weer het rode pad naar de camping. Dit is het historische “Koeien-pad”. Ook geen gemeentelijk pad maar een privé-pad. Maar je kan hier nog wel de historie proeven van de oude verhalen van Les Trois Taillants. Wij zijn trots dat we dit oude pad hebben kunnen overnemen van de gemeente om het weer in ere te kunnen herstellen. En na een uurtje wandelen zijn we weer terug bij ons huis en kunnen we terugkijken op een mooie wandeling.
Gekeken naar de afgelopen weken.....Een veilige reling in de werkplaats.....
Na flink wat jaren kwam Lars weer eens voor een weekje naar “Au Bout du Monde”. Als één van de allereerste bezoekers van ons plekje in Frankrijk hoort Lars haast bij het interieur. De laatste jaren kwam het door zijn drukke leven niet echt gelegen om langs te komen. Maar deze maand hebben we toch weer eens lekker samen kunnen klussen. Als vanouds.
We hebben in de werkplaats eindelijk eens een goede reling gemaakt op de voorraad zolder. Deze zolder gebruiken we om heel veel spullen te bewaren die we nog eens gaan gebruiken bij al onze verbouwingen. Ooit hadden we van mijn oud-collega Ronald al mooie reling elementen gekregen. Het moest alleen nog even gemonteerd worden. En dat is nu toch zomaar ineens een keer gebeurd. Soms moet je wel eens geduld hebben voordat er weer wat gedaan is van onze “to-do-list”, zeker als ze er al zo lang op staan als deze klus. Maar we zijn er niet minder blij mee hoor.
Extra onderhoud van de pipowagen “Roulotte”.....
Het onderhoud van de grote pipowagen “Roulotte” vraagt dit laatste jaar ook nogal wat tijd en we zijn er dus ook nog lang niet mee klaar. Het meeste onderhoud is het schilderen van de buitenkant. De zon die daar altijd flink op staat te knetteren zorgt voor veel verf schilfers. Maar ook het hout van de terrassen heeft het zwaar met het heftige zonlicht en de regen die af en toe naar beneden komt. Wat we dus moesten doen zijn de loopplanken van de terrassen vernieuwen.
Ik heb dit ook samen met Lars aangepakt. Een aantal dagen prutsen met de nieuwe terrasdelen geeft weer een prachtig resultaat. En wanneer je dan bezig bent kan je ook goed zien welke delen er ook aan vervanging toe zijn. Inmiddels staat deze pipowagen ook al weer zo’n 8 jaar in weer en wind en vooral in de felle zon. Dit gaat hem niet in de koude kleren zitten. Maar nu weer met een mooi nieuw terras kan dat er weer even tegen. Maar ook het schilderwerk zullen we toch ook nog weer eens aan moeten pakken. Eerst maar even wachten tot het verhuur seizoen afgelopen is.
De kachel kan deze winter ook weer branden.....
Het jaarlijkse ritueel van het zagen van het kachelhout is ook weer voor elkaar. Samen met oud-collega Anton en onze Rozenburgse vriend Henk hebben we het houthok weer helemaal vol gekregen voor de komende winter. Het is altijd een flinke zware klus en je ziet er daarom ook altijd best wel even tegenop om eraan te gaan beginnen. We hebben natuurlijk wel heel veel hout op voorraad liggen maar daar moet nog wel het één en ander aan gebeuren. De delen zijn allemaal één meter lang en alles moet eerst afgekort op ongeveer 30 cm. Dit gebeurt dan op de zaagbok met de kettingzaag. Alles in drieën zagen en dan door naar de klover.
Niet alles is te dik of te breed voor de kachel. Dan kan het na het afkorten meteen het houthok in. Maar de te grote of te dikke moeten door naar de klover. Hier kan alles keurig netjes op de goede afmeting gekloofd worden. Daarna kunnen alle stukken naar het houthok en is het dus nog de kunst om alles netjes op te stapelen zonder dat het in kan gaan zakken of omvallen. Maar omdat we het al een behoorlijk aantal jaren doen hebben we inmiddels veel ervaring door alle fouten die we inmiddels gemaakt hebben. Leren van je fouten is de beste manier om te blijven leren. En de kachel kan straks weer lekker aangestoken worden.
Annette ging voor een verrassing naar Nederland.....
Annette kreeg een uitnodiging voor het verjaardagsfeest van haar vriendin in Nederland. Die twee zijn al 60 jaar de beste vriendinnen. Maar het feest is natuurlijk wel in Nederland en dat is wel een probleem wanneer je in Frankrijk woont. Dus de uitnodiging werd opzij gelegd. Maar hij werd toch niet echt vergeten. Toevallig hadden we hier campinggasten met een camper die weer naar Nederland zouden vertrekken. Er werd toen toch een plan gesmeed om ervoor te zorgen dat Annette toch op het feest van haar vriendin zou kunnen verschijnen. Voor het betreffende weekend is ze ingestapt bij Ab en Petra in de camper om dan uit te kunnen stappen in Middelharnis. Toen is ze door onze dochter Rianne weer opgehaald en kon ze logeren in Vlaardingen.
Op de zaterdag van het feest kwam natuurlijk de grote verrassing. Jantina wist echt van niets en viel compleet van haar stoel toen Annette binnen kwam lopen. Dat was een geweldig moment voor de twee hartsvriendinnen. En het feest was compleet. De verrassing was helemaal geslaagd. En in dezelfde vaart kon Annette nog naar de verjaardag van ons kleinkind in Schiedam. Het was best een druk weekend. En toen was er weer een treinreis geboekt terug naar Frankrijk. Via Parijs kwam de trein in Bourges aan waar ik haar samen met Lars (die inmiddels was aangekomen in Les Trois Taillants) weer ophaalde. We konden Annette op het perron van het station weer verwelkomen. Snel weer naar huis en dan weer bijkomen van het drukke weekend. Toen was iedereen weer op z’n plek en konden we wel zeggen dat het een geslaagd weekend was voor Annette.
De lange geschiedenis van een nieuwe deur.....Eindelijk is er weer een echte kelderdeur.....
Het verhaal van de kelderdeur is een lange. Het begint al ergens heel lang geleden toen we nog in Nederland woonden. Ik had toen drie eikenhouten deuren gemaakt. Drie dezelfde in drie verschillende maten. Allemaal eikenhouten deuren met een raampje erin dat je kan opendoen. De twee voordeuren voor het huis waren al snel geplaatst. Eén deur als voordeur van het huis en één voor de gîte. Ik denk dat die deur zelfs al in de gîte was geplaatst voordat er sprake was van een echt plan om er een gîte van te maken.
Maar de deur van de kelder is toch een ander verhaal. Deze deur heeft eerst jarenlang los in de kelder gestaan. Hier werd hij ook niet beter van. Maar toen we hier alle zeilen bij moesten zetten om alles klaar te maken om te wonen en mensen te ontvangen kwam de kelderdeur onderaan te staan op een lange lijst met dingen die we nog moesten doen. En in de tussentijd werd de deur alleen maar krommer door het vocht dat zich in de kelder bevindt. Vorig jaar kwam hij toch een keer aan de beurt en had ik de klampen en de schoor vervangen en de deur recht gemaakt. Eindelijk kon de deur dan afgehangen worden in het gat van de kelder. Maar binnen de kortste keren werd de deur weer krom. Maar dit was nog niet het ergste. Hij ging ook ineens als een malle uitzetten en zat uiteindelijk zo strak in het kozijn dat het een hele operatie werd om hem weer eens open te krijgen.
De deur blijf weer een tijd liggen. Deze zomer heb ik het toch weer eens opgepakt, en nu in één keer goed aangepakt. Eigenlijk gun je jezelf niet genoeg tijd om zo’n klus netjes af te maken. Maar nu is het dan toch zover gekomen dat de deur netjes hangt en het slot goed werkt. Het is echt wel heel fijn dat de kelderdeur nu netjes dicht kan. Alles netjes in de lak en goed afgewerkt. Zo zien we het graag.
Drukte in “Atelier du Bois”..... Eigenlijk iets wat we nooit doen.....U heeft ongetwijfeld al wel eens iets gezien van de creaties die uit ons atelier komen. Het maken van grote staldeuren, luiken, schuurdeuren, toegangshekken en trappen op maat is iets dat regelmatig voorbij komt in de nieuwsbrief. We zijn natuurlijk ook zeker trots op al het werk dat gemaakt wordt in het aterlier. Alleen deze zomer hebben we iets gedaan dat we nog niet eerder gedaan hebben. Normaal doen we in de zomer geen opdrachten klaarmaken in de werkplaats, om onze vakantie gasten te kunnen verzorgen. Maar dat is dit jaar anders.  We kregen een opdracht voor een stel grote staldeuren, maar dan net even anders dan we ze normaal maken. Deze staldeuren komen in een gevel van een boerderij die volop bewoond wordt. De vorige bewoners hadden de staldeuren verwijderd en een glazen pui in het gat gezet. Nu wil het geval dat deze kant van het huis op het zuiden staat en de zon genadeloos naar binnen kan schijnen in de zomer. De opdracht was dan wel om staldeuren te maken, maar eigenlijk was het dus een zonwering voor het woongedeelte van het huis. En ondanks onze gewoonte om in de zomer geen opdrachten klaar te maken konden we deze klant niet langer in de hitte van de zon laten zitten. Zeker nu we een julimaand achter de rug hebben van meer dan 35 graden. We zijn toch aan de slag gegaan in de werkplaats.
De opening waar de nieuwe deuren in moeten komen is natuurlijk altijd een oud gebouw zoals dat eigenlijk altijd het geval is. We maken daar dan altijd eerst een goede mal van. Deze mal zetten we dan weer neer in de werkplaats en dat wordt de exacte maat van de deuren die we gaan maken. We beginnen simpel, met het schaven van de vloerdelen die we gaan gebruiken om de deur aan de buitenkant te bekleden. Deze schaven we aan vier kanten glad en haaks. Daarna moeten de groef en het mes eraan gefreesd. Dit doen we op de freesmachine met een automatische aanvoer.
Omdat het gat in de schuur nooit mooi recht is maken we een kozijn waar de deur aan komt te hangen. Deze maken we zo dat we in het scheve gat de mogelijkheid hebben om de nieuwe deur wel netjes recht op te hangen. Deze truc gebruiken we eigenlijk altijd om alles netjes af te kunnen hangen. En wanneer dit kozijn dan netjes opgesteld staat in de werkplaats kunnen we de exacte maat van de deuren bepalen. Aan de hand van deze maten kunnen we dan een tekening maken, met daarin alle maten van het geheel en van de constructies van de deuren.
Dan wordt het tijd om de constructies van de deuren te maken. Dit is altijd nog wel een puzzeltje om dit goed te doen. En wanneer alles netjes in elkaar gelijmd zit kan het afgewerkt worden en ziet het er al echt als een deur uit. We kunnen dan de vloerdelen erop vast zetten en de scharnieren erop doen. Door de extra belegstukjes bij de scharnieren krijgen de deuren een mooi uiterlijk en liggen ze ook een beetje dieper in het gat van de voorgevel. Dit is gunstig want dan zal er minder regenwater tegen aankomen en blijven de deuren langer mooi.
Wanneer dan beide deuren klaar zijn wordt alles afgehangen en compleet gemaakt. Onze manier van werken is om de hele deur compleet af te hangen wanneer deze nog in de werkplaats staat. Zo kunnen de scharnieren en alle sluitingen al op hun plek komen. Als alles werkt en op maat is, is het geheel klaar om te gaan plaatsen. Nu moet alles weer gedemonteerd worden en klaargemaakt voor transport. We gaan snel onderweg om deze deuren te plaatsen zodat de temperatuur in het woonhuis van deze klant weer een beetje dragelijk gaat worden.
Het plaatsen neemt natuurlijk ook nog wel wat tijd in beslag. Maar in iets meer dan een dag staat er ineens een mooi stel staldeuren. Alles komt dan ineens op z’n plek terecht. Waar we nog even over moesten nadenken was de sluitingen op de muur om de deuren open te zetten. Uiteindelijk zijn dat oude kettingen geworden die ook uit een oude stal komen. Zo wordt het toch een mooi authentiek geheel. Wij blij met een mooi afgeleverde deur en de klant helemaal tevreden met zijn zonwerende staldeuren. En dat dan ook nog afgeleverd aan het begin van de zomer. Iedereen blij.
  Nieuwe katjes op “Au Bout du Monde”.....Half-broer en half-zus van Freule .....Dat er bij ons op “Au Bout du Monde” katten aanwezig zijn dat is wel bekend bij iedereen. Maar de laatste tijd komt het toch zeer regelmatig voor dat de katten niet meer terugkomen in de schuur. Alle katten die wij hebben wonen bij ons in de oude schuur. Dat is hun plek. Hier zijn de hokken en hier krijgen ze te eten als dat nodig is. Hoewel de taak van de katten is om hier zoveel mogelijk muizen en ander ongedierte te vangen hebben ze ook nog gewoon voer nodig.
Een paar weken geleden kwam Frère niet meer thuis. Dit kan natuurlijk gebeuren omdat de katten altijd rond struinen en in de nacht dan ook roofvogels, vossen en marters tegen kunnen komen. En met een eventueel gevecht zullen onze katten zeker niet altijd winnen.  Ook Keesie kwam een keer niet meer terug. En zo gebeurde het dus dat er nog maar één kat bij ons op het erg rondliep. Freule moet nu in haar eentje het muizenbestand in toom houden. En dat valt niet mee. Gelukkig is daar dan de kat van onze vriend Pascal die weer voor de zoveelste keer goed zwanger is en weer een behoorlijk vol nest met kittens afleverde. Wij hadden dus weer snel onze keuze gemaakt, er komen twee van de kittens naar onze schuur. We gaan natuurlijk af en toe wel even kijken hoe het ermee staat. De katjes groeien goed met de goede zorg van moeder kat. En dan komt de dag dat onze katjes kunnen verhuizen naar onze eigen schuur. Het is natuurlijk een schattig gezicht hoe de kleintjes zich een weg banen in het nieuwe hok. Veel eten, slapen, plassen, poepen, miauwen, spelen en weer gaan eten en slapen.
Het is dus weer een broer en zus. De man noemen we maar weer “Frère”. Hopelijk blijft deze nu wat langer bij ons. En dan willen we ook graag de nieuwe dame in het hok aan u voorstellen: “Belle”. De kleur vinden we erg mooi en omdat het haar een beetje langer is vinden we haar erg mooi. Dus de naam “Belle” is dan toch wel erg toepasselijk voor deze dames poes, of “kattin” zoals onze Belgische vriend altijd zegt.
Maar nu is het dus wel het geval dat alle katten die nu bij ons zijn allemaal kinderen zijn van dezelfde moeder kat. Ze hebben niet dezelfde vader dus zijn het toch wel halfbroer en -zus van elkaar. Maar het is en blijft wel allemaal familie. Wij zijn in ieder geval weer blij dat er weer wat katjes bij zijn gekomen. We hopen dat ze net zoveel muizen gaan vangen als Freule. Die kan in ieder geval het goede voorbeeld geven aan de kleintjes.
Het oude “koeien-pad” in ere hersteld.....Na jaren is het pad helemaal compleet.....Ik heb er al een eerder artikel over geschreven. We zijn er ook al jaren mee bezig maar de laatste tijd zijn er behoorlijk wat veranderingen in en om het “oude koeienpad”. We ontdekten dit pad op ons terrein en toen we verder gingen zoeken via de “Geo-portail” (een franse google-maps) deden we een hele opmerkelijke ontdekking. Het oude pad dat we tussen de bomen ontdekt hebben is al eeuwen in gebruik. Via de “Geo-portail” konden we op een oude landkaart, die uit 1820 stamt, zien dat dit pad toen al bestond. Het werd toen al aangegeven en gebruikt. Wij vinden dit erg bijzonder.  Het begon een paar jaar geleden toen we het eerste gedeelte open hadden gemaakt. Eigenlijk wilden we het openen om een toegang te maken van de camping naar een openbaar tractorpad. Op dat moment ontdekte we de geschiedenis. We hebben meerdere gesprekken gehad in het gemeentehuis omdat wij graag eigenaar wilde worden van de grond. Wij wilde dit authentieke pad met de geschiedenis van de gemeente erbij weer in ere herstellen. Want wat was nu het geval……  De bron die naast dit pad ligt was in die tijd dus een bron voor de gemeenschap van Les Trois Taillants. Iedereen mocht met zijn dieren langskomen om die te laten drinken. Vroeger ging men met de dieren langs de bron. Tegenwoordig wordt er volop gereden met tractoren om overal water te bezorgen. In de jaren 1800 was dit niet zo. Er was toen dus de mogelijkheid om over dit oude pad te komen met je beesten en ze te laten drinken aan de gemeentebron. Wij vonden het fascinerend om dit te ontdekken.
Dus een paar jaar geleden werden we eigenaar van de verschillende percelen die dit pad vormen en we proberen om dit pad weer terug te krijgen. Dit is best een hele klus. Het eerste stuk van het pad is een paar jaar geleden al open gemaakt maar de afgelopen maand heeft Anton een groot gedeelte verder gemaakt. Anton is een vaste gast van “Au Bout du Monde”. Samen met Wilma komen ze regelmatig een aantal weken om te verblijven op onze camping en Anton vond het leuk om zich vast te bijten in het vrij maken van weer een groot stuk van ons “oude koeienpad”. Het begint nu echt goed zichtbaar te worden hoe het in die tijd geweest moet zijn. Wanneer je nu over het pad loopt begint het gevoel van vroeger tijden je echt wel te bekruipen, zeker nu je de geschiedenis weet van dit pad. Het geeft een bijzonder gevoel om hier dan te lopen. Je loopt hetzelfde pad als al die andere mensen die al eeuwen geleden met hun dieren over ditzelfde pad liepen om die dieren te laten drinken. De geschiedenis komt weer een klein beetje tot leven. En daar doen we het voor. Gekeken naar de afgelopen weken.....De moestuin doet het best goed met water uit de bron.....Aan het begin van het seizoen wilde de moestuin niet op gang komen. Het weer was te nat en te koud en toen die periode voorbij was gingen we een knallende hittegolf in die een aantal weken duurde. Temperaturen van bijna 40 graden en soms erover heen. Dat vonden de plantjes die nog moeste ontkiemen echt niet leuk. Er moest dus veel water gegeven worden. Het water uit de bron dat we met de tractor op moeten halen is dan wel een weldadige verfrissing voor de plantjes.
Maar nu we de eigenlijke zomer in zijn gegaan wordt het toch een zomer met betere temperaturen. De droogte is nog wel steeds een probleem. We moeten echt iedere avond sproeien anders komt er helemaal niets van de grond. Maar inmiddels zijn de tomaten goed begonnen, de bonen groeien als gekken en de sla doet het goed wanneer we die een beetje in de schaduw weten te houden. We eten dus inmiddels regelmatig uit de tuin. Het is fijn dat de tuin in ieder geval een aantal groentes opbrengt. Het is soms best wel frustrerend wanneer je de plantjes die je probeert goed te verzorgen onder je handen ziet verschrompelen. Maar we blijven het proberen.
Het graf van “Chef” de hond wordt goed verzorgd.....Onze hond Chef, die een paar maanden geleden overleden is, was niet alleen voor ons een geweldige vriend. Ook voor onze kinderen en kleinkinderen was het een hele goede vriend. Luca, die nu bij ons op vakantie is samen met onze dochter en schoonzoon, heeft een hele intense band gehad met Chef. Hij was natuurlijk niet hier in Frankrijk toen we Chef moesten begraven. Maar Luca had thuis in Nederland al veel ideeën die hij bij Chef z’n plek wilde uitvoeren wanneer hij hier wel in Frankrijk zou zijn. Zo kwam er een lavendel plant mee vanuit Nederland die een mooie plek moest krijgen bij zijn goede vriend.
Dit is natuurlijk allemaal voor elkaar gekomen en Luca is nu iedere keer druk bezig om het graf van Chef goed te verzorgen en iedere keer van mooie nieuw geplukte bloemen te voorzien. Het is een mooi gezicht om Luca zo bezig te zien. Ook wij missen Chef nog iedere dag en wanneer we naar de moestuin lopen kunnen we ook iedere keer nog even omkijken naar Chef.  Nederlandse haring op de Franse tafel.....We wonen nu al meer dan 10 jaar permanent in Frankrijk. We missen Nederland eigenlijk alleen omdat onze kinderen en kleinkinderen daar nog wonen. We gaan daarom natuurlijk regelmatig heen en weer om die te zien. Maar verder kunnen we zeggen dat we ons heel erg thuis voelen in Frankrijk. Maar dan is er toch wel één ding dat we missen vanuit Nederland. En dat is de Nederlandse “Hollandse Nieuwe”. De echte maatjes haring. Maar dan is er ineens een verrassing.
Rianne, onze dochter, komt met haar man Tim en hun zoon Luca bij ons de vakantie doorbrengen. En zij hebben vanuit Nederland de maatjesharing meegenomen in de koelbox, vacuüm verpakt. Het is dan natuurlijk wel even een feestje om aan tafel te gaan en een echt Nederlands “harinkje” te happen. En dan kan onze Belgische vriend Pascal natuurlijk niet ontbreken. Ook hij is gek op deze echte Nederlandse lekkernij. Dat is dan toch echt wel iets dat ze in Frankrijk helemaal niet kennen. Sterker nog, ze gruwen er zelfs een beetje van. Geeft niks…..voor ons is het even een Nederlands feestje.
Wij hebben een beetje vakantie met het bezoek van (klein)kinderen.....Deze zomer is onze dochter met man en (klein) kind op bezoek in Les Trois Taillants. Dat is natuurlijk heel fijn om je kinderen weer even om je heen te hebben. Wij hebben dan ook de tijd hiervoor genomen om dan ook even een beetje vakantie te nemen. Echte vakantie hebben we eigenlijk niet meer gehad sinds we hier in Frankrijk bezig zijn met ons huis en met de camping en de verhuur van onze accommodaties. Dan is het natuurlijk des te fijner om nu even tijd te hebben om de kinderen te ontvangen.
De dagelijkse dingen gaan zeker gewoon door maar wanneer opa op de tractor gaat heeft Luca daar natuurlijk wel zijn eigen plekje. Vuilniszakken wegbrengen naar de grote container, water halen bij de bron, met gereedschap sjouwen om hout te zagen. Alles samen met opa en oma. Hier genieten we natuurlijk enorm van, zeker ook omdat het niet zo heel vaak voorkomt dat we elkaar zien. Als ze er dan zijn is het zeker dubbel genieten.
De droogte vergt zijn tol in de Creuse.....Het is al zo lang droog. Er valt weinig regen en de regen die valt is zo weinig dat het amper zoden aan de dijk zet. Het lijkt toch echt dat de natuur gaat veranderen. En zeker in het oosten van de Creuse is de droogte zo goed merkbaar. In eerste instantie wordt er vanuit het bestuur van de Creuse gevraagd om zuinig met water om te gaan. Maar een paar weken geleden zijn er toch echt wel wat dingen veranderd. De prefectuur van ons departement heeft een waarschuwingscode systeem.  Dit is allemaal te volgen op de website www.vigieau.gouv.fr. Er zijn inmiddels 4 niveaus die de waarschuwingen weergeven. Geel is de eerste waarschuwing voor je watergebruik, deze moet je alert maken en zorgen dat je zuinig met water omgaat. Oranje is een verscherpte alertheid. Hierin komen dan de verplichtingen en verboden in het gebruik van water. Deze fase hebben we al een aantal weken. Maar sinds een paar dagen valt het oosten van de Creuse onder de rode fase: CRISIS. Nu mag je water alleen gebruiken voor de essentiële dingen. Dit gaat gepaard met allerlei restricties. Dat is natuurlijk een hele lijst maar het komt erop neer dat je gewoon zo min mogelijk water gebruikt en goed nadenkt over je eigen water gebruik. Er komt gelukkig wel nog steeds water uit de kraan. Laten we hopen dat dat nog niet gaat veranderen.   Groot onderhoud aan de woonwagen “Roulotte”..... Altijd de felle zon erop is de grootste boosdoener.....Sinds 2018 staat bij ons de woonwagen “Roulotte” geparkeerd. Sindsdien hebben al heel wat mensen hun vakantie doorgebracht in deze prachtige woonwagen. Het heeft een geweldig uitzicht over de valleien van het departement Creuse. Maar vanwege dit uitzicht zijn er ook wat andere bijzonderheden waar je dan rekening mee moet houden. De wagen staat altijd vol in de zon. Dit is voor de vakantie natuurlijk perfect maar voor de verf is het toch wel een zwaar leven. De verflaag laat wel iets eerder los dan dat je dat normaal zou verwachten. En naast de zon in de zomer wordt de woonwagen ook in de andere seizoenen blootgesteld aan het weer, vooral wind, regen en sneeuw. Ook dat is niet goed voor de verf afwerking van de wagen.
U snapt het al……er moet dus zeer regelmatig opnieuw geschilderd worden. En wat we ook nog steeds op ons verlanglijstje hebben zijn luiken voor de ramen. Dit is natuurlijk ook goed voor de bescherming tegen zon, wind en regen. Maar omdat we eigenlijk weinig tijd hebben voor dit onderhoud zal het in etappes moeten. We beginnen dan ook maar met één raam. Eens moeten we beginnen. En wat er gedaan is, is dan maar weer klaar. Beter een stukje gedaan dan helemaal niets.
Het is het plan om de kozijnen van de raampjes te voorzien van een nieuwe omlijsting waar dan de luiken beter op aansluiten. Wanneer de luiken dan dicht zijn kan er geen regenwater meer op het raam komen. Het volgende grote voordeel van de luiken is dat er dan ook minder zonlicht op het schilderwerk van het raam komt. Dat is ook een fijn idee. We gaan dus enthousiast aan de slag om luiken te maken en de boel netjes te schilderen. Het is zeker een hele klus maar wanneer het dan het eerste gedeelte klaar is kunnen we met genoegen naar het eindresultaat kijken. Wij zijn er weer trots op. De rest van het renovatiewerk zal toch echt nog weer even moeten wachten. We hebben een hoop ander werk te doen. Dat zal ik u verderop in de nieuwsbrief laten zien.
 De boiler die spontaan de geest geeft.....Een waterballet midden in de nacht .....Er zijn van die ongelukken die altijd helemaal onverwachts voorbij komen. Meestal op de meest ongelukkige momenten. En dan ook nog wanneer je er eigenlijk helemaal geen tijd voor hebt. Zeker wanneer je dan ook net op bed ligt. Annette dacht dat ze een autodeur hoorde klappen. Dat konden we ons eigenlijk helemaal niet voorstellen want er was op dat moment niemand in de buurt die dat zou doen. Maar even daarna hoorde we water kletteren. Dat was wel een soort alarm om heel snel uit bed te springen. En dat bleek terecht, er viel namelijk water uit het plafond van de gang. Heel snel gingen we dus ook kijken in de kast van de overloop. Daar was het probleem snel gevonden: de boiler lekte enorm veel water.
Deze kast staat natuurlijk helemaal vol met dozen en losse spullen. Dat moest er als een razende uitgehaald worden om bij de lekkende boiler te komen. Toen alle natte dozen uit de kast waren konden we dus ook goed zien dat de boiler eigenlijk open was gebarsten aan de bovenkant. Het water liep dus aan de buitenkant langs de boiler naar de vloer. Daarna vervolgde het zijn weg naar het plafond van de gang eronder. We konden in ieder geval wel een warme douche nemen midden in de gang. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Zo snel mogelijk probeerden we het overtollige water via het noodventiel door de afvoer weg te krijgen. Dat lukte uiteindelijk aardig. Maar dan zit je met een kapotte boiler en een natte zooi. Voor nu konden we slapen, de rest was voor de volgende dag.
Ons hele programma moest natuurlijk omgegooid de volgende dag. Eerst maar eens een goed plan maken voor de boiler. We moeten sowieso een nieuwe gaan scoren. Maar omdat we toch aan de slag moesten hadden we het idee om de plaats van de boiler ook gelijk te gaan veranderen. Van de kast op de overloop naar de badkamer beneden. Dat is een plek die meer logisch is. Maar dan moet er nog wel het één en ander gebeuren. De elektra verleggen, waterleiding verleggen en de afvoer daarbij. De boiler die wij graag wilden was alleen online te koop. Dus dat wordt even geduld hebben voor hij binnen is. Maar omdat we toch nog wel wat werk hebben kunnen we mooi alles gereedmaken voor de dag dat de nieuwe boiler binnenkomt.
Na een aantal dagen is alles weer in orde. De plek van de oude boiler weer afgedopt, goed gedroogd en opnieuw ingedeeld met dozen. Wat een ruimte in de kast nu de oude boiler weg is. Dan in de badkamer alles in orde gemaakt voor de nieuwe boiler. Een mooie kleine ondiepe energiezuinige boiler. Wat willen we nog meer. Het werkt allemaal weer als vanouds. Warm water uit de kraan om te douchen. Dat is dan weer een mooie luxe wanneer je dat een aantal dagen gemist hebt.  Een nieuw pad bij de vuurplaats.....Hakken en breken door de stekels.....Wij hebben hier altijd een behoorlijk lange “to-do-list”. Het lastige is altijd om de meest urgente dingen eerste te doen. Dus de volgorde van deze lijst veranderd nog al wel eens. Maar soms moet je ook gewoon eens iets doen dat eigenlijk totaal geen voorrang heeft. Het plan is om een pad te maken dat vanaf de vuurplaats loopt naar de kop van de schuur waar we vroeger, aan het eind van de dag, onze pastis dronken, genietend van het uitzicht. Het was al heel lang een wens van ons om dit pad te maken en nu gaat het dus gebeuren.
Dit pad is alleen maar voor de lol en voor het mooie en het heeft totaal geen prioriteit. Maar het zit al zo lang in ons hoofd dat we het gewoon nu eens gedaan willen hebben. We dachten dus eens voor een keer “weg met de prioriteitenlijst”. We wilden een keer iets anders doen dan dingen die móéten. En dat werd dus het pad bij de vuurplaats. Het was een flinke klus maar met iedere meter die we ontdeden van bramen-, meidoorn- en rozenstruiken kregen we steeds meer zin om verder te gaan. Ook kwamen we nog veel grote stenen tegen. Het hoogte verschil in het korte pad was ook best behoorlijk en we moesten dus met de grote stenen een soort trappetje maken om er weer makkelijk af te kunnen stappen.  Na twee dagen knippen en sjorren aan de stekels was er een pad. En het was best leuk. We zijn er gewoon erg trots op. We hebben een pad gecreëerd waar nog nooit een pad is geweest. We kunnen nu de oude drinkbak van de vorige bewoners ook weer zien. Deze waren we al jaren uit het zicht verloren. Het enige dat er nu nog rest is een enorme stapel met takken met grote stekels. Gelukkig zijn daar Ab en Jasmijn om te helpen al deze takken weg te slepen met de tractor en deze takken een mooie plek te geven op de erfafscheiding van de camping. Zelfs de takken wegbrengen was nog weer een aardige klus. Maar de oude tractor hielp ons weer voortreffelijk. En de voltooiing van het pad hebben we toen natuurlijk wel met een toepasselijk kampvuur gevierd. Hoe anders. 
 Gekeken naar de afgelopen weken.....Nieuwe snijplankjes voor de gasten van “Au Bout du Monde”.....Wanneer wij hier op “Au Bout du Monde” nieuwe gasten ontvangen staat in de gîte of woonwagen altijd het aperitief klaar, uiteraard helemaal op z’n Frans. Dit bestaat uit een mooie fles wijn en een goede droge worst. De vakantie kan dan meteen van start. Even de bagage uitladen en dan meteen met een mooi aperitief gaan genieten van de vakantie. Bij die “saucisson sec” geven wij als aandenken altijd een mooi snijplankje van “Au Bout du Monde”.
Ondertussen hebben zoveel gasten al zo’n plankje ontvangen dat onze doos met snijjplankjes helemaal leeg was. Het was dus tijd om nieuwe te maken. En dan is het natuurlijk leuk om het net weer even anders te maken. En dat deden we. En daarom kunnen we u nu de nieuwe “Au Bout du Monde”-snijplank voor dit jaar presenteren. Wij vinden het leuk om iedereen iets leuks mee te geven naar Nederland waar een mooie herinnering aan zit van ons. 
Nieuwe aanhanger voor de tractor.....We waren er al heel lang naar op zoek. Een leuke en handige aanhanger voor achter de quad of de tractor. Maar we konden nog steeds niets vinden dat betaalbaar was en dan ook nog naar ons zin. Maar ineens was het helemaal raak, wij vonden precies wat we zochten, op de rommelmarkt in Quinssaines. Niet te groot, niet te zwaar, maar wel heel handig. Zelfs met een bok erop voor de medepassagiers. En de zij- en achterkleppen kunnen allemaal opengeklapt worden. Wanneer je dit doet en de kettingen vastmaakt heb je een mooi vlakke laadvloer. Dus we gingen over tot de koop.
We zijn snel naar huis gereden en met de bus weer teruggegaan naar de rommelmarkt. De aanhanger paste precies achterin. Met de rijplaten hebben we hem midden op de markt in de bus geduwd en thuis er weer uit gehaald. We hebben hem toen nog eens even helemaal goed geïnspecteerd en we zijn er echt wel blij mee. En het toeval wil dat de aanhanger precies dezelfde kleur heeft als de tractor. Het is nu echt een setje geworden.  De stoere (buurman) stier tussen de roze bloemen.....Tegenwoordig maak ik mijn ochtendwandeling alleen, zonder Chef. Ik kom dan wel even langs de moestuin en zo kan ik hem nog wel even goedemorgen zeggen. Ik loop dan het tractorpad verder af en kom dan verschillende kuddes koeien tegen. De eerste kudde die ik tegenkom is die van Boudeau. Dit zijn de Charolais koeien waar Frankrijk beroemd om is geworden. En wanneer ik langsloop worden alle koeien wakker en komen ze allemaal naar het prikkeldraad. We kunnen elkaar dan even een hele goede morgen wensen.
Ook bloeit er de laatste tijd veel vingerhoedskruid langs de kant van de paden. Met deze mooie roze/paarse kleur steken ze heel mooi af tegen de groene weiden waar de witte koeien lopen. Met hun pluimen komen ze ver boven het prikkeldraad van de weilanden uit en het lijkt wel of ze hiermee willen laten zien dat ze op het moment van bloeien willen overheersen in de natuur.
En de foto die ik u nu wil laten zien vond ik erg geweldig. Er kwam echt een grote stoere stier naar het prikkeldraad lopen om ook even goedemorgen te zeggen. Maar wat wil nu het geval: hij stond precies tussen de trossen van het vingerhoedskruid. Ik moest meteen denken aan alle “pride” optochten die de afgelopen maand zijn gehouden. Deze stoere stier tussen de roze bloemetjes. Je kan dus nog zo’n stoere stier zijn maar ook deze stoere stier heeft een andere zachte kant. Het uiterlijk zegt zeker niet alles. Dat laat hij dan toch wel even zien. Ik vond het in ieder geval heel leuk om te zien.  Baby vleermuis in de werkplaats.....We waren hard aan het werk in de werkplaats. In het vakantie seizoen doen we dat eigenlijk niet, maar dit jaar is het anders. Hier zullen we in de volgende nieuwsbrief het één en ander van laten zien. We waren een klein beetje aan het opruimen om ruimte te maken om goed te kunnen werken. De vloer even schoonvegen was het laatste dat we deden. En op dat moment hoorde ik een plof achter me. Ik draaide om en zag een baby-vleermuis op de grond. Die was dus net naar beneden gevallen. Hij of zij mankeerde gelukkig niks.  Er zijn altijd heel veel vleermuizen in de werkplaats. Iedere dag maken ze nieuwe poepjes op de machines en op het werk dat we aan het maken zijn. Maar zo’n klein vleermuisje had ik nog nooit gezien. Nu hadden we de mogelijkheid om deze baby-vleermuis eens goed te bekijken. Ik heb er snel wat foto’s van gemaakt maar ook een video. Het is echt heel gek om een vleermuis heen en weer te zien lopen met hun voorpoten omgebouwd tot flapperende vleugels. Je kan wel heel goed zien dat deze beestjes gemaakt zijn om te vliegen en zeker niet om over de vloer te lopen. Nadat ik de foto’s en de video had gemaakt hoorde je ook al de moeder heen en weer vliegen en geluidjes maken om haar baby te vinden. Ik heb de kleine vleermuis opgepakt en op de zolder neergelegd. En even later zagen we moeder en kind weer samen in de dakspanten hangen. Normaal kan je de vleermuizen overdag niet vinden in de werkplaats, maar nu kon je ze nog goed zien. Met een beetje inzoomen waren ze goed met een foto te vangen. Hoe de moeder het voor elkaar heeft gekregen de baby weer zo hoog in de spanten te krijgen blijft een raadsel maar het feit is dat ze samen weer daar hangen. We zullen dus altijd wel veel poepjes van vleermuizen in de werkplaats blijven houden. Dat hoort hier nu eenmaal zo.  De moestuin heeft het zwaar.....U heeft het misschien al wel in het nieuws gehoord. We zijn hier in de maand juni met een complete hete zomer begonnen en dan is de echte zomer nog niet eens van start gegaan. De temperaturen zijn over het algemeen boven de 30 graden. Dat is al behoorlijk warm, maar toen kwamen er aan het einde van de maand ook nog dagen met echte hitte. Temperaturen van 40 graden zijn nu geen uitzondering meer. Dat het dan zo heet is maakt het al lastig om gewoon je werk te doen. Maar daarnaast heeft het eigenlijk de hele maand juni ook nog niet geregend. Alles is zo intens droog geworden dat alles wat hier in de grond staat snakt naar een slokje water.  Gelukkig hebben wij onze bron inmiddels een paar jaar. Het water uit deze bron kunnen we gebruiken om de planten een beetje te redden van de ergste droogte. En daarbij kunnen we ook de moestuin goed voorzien van water. We moeten dan natuurlijk wel wat water transporteren naar de moestuin. Daar hebben we tegenwoordig een mooie watertank en tractor voor. Dat is allemaal redelijk goed te doen. Maar ondanks dat we iedere avond de moestuin water kunnen geven heeft de tuin het met deze hoge temperaturen echt wel zwaar. De droogte is echt intens.
Maar we blijven ons best doen. Er zijn groentes die het niet goed doen. Maar er zijn ook planten die het heel goed doen, waaronder de aardbeien. Je ziet dat ze baat hebben bij de vele zonuren. Datzelfde geldt voor de tomatenplanten. Nog even en we kunnen flink wat tomaten eten. We hebben wat tomaten planten gekocht maar we hebben ook zelf gezaaid en ook dat is een succes. Inmiddels hebben we zoveel tomatenplanten fier in de grond staan, dat we ons klaar moeten gaan maken om veel tomatensaus te gaan maken om in te gaan wecken.
 Ook de bonen en de paprika’s doen het goed. Het is echt weer prachtig om te zien hoe alles groeit en snel uit de grond komt met deze hoge temperaturen. Met deze extreme droogte en warmte doen we iedere avond water geven. Anders zou de hele boel echt verschroeien. En volgens de vooruitzichten voor de komende zomer komt er nog meer warmte en droogte. Dus het water geven van de tuin zal voorlopig nog niet klaar zijn. Ik hoop dat onze bron nog steeds water wil blijven geven. Door de droogte zitten er inmiddels ook al restricties aan het gebruik van leidingwater. We moeten heel zuinig aan doen, dus dat doen we netjes.
 |
AuteurBram en Annette Vroon eigenaren van Camping "Au Bout du Monde" voor een heerlijke rustige vakantie midden in de rust van de natuur en het authentieke Franse leven. 
Archieven
April 2026
Categorieën |
RSS-feed