Tien jaar lang “Au Bout du Monde”.....De lange weg naar de eerste woonwagen.....Inmiddels weten we allemaal wel hoe de woonwagen “Roulotte” eruit ziet en dat je deze kan huren voor een geweldige vakantie op ons landgoed “Au Bout du Monde”. Maar deze woonwagen heeft natuurlijk een hele geschiedenis. Net als eigenlijk alles hier op het landgoed. Hoe begon het allemaal….hoe kwam de wagen van Nederland naar Frankrijk….hoe hebben we hem gebouwd?  Dit jaar bestaat “Au Bout du Monde” 10 jaar en dus is dit het uitgelezen moment om weer eens goed terug te kijken op hoe alles hier begonnen is. Deze nieuwsbrief is een beetje anders dan anderen. Het is het eind van het jaar en dus is het weer tijd om met de nieuwe “Au Bout du Monde” kalender te kijken naar het nieuwe jaar. Maar we doen het dit jaar toch even anders. We kijken achterom naar de geschiedenis van onze mooie woonwagen. Een bewogen geschiedenis. We hebben er veel energie in moeten stoppen om zover te komen maar dan is het juist leuk om even achterom te kijken hoe het allemaal zo gekomen is. En we hebben er dan ook nog een mooie nieuwe “Au Bout du Monde” kalender van gemaakt. Twee vliegen in één klap. Januari (Janvier)..... Het begon allemaal in 2014. We maakten kennis met deze oude dame in Rockanje. Tot dat moment werd ze gebruikt als leslokaal van een duikers school. Maar er moest plaats gemaakt worden voor een museum met oude motoren. We moesten de wagen dus per direct daar weghalen en dat was best lastig. Gelukkig kregen we daarbij veel hulp. De wagen werd van zijn plek gesleept en ondanks de spontane lekke band kwam hij op een industrie terrein terecht waar we snel plannen moesten maken voor de verhuizing naar Frankrijk.
Februari (Fevier)..... De wagen was heel oud maar daarbij ook heel groot. In de huidige staat is het onmogelijk om haar te vervoeren zonder allerlei moeilijke en dure vergunningen. Uiteindelijk komen we dus met een rigoureus plan voor de oude dame. We gaan de houten opbouw helemaal slopen en daarbij zoveel mogelijk materiaal bewaren voor hergebruik. Het metalen onderstel zagen we in vier stukken zodat deze stukken passen in onze eigen aanhanger. Hiermee gaan we de verhuizing dus aanvangen.
Maart (Mars)..... Maar wat allemaal doorgezaagd werd moet dan in Frankrijk weer in elkaar gezet worden. En dat gaan we dan ook doen. Ook bij het weer aan elkaar zetten van het hele onderstel van de woonwagen kregen wij de nodige hulp. Er moet veel gelast worden en gelukkig komt daar een ervaren lasser voor. Ook hebben we met alle hulp het onderstel kunnen voorzien van nieuwe banden. Maar net als het hele onderstel zijn ook de banden groter dan je in een standaard garage kunt halen. Dat maakte het vinden van de juiste banden wel lastig. Maar alles zit weer in elkaar en we kunnen het complete onderstel nu naar de deuren van de werkplaats rijden. Hier gaan we een begin maken met de complete opbouw van de nieuwe woonwagen. De plannen zijn op papier gemaakt en nu maar kijken of dat in de praktijk ook een beetje uit gaat komen.
April (Avril)..... De nieuwe opbouw begint met een goede constructievloer, stevig en vlak. Nu we de opbouw toch helemaal opnieuw gaan bouwen hebben we ook besloten om de breedte van de wagen iets breder te maken. Dit maakt het makkelijker om de wagen uiteindelijk in te delen met een ruim bed voor de toekomstige gasten. Dus de stalen constructie wordt met een houten constructie verbreed en daar komt de nieuwe houten constructie vloer op te liggen. En wanneer je dan op de nieuwe bodem van de woonwagen staat kun je pas zien hoe groot die eigenlijk is. ENORM……
Mei (Mai)..... Voor de buitenwand hebben we ook een mooi plan. We hebben tweedehands schotten gekocht waar bouwketen mee opgebouwd worden. Deze schotten bestaan uit twee lagen hout gemaakt met daarin een laagje isolatie. Een complete wand dus. En samen met houten geprofileerde palen, gemaakt in de werkplaats, kunnen we de schotten neerzetten volgens ons eigen plan. De gaten voor de kozijnen en de deuren zijn dan nu ook direct op maat. Gelukkig hebben we goede tekeningen gemaakt en daar moeten we ons dan wel goed aan houden natuurlijk.
Wat wel grappig is……de wanden hebben allemaal verschillende kleuren. We hebben er een soort puzzeltje van gemaakt van welke grote bouwmaatschappij de kleuren van de schotten waren geweest. De verschillende combinaties van wit en blauw, groen en oranje, volledig geel en bordeau-rood. Het ziet er wel echt tweedehands uit zo. Juni (Juin)..... Nu de wanden compleet zijn kan het dak gemaakt worden. Hier hebben we ook lang over nagedacht. Het is zeker geen simpele klus om op een laddertje een dak te maken. Je werkt dan toch op een behoorlijke hoogte. We gaan het dus anders doen. In de werkplaats maken we complete elementen die helemaal kant en klaar zo naar boven geduwd kunnen worden. De bouw van de wagen was in de herfst. Het begon steeds kouder te worden dus was het heel fijn dat we de dak stukken in de werkplaats konden maken. Ook het maken van de spanten was al een hele klus. Maar de vorm van het dak is uiteindelijk helemaal zoals we het bedacht hebben.
Juli (Juillet)..... Het maken van de grote dak stukken in de werkplaats scheelt al heel veel werk boven je hoofd. Maar de laatste passtukken moeten nog wel afgemaakt worden terwijl die op de wanden op hoogte liggen. Als alles pas gemaakt is kunnen de isolatie en de golfplaten op het dak. Dan nog de kozijnen op hun plek en dan is de woonwagen helemaal waterdicht. Dat was ook wel net op tijd want we gaan vanaf dat moment echt de winter in. De vorst en de sneeuw staan voor de deur maar wij kunnen nu een kacheltje aandoen om het lekker warm te maken binnen. We kunnen vanaf nu ons helemaal gaan focussen op de binnenkant. Dat is dan ook weer een mooie mijlpaal in de bouw van de woonwagen.
 Augustus (Août)..... Nu alles lekker dicht is en we het binnen een beetje warm kunnen maken wordt het tijd om in te gaan richten. Maar voordat we dat gaan doen moet eerst al het hout geschilderd worden. Dat is ook een hele klus. Eerst goed schuren, dan grondverven, dan weer schuren, dan voor de eerste keer lakken. En als we een beetje pech hebben moet het nog voor een tweede keer gelakt. Het is mooi dat de woonwagen zo lekker groot is, maar het is wel veel werk om zo’n grote wagen helemaal rond te gaan met de schuurmachine en de kwast. We moeten er behoorlijk wat tijd in steken maar we zijn gelukkig niet meer afhankelijk van het weer. We kunnen wel lekker doorgaan zo.
Het wordt ondertussen ook tijd om de wagen op zijn definitieve plek te zetten. Met de hulp van buurman Joël en zijn tractor komt de wagen tijdens de wintersneeuw precies waar we hem willen hebben. Een mooie plek met een prachtig uitzicht. In de sneeuw wordt de wagen dan ook netjes uitgesteld zodat het water makkelijk van het dak kan lopen.
September (Septembre)..... We gaan nu weer verder met het maken van de definitieve indeling. Er komen tussenwanden die uiteindelijk de slaapkamers gaan vormen. Maar eerst maken we er een gladde afwerkvloer in waar we dan weer mooi fel blauw marmoleum op kunnen leggen. Ook maken we de elektriciteit helemaal compleet. Alle lampen en stopcontacten komen netjes op hun plek volgens de tekening waar we van tevoren ook weer goed over hebben moeten nadenken. Het is dan altijd toch een aardige puzzel om alle leidingen zo te maken dat je er niet al te veel last van hebt. Maar uiteindelijk lukt het en dan is er ineens verlichting in de woonwagen voor de donkere winterdagen.
Het is echt heel fijn om de voortgang goed te zien. Iedere keer wanneer je weer een beetje verder bent met het maken van de indeling kom je weer een stap dichter bij de voltooiing van de woonwagen “Roulotte”. Dit is ook ongeveer het moment dat de naam bedacht wordt. Althans, bedacht… zo ingewikkeld is het niet. De naam “Roulotte” is simpelweg het Franse woord voor “woonwagen”. Dit geeft trouwens wel eens verwarring bij de Fransen. Wanneer zij vragen hoe de woonwagen heet geven wij als antwoord “woonwagen”! Dan worden de wenkbrauwen wel eens opgetrokken.
Oktober (Octobre)..... En dan komen we zo’n beetje in de eindfase van de bouw van de woonwagen. We gaan nu echt alles netjes inrichten. De meubels, de keuken en de bedden komen allemaal naar binnen. In de grote slaapkamer komt een mooi tweepersoons bed te staan compleet met nachtkastjes, lampjes en grote planken om alle bagage die de gasten meenemen een plekje te kunnen geven tijdens de vakantie in de woonwagen. Het stapelbed in de kleine slaapkamer wordt compleet gemaakt en Annette heeft het druk met het maken van alle gordijntjes die overal voor de ramen en de deuren moeten komen. Wat we heel grappig vinden is het bedenken van alle details. Zowel de planken als de zijkanten van het stapelbed krijgen sierlijke details. Alles mag er natuurlijk lekker uitgesproken uitzien in deze vakantie-woonwagen.
November (Novembre)..... De volledige afwerking vergt nog ontzettend veel tijd. Veel meer tijd dan we eigenlijk hebben. Het is inmiddels voorjaar en de verhuur van de wagen gaat bijna van start. Het is dus behoorlijk door werken om alles op tijd af te krijgen. Om te beginnen moeten er terrassen gemaakt worden. Er komt een groot terras aan de voorkant om lekker op te zitten en naar het uitzicht te kijken. Daarnaast moet er ook één komen bij de entree van de wagen. En dan is er ook nog een klus die we lang hebben uitgesteld omdat we daar erg tegenop zien. Er moet een sleuf gegraven worden om de elektra en het water ondergronds naar de woonwagen te brengen. Maar het komt allemaal weer voor elkaar, ook nu weer met veel hulp.
De keuken wordt ook helemaal compleet gemaakt. Er moet natuurlijk een koelkast komen en een gasfornuis. Uiteindelijk vinden we het een hele knusse en praktische keuken. Alles erop en eraan en toch niet al te groot. Voor de eethoek komt er een vierkante tafel met stoelen en in het zitgedeelte komt er een kleurige bank met stoelen. Ook het terras wordt compleet gemaakt met een prachtige tuin set om volop van de vakantie en het uitzicht te genieten.
December (Decembre)..... En dan is het uiteindelijk toch zover. De woonwagen is helemaal klaar om verhuurd te gaan worden. Helemaal compleet met alles erop en eraan. Gelukkig kunnen we in het begin van die zomer een keer de tijd vinden om de wagen helemaal klaar te krijgen voor een fotoshoot. Ook weer met hulp wordt alles tot in de puntjes ingericht. We kunnen nu mooie foto’s maken van een woonwagen die helemaal klaar is om gasten te ontvangen. Deze foto’s gebruiken we nog steeds in onze reclame uitingen om de woonwagen aan te prijzen als ultieme vakantie in de rust, de ruimte en de natuur van midden Frankrijk. Wanneer u dit ook eens wilt beleven kijk dan eens in de kalender en reserveer uw vakantie op “Au Bout du Monde” en beleef de natuur direct vanuit deze woonwagen. In de ochtend wakker worden op je eigen terras en in de avond genieten van de zonsondergang vanaf ditzelfde terras. Veel mensen zijn u al voor gegaan en de recensies die we krijgen zijn altijd positief.
0 Comments
Tien jaar lang “Au Bout du Monde”..... De gîte “Four au Pain” werd gemaakt.....Dit jaar wonen we 10 jaar lang permanent in ons huisje in Les Trois Taillants. Onze geschiedenis hier is al een hele lange. Voordat we hier permanent gingen wonen hebben we hier al jarenlang onze vakanties doorgebracht om alles te verbouwen. Het was zeker een drukke maar ook een hele mooie tijd. Ik ga u deze keer wat meer laten zien van de geschiedenis van de Gîte “Four au Pain”. Deze geschiedenis is wat meer verspreid of verschillende jaren. Dit heeft te maken met het feit dat de gîte vastzit aan ons eigen huis. Toen we een start gingen maken met de renovatie van ons huis moest er een compleet nieuw dak op. Toen moest dus ook het dak van de gîte meegenomen worden en dus begon de renovatie van de gîte eigenlijk al in 2008.
In de warme zomer van 2008 is het dak aan de voorkant van ons huis en dus ook van de gîte helemaal gesloopt en opnieuw gebouwd. Dit was een enorme klus en wanneer je zo naar de foto’s kijkt lijkt het ook wel of het niet meer goed gaat komen. Maar met flink doorwerken met heel veel hulp van onze familie en vrienden is het prachtig geworden.
En de zomervakantie van het jaar erna (2009) zijn we verder gegaan met de andere kant van het huis en de gîte. De achterkant is qua oppervlak nog groter dan de voorkant maar we hadden inmiddels wel flink wat ervaring opgebouwd met nieuwe Franse daken maken. We wisten toen ook beter hoe we alles een beetje handiger en sneller konden doen. Toch het kostte alsnog een hele zomervakantie om het hele dak goed dicht te krijgen. 
Toen kwam het jaar 2010. In dat jaar is het dak van de broodoven zelf vernieuwd. Het was maar een klein dak maar omdat er in de nok zoveel verschillende dingen bij elkaar komen was het best een hele klus om dit dak netjes te krijgen. De grote schoorsteen komt vlakbij de nok door het dak en een klein stukje van het huis steekt ook nog boven het dak van de oven uit. En er moest ook nog een stuk dak helemaal nieuw gemaakt worden om alles op elkaar aan te laten sluiten. Het was allemaal een beetje puzzelen. Maar ook toen is er met veel geduld en veel hulp een prachtig dak ontstaan. Vanaf toen was ons huis en de gîte helemaal waterdicht. Dat was al een enorme vooruitgang. 
Het werk in de gîte heeft toen een poosje stil gelegen tot het moment dat het gehele dak geïsoleerd ging worden van binnenuit. In 2012 hebben we het voor elkaar gekregen om het dak van het hele huis te isoleren. Glaswol tussen de “chevrons” en dan plastic folie ertegenaan. De binnenkant van het dak werken we dan af met OSB-platen. Dezelfde als die er aan de buitenkant opgegaan zijn als dakbeschot. De Fransen hebben ons wel een beetje vreemd aangekeken omdat het zeker niet gewoon is dat er een houten afwerking komt onder de dakpannen. Maar toch hadden wij daar voor gekozen.
Het jaar daarna, we praten inmiddels over het jaar 2013, hebben we weer veel kunnen doen. Ondanks dat we met veel dingen tegelijk bezig zijn heeft het werk in de gîte toch ook een flinke boost gekregen. In het begin van het jaar hebben we de oude vloer eruit kunnen halen. Er zijn toen allemaal nieuwe vloerbalken ingegaan die er natuurlijk wel uitzien als ouden balken. Het was wel belangrijk dat de oude schoorsteen die boven de broodoven zit goed kon steunen op de vloer en daarom is er tot op de dag van vandaag nog steeds één originele vloerbalk in blijven zitten. Maar met het plaatsen van de nieuwe balken konden we wel meteen een nieuw trapgat maken, daar waar de nieuwe trap moest komen. En zodra die trap erin stond konden we makkelijk en veilig naar boven om alle vloerplanken netjes op hun plek te leggen. Ineens ontstond er een mooie stevige verdiepingsvloer. De oude vloer was zo slecht dat je er eigenlijk niet goed op durfde te lopen. Dat probleem was nu ook opgelost.
Tijdens de zomervakantie van dat jaar hebben we ook het raam en de deur vervangen. Om hier goed bij te komen was het wel noodzakelijk om de oude gemetselde pekelbak te slopen die bij de broodoven stond. Wij hebben begrepen dat deze bak gevuld met water en zout gebruikt werd om de kazen te pekelen. Maar deze bak heeft toch plaats moeten maken voor het comfort in de toekomstige gîte. Wij proberen zoveel mogelijk authentieke dingen intact te laten maar dat lukt ook niet altijd. Vervolgens maken we een dakraam boven de trapopening. Dit geeft dan niet alleen licht boven op de zolder maar ook onderaan de trap.
  Waar we natuurlijk heel trots op zijn is de broodoven zelf. Die werd aan de binnenkant eens goed schoongemaakt. Dat is zeker niet gemakkelijk wanneer die oven zo groot en zo diep is. Een andere manier dan erin te kruipen is er dus niet. Dat werd dan dus ook gedaan. Onder het toeziend oog van Annette kroop Arma in de oven met borstels en blikken en de stofzuiger.
Later dit jaar werden er plannen gemaakt voor de nieuwe elektrische installatie in het huis. Hier moest de gîte natuurlijk ook bij betrokken worden en er moest dus een plek gemaakt worden voor de meterkast en alle elektrische bedradingen. Het was een hele onderneming om ook hier weer alles netjes op z’n plek te krijgen. Het kost gewoon veel tijd om te bedenken waar je alles wilt hebben terwijl er nog niks is. Maar met wat puzzelen kom je heel eind. De elektrische installatie zat er aan het eind van het jaar in. Dat we nu gebruik konden maken van de elektriciteit geeft ons wel een heel groot voordeel. Vanaf nu konden we ook in de winter naar ons huisje komen om nog meer werk te verrichten. Zo konden we dat jaar een mooi begin maken met het maken van de badkamer.
In het voorjaar van 2014 begonnen we met de opbouw van de badkamer. We wilden zo veel mogelijk het oude hout van de vloer gebruiken. De eiken balken die niet goed meer waren zijn vervangen om de vloer weer in orde te maken. Maar de balken hebben natuurlijk nog wel bruikbare stukken, dus die zijn gebruikt om een kleine zolder te maken en een klein raam in de badkamer. Dat raam is nodig omdat er zo weinig licht aanwezig is. Al het licht dat het dakraam doorlaat moeten we zoveel mogelijk gebruiken. De badkamer zelf maken we ook zoveel mogelijk van materiaal dat we hebben verzameld, voornamelijk gekregen van verschillende mensen. We gaan hier zoveel mogelijk van hergebruiken. Uiteindelijk maken we een klein, knus en helemaal complete badkamer. Voorzien van alles wat er nodig is voor een mooi verblijf op “Au Bout du Monde”.
Voordat we echt verder gaan met de verdere afwerking willen we graag dat al het voegwerk, stucwerk en alles waar enduit of cement aan te pas komt klaar is. Dus ondanks dat we de keldertrap wel af willen gaan sluiten moet deze daarvoor eerst goed afgewerkt worden. In dit trapgat komt uiteindelijk een groot luik dat de vloer van de keukenhoek gaat worden. Maar eerst dus alles netjes afvoegen. Dan gaan we nog even naar boven om het grote rookkanaal van de broodoven af te stuken met “enduit”. Dit is een Franse benaming voor een mengsel van zand, kalk en water. Wij hebben met wat proefjes een goede mengverhouding gevonden. We gaan ermee aan de slag. Ook de grote muren op de begane grond wordt met hetzelfde mengsel afgewerkt. Omdat je veel zand gebruikt bepaald dat natuurlijk ook de kleur. Later gaan we alles netjes in de witkalk zetten om het allemaal dezelfde witte kleur te geven.
Ook de nieuwe deur komt op zijn plek. Alles wordt netjes in de lak gezet. Het geheel begint nu echt een beetje te lijken zoals we het voor ogen hebben. Soms heb je wel veel verbeeldingskracht nodig om alles zo vanaf het prille begin op te bouwen zoals je het bedacht hebt en in je hoofd hebt zitten. Het vergt wel wat geduld om alles wel zo te maken hoe je het eruit wil laten zien. Heel vaak word je verleid om het zo te maken zoals het op dat moment lekker makkelijk kan. Maar dat geeft niet altijd het eindresultaat dat je graag wilt zien. Dan moet je af en toe streng zijn voor jezelf om toch trouw te blijven aan het beeld dat je voor ogen had.
 Dan volgt er een behoorlijke pauze in het maken van de gîte. Dit komt door onze definitieve verhuizing naar Frankrijk. Om te beginnen moest ons eigen huis leeg opgeleverd worden en konden al onze spullen nog niet naar Frankrijk komen. Dus moest er een tijdelijke opslag geregeld worden. En na de verhuizing in de zomer van 2015 moesten we eerst gaan zorgen dat wijzelf een beetje konden wonen. Eén slaapkamer hebben we toen klaar gemaakt om er te kunnen verblijven tijdens de winter. Maar direct werd het wel tijd om weer snel door te gaan met de gîte. Er moet natuurlijk wel geld in het laatje komen door middel van de verhuur van de gîte. Snel doorgaan was dus het plan. Inmiddels hadden we op de antiekmarkt een bijna passende deur kunnen scoren voor de broodoven. Die moet natuurlijk geïnstalleerd worden wanneer de gîte “Four au Pain” (broodoven) gaat heten.
Ook gaan we verder met het afwerken van de muren. Een hoop smeren en spatelen met “enduit”. We beginnen nog ervaring te krijgen met al het stucwerk dat we moeten doen. En dan met het schilderwerk van de stuclagen wordt het een mooie ruimte die echt een lange geschiedenis in- en uitademt. De sfeer die het geheel moet uit gaan stralen is voor ons heel erg belangrijk. Geen strakke inrichting maar zoveel mogelijk authentiek.
Wanneer we nu de gite compleet gaan afwerken beginnen we op de verdieping. De badkamer helemaal afmaken met alles erop en eraan. De slaapkamer met een mooie parketvloer. Een ouderwets bed en een betimmering die de hele sfeer compleet maakt. De oude vloerbalken van weleer komen ook weer naar voren in de ondersteuning van het kleine zoldertje.
Dan komt de keuken aan de beurt. Ook dit is natuurlijk geen standaard oplossing. Dat kan bij ons zeker niet. We proberen een complete, luxe keuken te maken met alles erop en eraan maar dan wel met de uitstraling van een keukenhoek van 100 jaar terug. Wij hebben het idee dat het best goed gelukt is. Dan komen ook de meubeltjes naar binnen. Zoveel mogelijk oud en gebruikt. Alles met een eigen verhaal, net als de gîte zelf. Daar houden we van. 
Nu alles klaar is, is het tijd voor de allereerste gasten. Dat is voor ons best spannend. We maken van deze eerste gasten wel even een speciaal moment natuurlijk. Lars laten we de opening doen. Lars komt al jarenlang hier in Frankrijk om ons te helpen. Hij behoort nu tot de eerste gasten van de gîte dus dat moet dan ook een speciaal moment worden. Aan hem de eer om het lintje te mogen doorknippen. En vanaf die datum is de gîte te huur. Er hebben inmiddels talloze mensen in verbleven. Het is en blijft een genot om te zien dat de gasten kunnen genieten van de verhalen die deze gîte te vertellen heeft.
We zijn nu bijna 8 jaar verder en de gîte is nog steeds te reserveren voor een mooi verblijf in de Creuse. Het dunst bevolkte gedeelte van Frankrijk. Genieten van de pure eenvoud. Dat is wat we hier doen. Genieten van de rust, ruimte en de natuur. Informeer even over de beschikbare datums voor het komende jaar als je ook een keer deze ervaring wilt hebben. Leven en slapen op een plek die al meer dan 200 jaar oud is en in alles deze geschiedenis nog uitstraalt.
Het behoud van het coulisse-landschap.....Het onderhoud van de Franse “Boucage”.....Wanneer je bij ons in het landschap kijkt worden de weilanden van elkaar gescheiden door heggen. Deze heggen bestaan natuurlijk soms uit grote bomen. Vooral eiken en essen doen dat goed. De heggen zelf bestaan vaak uit meidoorn, hazelaarstruiken, bramen en alles wat maar goed kan gedijen in een weiland heg. En omdat het zo bepalend voor het landschap is wil Frankrijk dat dit landschap dan ook zo behouden blijft. Dit zogenaamde “Coulisse” landschap is al eeuwenlang het gezicht van het deel van Frankrijk waar wij nu wonen. Hier in Frankrijk noemen ze dit het “Bocage” landschap. Het valt onder het historisch erfgoed en daardoor is iedereen verplicht om dit landschap goed te onderhouden.  En dus is iedere eigenaar die weiland bezit verplicht om ieder jaar deze heggen netjes te knippen om zo het landschap te handhaven. En wanneer je aan het einde van de zomer kijkt wat er gegroeid is moet dit echt goed geknipt worden om de heggen goed in vorm te houden. Het zou binnen twee jaar al helemaal uit de hand lopen en het landschap zou dan al minder herkenbaar zijn. Het begin van de herfst is dé uitgelezen periode om dit te doen, ook omdat er dan zo min mogelijk vogelleven zich probeert voor te planten in deze heggen. Om dezelfde reden is het dan ook ten strengste verboden om dit in het voorjaar te doen. Er is een periode vastgesteld waarin het knippen en maaien van de heggen wel of juist niet toegestaan is.  Onze boer-buurman Joel is in deze periode druk doende om alle heggen van zijn weilanden netjes te scheren. Iedereen wordt geacht om zijn eigen kant van de heg bij te houden. Dus wij moeten onze kanten van de camping eigenhandig bijhouden. Gelukkig biedt onze boer-buurman aan om niet alleen zijn kant te doen maar ook die van ons. Daar zeggen wij zeker geen nee tegen. Het wordt met de grote machine natuurlijk niet subtiel gedaan maar wanneer we alles weer met de hand zouden moeten doen kost dat zoveel tijd en energie dat we erg blij zijn met het aanbod van deze Joel.  Ik heb nog wel even een uitgebreide video gemaakt als bewijs dat Joel het allemaal keurig gemaaid heeft. Hij begint met de bovenkant van de heg en dan komt de voorkant aan de beurt. Als laatste doet hij dan ook nog de grond ervoor. Dit om te voorkomen dat de heg te breed gaat uitgroeien. Alle heggen worden netjes geschoren met de grote klepelmaaier van de boer. De klepelmaaier is een grote draaiende balk met heel veel stalen “klepels” eraan. Alles wat het tegenkomt wordt dus netjes verbrijzeld. Ik heb nog even staan kijken hoe de tractor het werk doet in een half uur waar ik zelf misschien wel een aantal dagen mee bezig zou zijn. Gekeken naar de afgelopen weken.....Grote reparatie aan de kettingzaag.....In één van de vorige nieuwsbrieven heeft u kunnen lezen dat we weer een mooi vol hout hok hebben om met onze houtkachel de winter door te komen. Dit is natuurlijk niet vanzelf gegaan en de kettingzaag die we hebben heeft wat overuren moeten maken om alles weer netjes op maat afgekort te krijgen. Alles ging goed maar toch was er een grote “maar”. Het vermogen van de kettingzaag neemt steeds meer af. Nu moet ik wel zeggen dat de motorzaag ook al wel 13 jaar oud is en misschien al wat ouderdomsklachten gaat vertonen. Maar ik kreeg het gevoel dat hij teveel compressie verloor. Dat komt door het verslijten van de zuiger en de zuigerveer die het contact met de cilinderwand dicht moet houden.
Na wat nazoeken op internet had ik gevonden dat je voor deze zaag een complete set met een nieuwe cilinder, zuiger, zuigerveer en diverse benodigde lagers kan bestellen. En dat hebben we gedaan. Het bestellen is natuurlijk niet zo ingewikkeld, maar als alles binnen is komt nog de reparatie zelf. De hele machine moet uit elkaar tot aan de krukas toe. Alles moet open. Dat was ook wel eens fijn zodat we al het vuil van de afgelopen 13 jaren eens goed konden verwijderen. De kettingzaag begon er langzaamaan van te glimlachen. Zo schoon is alles geworden.
Alleen is de machine natuurlijk zo compact mogelijk gemaakt en dan sta ik daar met mijn dikke vingers om alles eerst los te maken en daarna moet alles weer op dezelfde manier in elkaar. Het viel niet mee. Maar met behoorlijk wat geduld is alles weer op z’n plek gekomen en kon de nieuwe cilinder met de zuiger voorzichtig in werking worden gezet. Alles doet het weer goed en stiekem ben ik er best trots op dat het allemaal is gelukt en dat ik de kettingzaag toch een soort tweede leven heb kunnen geven. Ik hoop dat hij weer lang en gelukkig veel hout voor mij kan zagen.
Kastanjes rapen voor de Nederlandse scholen.....Wie al eens bij ons is langs geweest weet dat we aan de voorkant van het huis een hele grote kastanje boom hebben staan. Het is echt een prachtige oude boom. Wij zijn er trots op dat deze boom nog steeds zo mooi is op z’n oude dag. Ieder voorjaar staat hij helemaal vol met mooie bloemen. En dit zorgt ervoor dat er in de herfst natuurlijk heel veel kastanjes naar beneden komen vallen. Een wandeling onder de boom is dan zeker niet zonder risico.
Omdat ons pad langs deze boom loopt moeten wij ervoor zorgen dat dit pad ook een beetje schoon blijft. Het pad zelf loopt nogal naar beneden en wanneer er dan veel kastanjes en kastanjebolsters liggen bestaat het risico dat je uitglijdt over deze bollen. We rapen dus iedere dag zorgvuldig alles op om te voorkomen dat we onze benen breken. Dit jaar vallen er weer heel veel en ze zijn erg groot. U zult zich misschien afvragen wat we vervolgens met zoveel kastanjes doen. Na het rapen laten we ze een poosje drogen. Als het een tijdje heeft kunnen drogen gaat alles in grote zakken. En wanneer we naar Nederland vertrekken voor de herfstvakantie gaan deze zakken mee in de bus. In Nederland hebben we de kastanjes vervolgens afgegeven op de school waar onze dochter lesgeeft en ook op de school waar onze kleindochter heen gaat. Op school worden de kastanjes vervolgens niet alleen gebruikt als versiering op de herfsttafel, ze worden ook nog gebruikt om te leren tellen. Zo komen onze kastanjes goed van pas voor velen. Dat is mooi. Grasmaaien op het nieuwe koeienpad.....De vorige nieuwsbrief kon ik u vertellen dat de eigenaar van de koeien die bij ons lopen de afrastering van het prikkeldraad heeft verzet. Dat zorgt er nu voor dat het hele authentieke koeienpad zichtbaar is geworden. We hebben al meerdere keren alles uitgelegd over dit pad en nu is het laatste stuk dan ook goed zichtbaar. De oude afrastering laten we gedeeltelijk staan en de nieuwe afrastering staat daar nu netjes naast. Nu is het pas echt goed zichtbaar hoe het oude gemeente pad heeft gelopen. We hebben wat stukken van het oude prikkeldraad weggehaald zodat de grasmaaier er kan komen om het gras bij te kunnen houden.
Het was natuurlijk even goed door ploeteren met de grasmaaier om deze allereerste keer door alle kuilen en bulten een beetje te kunnen maaien. Onder het professionele toezicht van de koeien is Annette het gras te lijf gegaan. Misschien gaat het gras in de toekomst iets vlakker worden. Maar tegenwoordig hebben we heel erg veel last van mollen, dus dat vlak worden zal wel even duren. Al met al is het heel leuk om 3 jaar na de aankoop je eigen land nu eens goed te kunnen betreden.  De katjes gaan uit logeren.....Zoals u al hebt kunnen lezen zijn we deze afgelopen maand naar Nederland geweest. Er zijn een aantal verjaardagen van de kleinkinderen en het was herfstvakantie. Er was alleen wel één probleem als wij zouden vertrekken. De nieuwe katjes kunnen namelijk nog niet voor zichzelf zorgen. Dus werd er een logeerpartij georganiseerd. Er werd een mooie uitgebreide kooi gemaakt. Meerdere kooien worden aan elkaar gekoppeld samen met een grote kattenbak.  Pascal (onze Belgische vriend) gaat onze katjes verzorgen terwijl wij in Nederland zijn. Het grote hok wordt dus in het dorp Lascoux neergezet bij Pascal. De katjes hebben het goed naar hun zin gehad en zijn ook weer goed dikker en groter geworden tijdens hun logeerpartij bij Pascal. Weer een complete eikenhouten stam in de werkplaats.....De opdrachten voor de werkplaats gaan ook gewoon door en daar hoort dan ook bij dat de houtvoorraad af en toe ook aangevuld moet worden. Zo ook nu weer. We moeten nog een complete eikenhouten trap gaan maken en daar moest natuurlijk weer wat hout voor gekocht worden.  Toen we de vorige keer trappen moesten maken had ik hout gevonden bij een buurman van Pascal. Dit hout ligt dan in een schuur ongeveer 1,5 km bij ons vandaan. De boom die gekapt is in 1985 ligt al keurig in planken gezaagd zolang te wachten tot er iemand komt die de planken verder gaat verwerken. Die tijd is nu dus gekomen. Eerst maar eens zorgen dat het hout in de werkplaats komt te liggen en dan gaan we weer verder kijken. Het blijft toch echt een mooi gezicht om zo’n complete stam te zien liggen. De oude omgewaaide boom leeft voort.....Hout zagen en uitzoeken voor een mooie tafel.....Een aantal weken geleden hebben we bezoek gehad van een oude vriend van Les Trois Taillants. Lars is een weekje geweest. Hij was één van de eerste vrienden die ons is wezen helpen vanaf het prille begin van de verbouwingen aan ons huis en alles wat daar omheen staat. Velen jaren is hij een trouwe hulp geweest en nu was hij weer eens even terug voor een weekje. Eén van de klussen die we samen hebben gedaan is het kort zagen van een omgewaaide boom die al een poosje lag te wachten. We hebben behoorlijk wat werk gehad om de boom weer een stukje verder in te korten.
Veel takken die door de val de grond zijn ingedrukt moeten met onze oude tractor uit de grond getrokken worden. De stam wordt ook in kleine stukken gezaagd en daar kwam het idee van Lars om een mooi stuk van deze stam mee te nemen naar Nederland en er daar een salontafel van te maken voor zijn nieuwe huis in Zierikzee. Dit hebben we natuurlijk gedaan en een flinke klomp essenhout is achterin zijn auto vervoerd.
Gelukkig heeft Lars nog wel wat foto’s gestuurd hoe de salontafel geworden is. Het resultaat mag er zeker zijn. Lars is er helemaal blij mee en dat is dan toch weer fijn. Hij heeft zoveel voor ons gedaan, dus het is altijd fijn als wij iets terug kunnen doen.  Tien jaar lang “Au Bout du Monde”.....Maar hoe is het nu allemaal begonnen, en wanneer.....We hebben het al meerdere keren gemeld dit jaar. Landgoed “Au Bout du Monde” bestaat dit jaar al 10 jaar. Dat is natuurlijk wel een mijlpaal om bij stil te staan en dat hebben we inmiddels ook al wel gedaan. Het is leuk om te weten dat “Au Bout du Monde” 10 jaar bestaat, maar wat misschien nog wel leuker is……om te kijken hoe het allemaal begonnen is. Wat is er allemaal gebeurd, wat is er allemaal verbouwd en wat is er allemaal opgebouwd. 
Tien jaar geleden zijn we begonnen met de verhuur van onze accommodaties. Op dat moment was alles natuurlijk klaar. Dus om naar het echte begin terug te gaan reizen we toch zo’n 19 jaar terug in de tijd, naar het eind van het jaar 2006. Dat was het moment dat we tijdens het zoeken naar een huis om te kopen in aanraking kwamen met het dorp “Les Trois Taillants”. De plek die we bezochten was toch wel direct een plek om niet te vergeten. Binnen een aantal dagen hadden wij voor onszelf besloten dat dit het moest worden. De plek was fijn……de gebouwen konden we toen het beste omschrijven als ruïnes. Daar moest nog wel het één en ander aan gebeuren.
Maar om het verhaal compleet te maken eerst nog even dit. Bij de eerste bezichtiging kwamen we alleen kijken voor de oude schuur. Die hadden we op het oog. Dus toen we met de makelaar aankwamen liep ik meteen rond met mijn rolmaat om alles te meten en al plannen te maken. Annette en de makelaar hadden alles al snel bekeken en besloten om even in het oude huisje te kijken. Wat zeker een ruïne was. Toen we later thuis kwamen had Annette het maar over het huisje en ik over de schuur. Uiteindelijk hebben we deze gebouwen samen gekocht. En toen we dus weer teruggingen om het voorlopig koopcontract te tekenen heb ik voor de eerste keer in het huisje gekeken. Misschien wel een beetje vreemde volgorde maar bij ons gaat alles altijd een beetje anders dan normaal.
Het voorjaar van 2007 werden we via de notaris officieel eigenaar van deze twee bouwvallen en konden we dus serieuze plannen gaan maken om de boel op te gaan knappen. En dat hebben we zeker gedaan. Vanaf dat moment zijn we alle werkzaamheden bij gaan houden. Dat hebben we vervolgens gedeeld via onze eigen website. Voor die tijd was het nog wel een beetje pionieren hoe je alles op het “world-wide-web” moest zetten maar daar hebben we onze weg in kunnen vinden.
 Wanneer u deze hele geschiedenis wilt lezen en nog eens wilt zien dan kan dat. De website https://ltt-geschiedenis.weebly.com/ bestaat nog steeds. Inmiddels werken we hem niet meer bij maar is alles nu te volgen via de nieuwsbrieven die we al jaren maken. De hele geschiedenis op de website loopt helemaal van 2006 tot 2017. Er is toen al zoveel gebeurd dat u er echt wel goed voor moet gaan zitten om alles nog eens de revue te laten passeren. Maar de donkere en regenachtige avonden komen er weer aan. Dus mocht u zich nog eens vervelen…….  Het “Buurt-diner” is dit jaar geannuleerd.....De viering van het jaarlijkse diner met alle buren moet wachten tot volgend jaar.....Het dorp Les Trois Taillants waar wij wonen is heel klein. Samen met de omringende gehuchten vormen we een soort van gemeenschap, iedereen kent iedereen. Alleen gaat iedereen in het normale zijn eigen gang. Er zijn natuurlijk ook veel mensen familie van elkaar. Vanuit de geschiedenis gingen de broers en zussen nooit ver uit de buurt wonen en dus zijn veel mensen in de nabije omgeving familie van elkaar. Ouders, kinderen, neven, nichten of achterneven en -nichten, iedereen is wel ergens met elkaar verbonden. Maar uiteindelijk woon je toch wel wat verder bij elkaar vandaan en je zal elkaar echt moeten opzoeken voor een ontmoeting. Daarom is er een aantal jaren geleden het plan geopperd door Pascal (onze Belgische vriend) om jaarlijks een buurt-diner te houden.
Dus nu vindt er één keer per jaar het buurt-diner plaats. Meestal ergens in september zodat iedereen de drukke oogsttijd achter de rug heeft en iets meer tijd kan vrijmaken voor dit diner. We noemen het dan een “buurt”-diner omdat het voor iedereen is die vanuit de omgeving deel uitmaakt van de samenleving van ons dorp. In zo’n kleine gemeenschap heb je natuurlijk iedereen nodig. Om elkaar te kunnen helpen tijdens die momenten dat je elkaar net even nodig hebt. Daarom is het dus zo belangrijk om tijdens zo’n diner elkaar weer eens even goed te kunnen spreken.
Alle mensen die dus ook echt deel uitmaken van deze kleine samenleving komen dan bij elkaar om te vieren dat we hier met elkaar deel uit mogen maken van dit kleine dorp en zijn omgeving. En dat gaat dan zeker op de echte Franse manier. Een goed aperitief en veel gebabbel. Hoe gaat het met de dieren, heeft jouw moestuin het goed gedaan, hoe gaat het op de camping, hoe gaat het met de mensen die vanwege de ouderdom niet aanwezig zijn en er andere jaren dus wel waren. Kortom, voldoende te bespreken.
De organisatie was dit jaar ook al in een vergevorderd stadium. Er zou weer een varken aan het spit gaan net als vorig jaar. Dit zou samen gaan met onze eigen knoflooksaus. De saus die wij altijd zelf maken is nu ook doorgedrongen in Les Trois Taillants. Dus de “knoflooksaus à la Vroon” zou gemaakt gaan worden. Maar een aantal dagen voor het feest overleed Raymond. Hij woonde in Lacoux en was eigenlijk een vaste bezoeker van het buurt-diner. Hij is begraven een dag voor de geplande datum en niemand vond het daarom gepast om dit jaar het buurt-diner door te laten gaan.
Maar toch blijft het buurt-diner erg belangrijk voor het dorp en zijn omgeving. Het lijkt natuurlijk allemaal erg kneuterig. Maar het is hier van levensbelang om elkaar te blijven ontmoeten, elkaar te helpen en bij te staan. Je bent dus echt onderdeel van het dorp. Ook in het leven van onze kleine samenleving zijn leuke en minder leuke dingen. Ook al slaan we dit jaar dus even over, volgend jaar komen we weer bij elkaar. Het blijft een heel belangrijk onderdeel van deze kleine samenleving. En voor nu zult u het even met de foto’s van vorig jaar moeten doen.  Gemeente Nouhant en zijn “Ploegfeest”.....Het feest comité van Nouhant maakt er een echt feest van.....September is de maand waarin de boeren een begin gaan maken voor het winterklaar maken van de weilanden en akkerlanden. Daar hoort over het algemeen het ploegen bij. Dat gebeurt tegenwoordig natuurlijk met grote tractoren en met apparaten waar meerdere ploegscharen op zitten. Maar vroeger kostte dat toch allemaal wat meer moeite en daar gaat het ploegfeest over. Ouderwetse tractoren en oude ploegscharen aan deze tractoren. Wij zijn natuurlijk wel even een kijkje wezen nemen. Aangezien we zelf nu ook eigenaar zijn van een oude tractor kijk je toch ineens wat beter naar al die oude machines.
Bronvermelding: Privé account Facebook van Eric Poulain Er volgde een mooie optocht van de oude machines door de straten van Nouhant. Dat was al leuk om te zien. Wat het extra leuk maakte was dat ze daarbij ook in optocht gingen ploegen. En dat is toch nog niet zo simpel als dat het eruit ziet. Wanneer je ploegt op de tractor kijk je eigenlijk alleen maar achterom. En dat is niet altijd handig wanneer je in optocht aan het ploegen bent. Oppassen geblazen dus. Ik heb wat korte stukjes van een film van Eric Poulain gebruikt om de video te maken die je hier kan zien. Wanneer u de hele film van bijna 13 minuten wilt zien heb ik een link gemaakt. De knop hieronder brengt u direct op het Facebook account van Eric Poulain.
Bronvermelding: Privé account Facebook van Eric Poulain Om het feest compleet te maken waren er nog meer dingen te zien. Serge Gibard (locoburgemeester) was er ook met zijn Border Collies met een demonstratie van het drijven van een kudde schapen. Ook waren er ezels om op te rijden. Deze ezels gaven ook een demonstratie dat ook ezels goed kunnen ploegen. Iets dat vroeger zeker gedaan werd, vermoed ik. De vereniging van de jonge boeren was ook aanwezig. “Les Jeunes Agriculteurs” zijn wel bekend van de protesten van het ondersteboven hangen van de plaatsnaamborden. Op het spandoek laten ze er geen twijfel over bestaan. “Wij produceren, u consumeert…..wij zijn de toekomst”. Gekeken naar de afgelopen weken.....Pascal vind zijn weggelopen schapen weer terug.....Pascal, onze goede Belgische vriend, belde in paniek op. “Mijn schapen zijn uitgebroken”, meldde hij via de telefoon. “We moeten ze rap weer vinden”. En dus zijn we dat direct gaan doen. Pascal wist gelukkig in welke richting we moesten zoeken. We zijn snel naar het betreffende weiland gereden. Maar dat weiland was echt enorm groot en al bezet met een kudden koeien. Dus zomaar het weiland inlopen was geen optie. Het moest dus gaan lukken met het roepen van de schapen terwijl we bij het hek stonden.
Gelukkig zijn Pascal z’n schapen Belgisch georiënteerd. Ze reageren op de roep “Kom, kom, kom”. Dat was een gelukje. Want als je dit in het Frans moet roepen is het “Vient, vient, vient”, en dat is het sein voor de koeien om naar het hek toe te komen. Uiteindelijk na lang roepen van Pascal hoorde we heel in de verte een schaap reageren. Na een poosje hoorde je steeds meer geblaat en na nog wat wachten verscheen het groepje schapen vanuit de glooiing van het weiland. En voordat de koeien bij het hek van het weiland waren hadden we de schapen al uit het weiland kunnen halen. En als een trotse herder met z’n schapen kon Pascal zijn schaapjes weer netjes naar huis brengen. Iedereen weer thuis en de rust was weer wedergekeerd.  Een blaffende ree in de vallei.....We wandelen nog steeds rond in de omgeving van “Au Bout du Monde” ondanks dat Chef onze hond er niet meer is. Ik mis mijn wandelingen echt wel en loop nu dus regelmatig alleen een rondje. Het blijft natuurlijk een feestje om dan goed op te letten wat je allemaal te zien krijgt wanneer je lekker stil je rondje loopt. Het is mij inmiddels wel bekend dat een ree andere reeën voor gevaar probeert te waarschuwen door te blaffen. Dat is echt een heel typerend geluid dat je over het algemeen altijd hoort in de verte. Maar deze keer was het anders.  Ik zag in het weiland een ree staan en bedacht me om er een video van te maken. De ree had mij natuurlijk in de gaten en vond mij waarschijnlijk een groot gevaar. Terwijl ik dus mijn video aan het maken was begon deze ree te blaffen om de anderen te waarschuwen. Voor het eerst zag ik dus een ree die dit geblaf voortbracht. Het is leuk om dit nu zo op de video te hebben. Het is duidelijk zichtbaar dat het de ree weinig moeite kost om te blaffen. Je kan het haast niet zien dat ze dit doet maar het geluid is er niet minder om. Ik vond het echt heel mooi om dit nu eens een keertje gezien te hebben. Gelukkig heb ik de video nog om dit aan u te laten zien. De nieuwe katjes uitlaten.....U zult zich natuurlijk wel eens afgevraagd hebben hoe het gaat met de nieuwe katjes. Nou……die groeien als kool. Ze eten veel, spelen veel, poepen veel. Ze maken zelfs elkaar het leven een beetje zuur, zoals een echte broer en zus het betaamd. De plek waar ze nog steeds de meeste tijd doorbrengen is in een groot hok in de schuur. Maar met al het mooie weer aan het begin van de afgelopen maand hebben ze ook veel tijd buiten doorgebracht, in hun buiten ren. Lekker in het zonnetje spelen en ravotten. Frère en Belle maken het helemaal goed.
Aan het einde van de dag maken we een wandelingetje met de twee kleine donderstenen aan een echte uitlaat riem. Deze hadden we nog van onze allereerste katten die de verhuizing van Nederland naar Frankrijk nog meegemaakt hebben. Die riempjes zijn nog steeds heel erg handig. De laatste jaren hebben we al heel wat opgroeiende katjes hier gehad. Het uitlaten is een heel leuk gezicht. Ze ontdekken van alles en zijn zo nieuwsgierig. Maar de witte Freule vindt het tweetal nog helemaal niks. Ze wil altijd wel in de buurt zijn maar ze moeten niet te dicht in elkaars buurt komen. Ze moeten nog een beetje aan elkaar wennen. Gelukkig krijgen ze daar nog volop de tijd voor.
Alles gaat weer in de winterstalling.....Aan het begin van september hebben we nog een behoorlijke periode gehad met prachtig mooi zomerweer. Dat was voor ons eigenlijk het sein om alles van de camping weer op te gaan ruimen. Alles moet weer dicht en sommige dingen kunnen weer de schuur in. Alle picknick tafels moeten weer verzameld samen met alle hangmat standaards. Alles uit elkaar halen en netjes wegzetten in de opslag van de werkplaats. En nu met dit mooie weer kan alles mooi droog de opslag in. Dat is een stuk fijner dan te wachten tot alles nat naar binnen moet en dan binnen moet drogen. Zo ging het de vorige jaren vaak wel. We wachtten dan natuurlijk te lang of we hadden nog gasten die nog kwamen. Dit jaar gaat het anders. Ook wij leren nog steeds.
De pipowagens gaan ook in de winterstand. De houten panelen van de terrassen gaan eraf en worden ook weggezet in de opslag. De ramen afgedekt en de deuren voorzien van schotten zodat ze geen last hebben van alle regen, mist, nattigheid, sneeuw en alle ellende die in de winter voorbij komen. Het verfwerk heeft het al moeilijk genoeg met de enorme hitte van de zon die in de zomer op de wagens staat te branden. We moeten ze netjes verzorgen. En dat doen we dus.
Weer een stuk verder met ons “oude” koeienpad.....Een groot gedeelte van het pad is nu goed zichtbaar.....Twee maanden geleden heb ik u verteld over het “oude” en “authentieke” koeienpad dat wij weer aan het herstellen zijn. Anton, die onze camping regelmatig bezoekt, heeft de afgelopen zomer een gedeelte van het originele pad weer open gemaakt. Ik heb toen een video gemaakt om u te laten zien waar het pad precies loopt en hoe het verder loopt.  Het enige dat nog moest gebeuren was het verplaatsen van het prikkeldraad. De boer die zijn koeien bij ons laat lopen moest de palen met prikkeldraad gaan vervangen opdat het in een nogal slechte staat verkeert. En omdat we een aantal jaar geleden verschillende gemeente percelen erbij gekocht hadden moest dit prikkeldraad ook verplaatst worden. We hebben dit al 3 jaar geleden met de boer overlegd en hij had beloofd dit te gaan doen. Maar ja, we wonen natuurlijk wel in Frankrijk. Uiteindelijk gaat het allemaal wel gebeuren, maar wanneer is en blijft ten alle tijden de vraag.
Maar toen……ineens…….twee weken geleden werd er zomaar begonnen met het plaatsen van de nieuwe palen en alles werd voorzien van nieuw prikkeldraad. De oude afrastering is op ons verzoek blijven staan en nu kan je ineens heel duidelijk zien waar het pad vroeger liep. Je loopt nu gewoon tussen de twee hekken van prikkeldraad door op het “authentieke” koeienpad. En wat ik nu ook erg fijn vind is dat de mooie grote eikenboom op onze grond staat. Niemand die er aan kan komen en hem per ongeluk om kan zagen. Niemand heeft het recht om deze boom weg te halen. Het is zo’n prachtige boom, die hoort hier. Hij staat hier misschien al 100 jaar en hij heeft daar zijn plek.  En nu de nieuwe afrastering klaar is kunnen de koeien ook meteen weer het weiland in. De speciale "Aubrac" koeien zijn wel erg mooi om naar te kijken. En dan met de zon die onder gaat samen met de macherende koeien. Het is wel een foto en een video waard dacht ik.
Het einde van de zomer.....Dé tijd voor het inmaken van de groente en het fruit.....
We hebben de afgelopen nieuwsbrieven al veel laten zien van de moestuin. Niet alles groeit goed maar we hebben zeker met bepaalde groente toch veel succes dit jaar. De tomaten en dan zeker de cherrytomaatjes doen het heel goed. Daarnaast groeien ook de bonen erg goed. Onze buurman, die een doorgewinterde moestuin bewerker is, moet ons vaak uitlachen omdat we veel dingen natuurlijk niet goed doen. Dit jaar kijkt hij echter heel verbaasd naar onze bonen oogst omdat bij ons de bonen goed groeien. In de wijde omtrek mislukken de bonen terwijl ze bij ons haast niet te stoppen zijn.
Maar met de grote oogst opbrengst moeten we natuurlijk ook aan de gang met het inmaken van de groente om alles de winter door te kunnen bewaren. We beginnen maar een beetje gemakkelijk. De bonen inmaken kost niet zo heel veel moeite. Nadat de bonen schoongemaakt zijn kunnen ze rauw in de weckpotten. Een theelepeltjes zout toevoegen en de potten afvullen met gewoon water tot de aangegeven streep.
Dan gaan de potten voor 1,5 uur in de weckketel. Hier staan ze onder het kokende water. De truc is nu dat de lucht gaat uitzetten in de pot. Het deksel met het rubber is zo gemaakt dat de lucht goed naar buiten kan. Dus er blijven constant luchtbelletjes uitkomen. Ook worden de bonen in de tussentijd goed gekookt. Wanneer we nu de potten uit het water halen gaat alles afkoelen en krimpt de lucht in de potten weer. Dan komt alles onder een vacuüm druk te staan en blijft alles heel lang goed. Dit komt ook omdat alles binnenin de pot goed lang is gekookt en alle bacteriën dood zijn.
Na de bonen zijn we aan de slag gegaan met de tomaten. We maken er “ratatouille” van. We maken twee grote pannen met tomaten, courgettes, uiten, paprika en natuurlijk veel kruiden. Bijna alles komt uit onze eigen moestuin. Dat maakt het toch wel bijzonder. Het proces van het wecken gaat weer hetzelfde. Alles wordt weer in de ketel goed gekookt terwijl het in de afgesloten weckpotten zit. En na het afkoelen kunnen alle potten weer netjes in de voorraadkast in de kelder.
Ook de kweeperen komen aan de beurt. Ondanks de droogte heeft onze kweepeer struik veel en dikke peren gegeven. Ook hier gaan we mee aan de slag om alles netjes in de weckpotten te krijgen. Ook hebben we nog veel perziken gekregen en ook daar maken we jam/gelei van. Je krijgt er zo ook echt nog lol in om de groente in te maken. En dan blijft al het eten ook lang goed zonder dat het ingevroren hoeft te worden. Dat scheelt ook weer voor de vriezer, die hoeft dan niet de hele tijd zo hard te werken om alles ook bevroren te houden. Zo proberen we ook de elektriciteitsrekening een beetje laag te houden. En dat lukt best goed zo en daarbij kunnen we nu het hele jaar door goed eten uit eigen tuin.
Zoektocht naar paddenstoelen in de omgeving.....Welke zijn gewoon mooi en welke zoek je om te eten .....
Het is bizar hoe flexibel de natuur is. We hebben weken gehad met hoge temperaturen en heel, heel veel droogte. We hebben ons suf gereden met water voor de moestuin. Maar nu de laatste 1,5 week hebben we ineens wat regen en lage temperaturen. Ineens zou je zo maar kunnen zeggen dat we een weersomslag hebben naar de herfst. Maar ook de natuur maakt dan meteen een omslag naar de herfst. Je zou denken dat alles door de droogte dood is gegaan. Maar nu de grond wat vochtiger is geworden verschijnen er plotseling paddenstoelen uit de grond.
We maken zomaar even een rondje te voet door de weilanden. We maken natuurlijk nog steeds ochtend wandelingen. Wel in m’n eentje. De tijd dat Chef de hond erbij was is jammer genoeg afgelopen. Maar de paddenstoelen schieten wel overal uit de grond. We gaan eens even een paar foto’s maken om de verschillende soorten te laten zien. Dit is natuurlijk maar een kleine collectie van de vele paddenstoelen die hier nu ineens uit de grond tevoorschijn komen.
We beginnen met een paddenstoel die je nu behoorlijk vaak ziet. Wat mij wel opvalt is dat deze paddenstoelen groeien op de opgedroogde vlaaien die de koeien achter hebben gelaten. Het is het “Plooirokje” of in het Frans “Coprin plissé”. Hij is heel fragiel. Het hoedje is bijna doorzichtig en het steeltje is hoog en heel dun. Een prachtige sierlijke paddenstoel om te zien. De elegantie van deze paddenstoel is wel een behoorlijke tegenstelling ten opzichte van zijn groeiplek.
Dan komen we de “Grote bostrechterzwam” tegen. Deze groeit gelukkig op een plek die een stuk fotogenieker is dan de vorige. Het jaar hiervoor groeide er allemaal hele kleine paddenstoelen in de holle afgezaagde stronk maar nu is er maar plek voor één imposante paddenstoel. In het Frans heet hij de “Clitocybe des feuilles” of de “Faux meunier”. Omdat de hoed echt de vorm van een trechter heeft blijven er ook altijd veel gevallen bladeren op liggen. Dan lijkt het net of er allemaal blader vuilnisbakken op de grond staan. Eén grote vuilnis verzamerling.
Dan komen we in het gras ook nog een grote tegen. De Fransen noemen deze “Agaricus campestris” en de normale benaming “Champignon de prairie”. In het Nederlands is het de “Weide champignon”, de letterlijke vertaling dus. Het zijn grote witte hoeden die over het hele weiland goed gezien kunnen worden. Deze paddenstoel is goed eetbaar. Hij is qua smaak vergelijkbaar met de normale champignon die je in de supermarkt kan kopen. Maar nu we het toch over eetbare paddenstoelen hebben kunnen we meteen de volgende introduceren.
De Fransen zijn namelijk dol op de “Mousserons”. Dit is een kleine bruinige paddenstoel die in grote getale in het gras van de weilanden groeit. Je moet erg goed zoeken om ze te vinden omdat ze slecht zichtbaar zijn tussen de bruine herfstbladen. Maar veel Fransen nemen toch de moeite van deze zoektocht om een zakje “Mousserons” te kunnen scoren. Tijdens mijn ochtendwandelingen zoek en verzamel ik deze voor onze Belgische vriend Pascal. Hij vindt ze heerlijk. Om ze ook te kunnen proberen hebben wij het idee om het recept te geven voor een omelet met mousserons.
Wat heb je er voor nodig……..
150 g gekookte (geblancheerde) champignons 1 eetlepel olijfolie 3 eieren Zout en wat espelette-peper Verder wat kruiden naar eigen invulling Het is een supersimpel recept voor een omelet met mousserons/champignons, ham en peterselie Je maakt het klaar in 10 minuten…….. Verhit de olie in een pan en bak de mousserons/champignons kort. Klop de eieren kort los in de kom en giet dit samen met de kruiden over de mousserons/champignons. Bak ze twee minuten. Bon appétit…… Wandeling met de camping-gasten.....Een rondje van “Les Trois Taillants” en “Le Monceau”.....
We lopen regelmatig een mooie wandeling samen met de camping-gasten. Iedereen kan natuurlijk meelopen. We gaan dwars door het mooie “coulisse-landschap”. Weilanden die afgescheiden worden door heggen. Er zijn wat stukken die leiden over de zogenaamde “chemins”. Dit zijn paden die gemaakt zijn voor de boeren om met hun tractor bij de weilanden te komen. We beginnen bij ons huis en volgen dus eerst het tractorpad dat uiteindelijk doodloopt bij de ingang van verschillende weilanden. Dit stuk is als blauw weergegeven in de overzichtsfoto van de wandelroute.
Dan volgt er een rood gedeelte. Dat is niet echt een officieel pad en je kan daar ook niet zomaar uit jezelf gaan lopen. Maar wanneer we dat met z’n allen doen kan het wel omdat ik de goedkeuring hebt van de verschillende boeren waar het land van is. Wanneer we dit weiland zijn overgestoken komen we weer op een tractorpad. Dit is weer blauw. We hebben dan het hoogste punt van de omgeving gehad en zakken af naar het dorpje “Le Monceau”.
Wanneer we in het dorpje aankomen verandert het tractorpad in een officiële weg. Dit heb ik met geel aangegeven. Dit stuk bestaat uit geasfalteerde weg en voert ons helemaal naar beneden naar het stroompje dat voorbij komt. Dit stroompje is het voorzichtige begin van de rivier “La Petite Creuse”. Wanneer we dat gehad hebben nemen we weer een tractorpad naar boven en vervolgen we onze weg terug naar de camping.
Hier nemen we weer het rode pad naar de camping. Dit is het historische “Koeien-pad”. Ook geen gemeentelijk pad maar een privé-pad. Maar je kan hier nog wel de historie proeven van de oude verhalen van Les Trois Taillants. Wij zijn trots dat we dit oude pad hebben kunnen overnemen van de gemeente om het weer in ere te kunnen herstellen. En na een uurtje wandelen zijn we weer terug bij ons huis en kunnen we terugkijken op een mooie wandeling.
Gekeken naar de afgelopen weken.....Een veilige reling in de werkplaats.....
Na flink wat jaren kwam Lars weer eens voor een weekje naar “Au Bout du Monde”. Als één van de allereerste bezoekers van ons plekje in Frankrijk hoort Lars haast bij het interieur. De laatste jaren kwam het door zijn drukke leven niet echt gelegen om langs te komen. Maar deze maand hebben we toch weer eens lekker samen kunnen klussen. Als vanouds.
We hebben in de werkplaats eindelijk eens een goede reling gemaakt op de voorraad zolder. Deze zolder gebruiken we om heel veel spullen te bewaren die we nog eens gaan gebruiken bij al onze verbouwingen. Ooit hadden we van mijn oud-collega Ronald al mooie reling elementen gekregen. Het moest alleen nog even gemonteerd worden. En dat is nu toch zomaar ineens een keer gebeurd. Soms moet je wel eens geduld hebben voordat er weer wat gedaan is van onze “to-do-list”, zeker als ze er al zo lang op staan als deze klus. Maar we zijn er niet minder blij mee hoor.
Extra onderhoud van de pipowagen “Roulotte”.....
Het onderhoud van de grote pipowagen “Roulotte” vraagt dit laatste jaar ook nogal wat tijd en we zijn er dus ook nog lang niet mee klaar. Het meeste onderhoud is het schilderen van de buitenkant. De zon die daar altijd flink op staat te knetteren zorgt voor veel verf schilfers. Maar ook het hout van de terrassen heeft het zwaar met het heftige zonlicht en de regen die af en toe naar beneden komt. Wat we dus moesten doen zijn de loopplanken van de terrassen vernieuwen.
Ik heb dit ook samen met Lars aangepakt. Een aantal dagen prutsen met de nieuwe terrasdelen geeft weer een prachtig resultaat. En wanneer je dan bezig bent kan je ook goed zien welke delen er ook aan vervanging toe zijn. Inmiddels staat deze pipowagen ook al weer zo’n 8 jaar in weer en wind en vooral in de felle zon. Dit gaat hem niet in de koude kleren zitten. Maar nu weer met een mooi nieuw terras kan dat er weer even tegen. Maar ook het schilderwerk zullen we toch ook nog weer eens aan moeten pakken. Eerst maar even wachten tot het verhuur seizoen afgelopen is.
De kachel kan deze winter ook weer branden.....
Het jaarlijkse ritueel van het zagen van het kachelhout is ook weer voor elkaar. Samen met oud-collega Anton en onze Rozenburgse vriend Henk hebben we het houthok weer helemaal vol gekregen voor de komende winter. Het is altijd een flinke zware klus en je ziet er daarom ook altijd best wel even tegenop om eraan te gaan beginnen. We hebben natuurlijk wel heel veel hout op voorraad liggen maar daar moet nog wel het één en ander aan gebeuren. De delen zijn allemaal één meter lang en alles moet eerst afgekort op ongeveer 30 cm. Dit gebeurt dan op de zaagbok met de kettingzaag. Alles in drieën zagen en dan door naar de klover.
Niet alles is te dik of te breed voor de kachel. Dan kan het na het afkorten meteen het houthok in. Maar de te grote of te dikke moeten door naar de klover. Hier kan alles keurig netjes op de goede afmeting gekloofd worden. Daarna kunnen alle stukken naar het houthok en is het dus nog de kunst om alles netjes op te stapelen zonder dat het in kan gaan zakken of omvallen. Maar omdat we het al een behoorlijk aantal jaren doen hebben we inmiddels veel ervaring door alle fouten die we inmiddels gemaakt hebben. Leren van je fouten is de beste manier om te blijven leren. En de kachel kan straks weer lekker aangestoken worden.
Annette ging voor een verrassing naar Nederland.....
Annette kreeg een uitnodiging voor het verjaardagsfeest van haar vriendin in Nederland. Die twee zijn al 60 jaar de beste vriendinnen. Maar het feest is natuurlijk wel in Nederland en dat is wel een probleem wanneer je in Frankrijk woont. Dus de uitnodiging werd opzij gelegd. Maar hij werd toch niet echt vergeten. Toevallig hadden we hier campinggasten met een camper die weer naar Nederland zouden vertrekken. Er werd toen toch een plan gesmeed om ervoor te zorgen dat Annette toch op het feest van haar vriendin zou kunnen verschijnen. Voor het betreffende weekend is ze ingestapt bij Ab en Petra in de camper om dan uit te kunnen stappen in Middelharnis. Toen is ze door onze dochter Rianne weer opgehaald en kon ze logeren in Vlaardingen.
Op de zaterdag van het feest kwam natuurlijk de grote verrassing. Jantina wist echt van niets en viel compleet van haar stoel toen Annette binnen kwam lopen. Dat was een geweldig moment voor de twee hartsvriendinnen. En het feest was compleet. De verrassing was helemaal geslaagd. En in dezelfde vaart kon Annette nog naar de verjaardag van ons kleinkind in Schiedam. Het was best een druk weekend. En toen was er weer een treinreis geboekt terug naar Frankrijk. Via Parijs kwam de trein in Bourges aan waar ik haar samen met Lars (die inmiddels was aangekomen in Les Trois Taillants) weer ophaalde. We konden Annette op het perron van het station weer verwelkomen. Snel weer naar huis en dan weer bijkomen van het drukke weekend. Toen was iedereen weer op z’n plek en konden we wel zeggen dat het een geslaagd weekend was voor Annette.
De lange geschiedenis van een nieuwe deur.....Eindelijk is er weer een echte kelderdeur.....
Het verhaal van de kelderdeur is een lange. Het begint al ergens heel lang geleden toen we nog in Nederland woonden. Ik had toen drie eikenhouten deuren gemaakt. Drie dezelfde in drie verschillende maten. Allemaal eikenhouten deuren met een raampje erin dat je kan opendoen. De twee voordeuren voor het huis waren al snel geplaatst. Eén deur als voordeur van het huis en één voor de gîte. Ik denk dat die deur zelfs al in de gîte was geplaatst voordat er sprake was van een echt plan om er een gîte van te maken.
Maar de deur van de kelder is toch een ander verhaal. Deze deur heeft eerst jarenlang los in de kelder gestaan. Hier werd hij ook niet beter van. Maar toen we hier alle zeilen bij moesten zetten om alles klaar te maken om te wonen en mensen te ontvangen kwam de kelderdeur onderaan te staan op een lange lijst met dingen die we nog moesten doen. En in de tussentijd werd de deur alleen maar krommer door het vocht dat zich in de kelder bevindt. Vorig jaar kwam hij toch een keer aan de beurt en had ik de klampen en de schoor vervangen en de deur recht gemaakt. Eindelijk kon de deur dan afgehangen worden in het gat van de kelder. Maar binnen de kortste keren werd de deur weer krom. Maar dit was nog niet het ergste. Hij ging ook ineens als een malle uitzetten en zat uiteindelijk zo strak in het kozijn dat het een hele operatie werd om hem weer eens open te krijgen.
De deur blijf weer een tijd liggen. Deze zomer heb ik het toch weer eens opgepakt, en nu in één keer goed aangepakt. Eigenlijk gun je jezelf niet genoeg tijd om zo’n klus netjes af te maken. Maar nu is het dan toch zover gekomen dat de deur netjes hangt en het slot goed werkt. Het is echt wel heel fijn dat de kelderdeur nu netjes dicht kan. Alles netjes in de lak en goed afgewerkt. Zo zien we het graag.
Drukte in “Atelier du Bois”..... Eigenlijk iets wat we nooit doen.....U heeft ongetwijfeld al wel eens iets gezien van de creaties die uit ons atelier komen. Het maken van grote staldeuren, luiken, schuurdeuren, toegangshekken en trappen op maat is iets dat regelmatig voorbij komt in de nieuwsbrief. We zijn natuurlijk ook zeker trots op al het werk dat gemaakt wordt in het aterlier. Alleen deze zomer hebben we iets gedaan dat we nog niet eerder gedaan hebben. Normaal doen we in de zomer geen opdrachten klaarmaken in de werkplaats, om onze vakantie gasten te kunnen verzorgen. Maar dat is dit jaar anders.  We kregen een opdracht voor een stel grote staldeuren, maar dan net even anders dan we ze normaal maken. Deze staldeuren komen in een gevel van een boerderij die volop bewoond wordt. De vorige bewoners hadden de staldeuren verwijderd en een glazen pui in het gat gezet. Nu wil het geval dat deze kant van het huis op het zuiden staat en de zon genadeloos naar binnen kan schijnen in de zomer. De opdracht was dan wel om staldeuren te maken, maar eigenlijk was het dus een zonwering voor het woongedeelte van het huis. En ondanks onze gewoonte om in de zomer geen opdrachten klaar te maken konden we deze klant niet langer in de hitte van de zon laten zitten. Zeker nu we een julimaand achter de rug hebben van meer dan 35 graden. We zijn toch aan de slag gegaan in de werkplaats.
De opening waar de nieuwe deuren in moeten komen is natuurlijk altijd een oud gebouw zoals dat eigenlijk altijd het geval is. We maken daar dan altijd eerst een goede mal van. Deze mal zetten we dan weer neer in de werkplaats en dat wordt de exacte maat van de deuren die we gaan maken. We beginnen simpel, met het schaven van de vloerdelen die we gaan gebruiken om de deur aan de buitenkant te bekleden. Deze schaven we aan vier kanten glad en haaks. Daarna moeten de groef en het mes eraan gefreesd. Dit doen we op de freesmachine met een automatische aanvoer.
Omdat het gat in de schuur nooit mooi recht is maken we een kozijn waar de deur aan komt te hangen. Deze maken we zo dat we in het scheve gat de mogelijkheid hebben om de nieuwe deur wel netjes recht op te hangen. Deze truc gebruiken we eigenlijk altijd om alles netjes af te kunnen hangen. En wanneer dit kozijn dan netjes opgesteld staat in de werkplaats kunnen we de exacte maat van de deuren bepalen. Aan de hand van deze maten kunnen we dan een tekening maken, met daarin alle maten van het geheel en van de constructies van de deuren.
Dan wordt het tijd om de constructies van de deuren te maken. Dit is altijd nog wel een puzzeltje om dit goed te doen. En wanneer alles netjes in elkaar gelijmd zit kan het afgewerkt worden en ziet het er al echt als een deur uit. We kunnen dan de vloerdelen erop vast zetten en de scharnieren erop doen. Door de extra belegstukjes bij de scharnieren krijgen de deuren een mooi uiterlijk en liggen ze ook een beetje dieper in het gat van de voorgevel. Dit is gunstig want dan zal er minder regenwater tegen aankomen en blijven de deuren langer mooi.
Wanneer dan beide deuren klaar zijn wordt alles afgehangen en compleet gemaakt. Onze manier van werken is om de hele deur compleet af te hangen wanneer deze nog in de werkplaats staat. Zo kunnen de scharnieren en alle sluitingen al op hun plek komen. Als alles werkt en op maat is, is het geheel klaar om te gaan plaatsen. Nu moet alles weer gedemonteerd worden en klaargemaakt voor transport. We gaan snel onderweg om deze deuren te plaatsen zodat de temperatuur in het woonhuis van deze klant weer een beetje dragelijk gaat worden.
Het plaatsen neemt natuurlijk ook nog wel wat tijd in beslag. Maar in iets meer dan een dag staat er ineens een mooi stel staldeuren. Alles komt dan ineens op z’n plek terecht. Waar we nog even over moesten nadenken was de sluitingen op de muur om de deuren open te zetten. Uiteindelijk zijn dat oude kettingen geworden die ook uit een oude stal komen. Zo wordt het toch een mooi authentiek geheel. Wij blij met een mooi afgeleverde deur en de klant helemaal tevreden met zijn zonwerende staldeuren. En dat dan ook nog afgeleverd aan het begin van de zomer. Iedereen blij.
  Nieuwe katjes op “Au Bout du Monde”.....Half-broer en half-zus van Freule .....Dat er bij ons op “Au Bout du Monde” katten aanwezig zijn dat is wel bekend bij iedereen. Maar de laatste tijd komt het toch zeer regelmatig voor dat de katten niet meer terugkomen in de schuur. Alle katten die wij hebben wonen bij ons in de oude schuur. Dat is hun plek. Hier zijn de hokken en hier krijgen ze te eten als dat nodig is. Hoewel de taak van de katten is om hier zoveel mogelijk muizen en ander ongedierte te vangen hebben ze ook nog gewoon voer nodig.
Een paar weken geleden kwam Frère niet meer thuis. Dit kan natuurlijk gebeuren omdat de katten altijd rond struinen en in de nacht dan ook roofvogels, vossen en marters tegen kunnen komen. En met een eventueel gevecht zullen onze katten zeker niet altijd winnen.  Ook Keesie kwam een keer niet meer terug. En zo gebeurde het dus dat er nog maar één kat bij ons op het erg rondliep. Freule moet nu in haar eentje het muizenbestand in toom houden. En dat valt niet mee. Gelukkig is daar dan de kat van onze vriend Pascal die weer voor de zoveelste keer goed zwanger is en weer een behoorlijk vol nest met kittens afleverde. Wij hadden dus weer snel onze keuze gemaakt, er komen twee van de kittens naar onze schuur. We gaan natuurlijk af en toe wel even kijken hoe het ermee staat. De katjes groeien goed met de goede zorg van moeder kat. En dan komt de dag dat onze katjes kunnen verhuizen naar onze eigen schuur. Het is natuurlijk een schattig gezicht hoe de kleintjes zich een weg banen in het nieuwe hok. Veel eten, slapen, plassen, poepen, miauwen, spelen en weer gaan eten en slapen.
Het is dus weer een broer en zus. De man noemen we maar weer “Frère”. Hopelijk blijft deze nu wat langer bij ons. En dan willen we ook graag de nieuwe dame in het hok aan u voorstellen: “Belle”. De kleur vinden we erg mooi en omdat het haar een beetje langer is vinden we haar erg mooi. Dus de naam “Belle” is dan toch wel erg toepasselijk voor deze dames poes, of “kattin” zoals onze Belgische vriend altijd zegt.
Maar nu is het dus wel het geval dat alle katten die nu bij ons zijn allemaal kinderen zijn van dezelfde moeder kat. Ze hebben niet dezelfde vader dus zijn het toch wel halfbroer en -zus van elkaar. Maar het is en blijft wel allemaal familie. Wij zijn in ieder geval weer blij dat er weer wat katjes bij zijn gekomen. We hopen dat ze net zoveel muizen gaan vangen als Freule. Die kan in ieder geval het goede voorbeeld geven aan de kleintjes.
Het oude “koeien-pad” in ere hersteld.....Na jaren is het pad helemaal compleet.....Ik heb er al een eerder artikel over geschreven. We zijn er ook al jaren mee bezig maar de laatste tijd zijn er behoorlijk wat veranderingen in en om het “oude koeienpad”. We ontdekten dit pad op ons terrein en toen we verder gingen zoeken via de “Geo-portail” (een franse google-maps) deden we een hele opmerkelijke ontdekking. Het oude pad dat we tussen de bomen ontdekt hebben is al eeuwen in gebruik. Via de “Geo-portail” konden we op een oude landkaart, die uit 1820 stamt, zien dat dit pad toen al bestond. Het werd toen al aangegeven en gebruikt. Wij vinden dit erg bijzonder.  Het begon een paar jaar geleden toen we het eerste gedeelte open hadden gemaakt. Eigenlijk wilden we het openen om een toegang te maken van de camping naar een openbaar tractorpad. Op dat moment ontdekte we de geschiedenis. We hebben meerdere gesprekken gehad in het gemeentehuis omdat wij graag eigenaar wilde worden van de grond. Wij wilde dit authentieke pad met de geschiedenis van de gemeente erbij weer in ere herstellen. Want wat was nu het geval……  De bron die naast dit pad ligt was in die tijd dus een bron voor de gemeenschap van Les Trois Taillants. Iedereen mocht met zijn dieren langskomen om die te laten drinken. Vroeger ging men met de dieren langs de bron. Tegenwoordig wordt er volop gereden met tractoren om overal water te bezorgen. In de jaren 1800 was dit niet zo. Er was toen dus de mogelijkheid om over dit oude pad te komen met je beesten en ze te laten drinken aan de gemeentebron. Wij vonden het fascinerend om dit te ontdekken.
Dus een paar jaar geleden werden we eigenaar van de verschillende percelen die dit pad vormen en we proberen om dit pad weer terug te krijgen. Dit is best een hele klus. Het eerste stuk van het pad is een paar jaar geleden al open gemaakt maar de afgelopen maand heeft Anton een groot gedeelte verder gemaakt. Anton is een vaste gast van “Au Bout du Monde”. Samen met Wilma komen ze regelmatig een aantal weken om te verblijven op onze camping en Anton vond het leuk om zich vast te bijten in het vrij maken van weer een groot stuk van ons “oude koeienpad”. Het begint nu echt goed zichtbaar te worden hoe het in die tijd geweest moet zijn. Wanneer je nu over het pad loopt begint het gevoel van vroeger tijden je echt wel te bekruipen, zeker nu je de geschiedenis weet van dit pad. Het geeft een bijzonder gevoel om hier dan te lopen. Je loopt hetzelfde pad als al die andere mensen die al eeuwen geleden met hun dieren over ditzelfde pad liepen om die dieren te laten drinken. De geschiedenis komt weer een klein beetje tot leven. En daar doen we het voor. Gekeken naar de afgelopen weken.....De moestuin doet het best goed met water uit de bron.....Aan het begin van het seizoen wilde de moestuin niet op gang komen. Het weer was te nat en te koud en toen die periode voorbij was gingen we een knallende hittegolf in die een aantal weken duurde. Temperaturen van bijna 40 graden en soms erover heen. Dat vonden de plantjes die nog moeste ontkiemen echt niet leuk. Er moest dus veel water gegeven worden. Het water uit de bron dat we met de tractor op moeten halen is dan wel een weldadige verfrissing voor de plantjes.
Maar nu we de eigenlijke zomer in zijn gegaan wordt het toch een zomer met betere temperaturen. De droogte is nog wel steeds een probleem. We moeten echt iedere avond sproeien anders komt er helemaal niets van de grond. Maar inmiddels zijn de tomaten goed begonnen, de bonen groeien als gekken en de sla doet het goed wanneer we die een beetje in de schaduw weten te houden. We eten dus inmiddels regelmatig uit de tuin. Het is fijn dat de tuin in ieder geval een aantal groentes opbrengt. Het is soms best wel frustrerend wanneer je de plantjes die je probeert goed te verzorgen onder je handen ziet verschrompelen. Maar we blijven het proberen.
Het graf van “Chef” de hond wordt goed verzorgd.....Onze hond Chef, die een paar maanden geleden overleden is, was niet alleen voor ons een geweldige vriend. Ook voor onze kinderen en kleinkinderen was het een hele goede vriend. Luca, die nu bij ons op vakantie is samen met onze dochter en schoonzoon, heeft een hele intense band gehad met Chef. Hij was natuurlijk niet hier in Frankrijk toen we Chef moesten begraven. Maar Luca had thuis in Nederland al veel ideeën die hij bij Chef z’n plek wilde uitvoeren wanneer hij hier wel in Frankrijk zou zijn. Zo kwam er een lavendel plant mee vanuit Nederland die een mooie plek moest krijgen bij zijn goede vriend.
Dit is natuurlijk allemaal voor elkaar gekomen en Luca is nu iedere keer druk bezig om het graf van Chef goed te verzorgen en iedere keer van mooie nieuw geplukte bloemen te voorzien. Het is een mooi gezicht om Luca zo bezig te zien. Ook wij missen Chef nog iedere dag en wanneer we naar de moestuin lopen kunnen we ook iedere keer nog even omkijken naar Chef.  Nederlandse haring op de Franse tafel.....We wonen nu al meer dan 10 jaar permanent in Frankrijk. We missen Nederland eigenlijk alleen omdat onze kinderen en kleinkinderen daar nog wonen. We gaan daarom natuurlijk regelmatig heen en weer om die te zien. Maar verder kunnen we zeggen dat we ons heel erg thuis voelen in Frankrijk. Maar dan is er toch wel één ding dat we missen vanuit Nederland. En dat is de Nederlandse “Hollandse Nieuwe”. De echte maatjes haring. Maar dan is er ineens een verrassing.
Rianne, onze dochter, komt met haar man Tim en hun zoon Luca bij ons de vakantie doorbrengen. En zij hebben vanuit Nederland de maatjesharing meegenomen in de koelbox, vacuüm verpakt. Het is dan natuurlijk wel even een feestje om aan tafel te gaan en een echt Nederlands “harinkje” te happen. En dan kan onze Belgische vriend Pascal natuurlijk niet ontbreken. Ook hij is gek op deze echte Nederlandse lekkernij. Dat is dan toch echt wel iets dat ze in Frankrijk helemaal niet kennen. Sterker nog, ze gruwen er zelfs een beetje van. Geeft niks…..voor ons is het even een Nederlands feestje.
Wij hebben een beetje vakantie met het bezoek van (klein)kinderen.....Deze zomer is onze dochter met man en (klein) kind op bezoek in Les Trois Taillants. Dat is natuurlijk heel fijn om je kinderen weer even om je heen te hebben. Wij hebben dan ook de tijd hiervoor genomen om dan ook even een beetje vakantie te nemen. Echte vakantie hebben we eigenlijk niet meer gehad sinds we hier in Frankrijk bezig zijn met ons huis en met de camping en de verhuur van onze accommodaties. Dan is het natuurlijk des te fijner om nu even tijd te hebben om de kinderen te ontvangen.
De dagelijkse dingen gaan zeker gewoon door maar wanneer opa op de tractor gaat heeft Luca daar natuurlijk wel zijn eigen plekje. Vuilniszakken wegbrengen naar de grote container, water halen bij de bron, met gereedschap sjouwen om hout te zagen. Alles samen met opa en oma. Hier genieten we natuurlijk enorm van, zeker ook omdat het niet zo heel vaak voorkomt dat we elkaar zien. Als ze er dan zijn is het zeker dubbel genieten.
De droogte vergt zijn tol in de Creuse.....Het is al zo lang droog. Er valt weinig regen en de regen die valt is zo weinig dat het amper zoden aan de dijk zet. Het lijkt toch echt dat de natuur gaat veranderen. En zeker in het oosten van de Creuse is de droogte zo goed merkbaar. In eerste instantie wordt er vanuit het bestuur van de Creuse gevraagd om zuinig met water om te gaan. Maar een paar weken geleden zijn er toch echt wel wat dingen veranderd. De prefectuur van ons departement heeft een waarschuwingscode systeem.  Dit is allemaal te volgen op de website www.vigieau.gouv.fr. Er zijn inmiddels 4 niveaus die de waarschuwingen weergeven. Geel is de eerste waarschuwing voor je watergebruik, deze moet je alert maken en zorgen dat je zuinig met water omgaat. Oranje is een verscherpte alertheid. Hierin komen dan de verplichtingen en verboden in het gebruik van water. Deze fase hebben we al een aantal weken. Maar sinds een paar dagen valt het oosten van de Creuse onder de rode fase: CRISIS. Nu mag je water alleen gebruiken voor de essentiële dingen. Dit gaat gepaard met allerlei restricties. Dat is natuurlijk een hele lijst maar het komt erop neer dat je gewoon zo min mogelijk water gebruikt en goed nadenkt over je eigen water gebruik. Er komt gelukkig wel nog steeds water uit de kraan. Laten we hopen dat dat nog niet gaat veranderen.   Groot onderhoud aan de woonwagen “Roulotte”..... Altijd de felle zon erop is de grootste boosdoener.....Sinds 2018 staat bij ons de woonwagen “Roulotte” geparkeerd. Sindsdien hebben al heel wat mensen hun vakantie doorgebracht in deze prachtige woonwagen. Het heeft een geweldig uitzicht over de valleien van het departement Creuse. Maar vanwege dit uitzicht zijn er ook wat andere bijzonderheden waar je dan rekening mee moet houden. De wagen staat altijd vol in de zon. Dit is voor de vakantie natuurlijk perfect maar voor de verf is het toch wel een zwaar leven. De verflaag laat wel iets eerder los dan dat je dat normaal zou verwachten. En naast de zon in de zomer wordt de woonwagen ook in de andere seizoenen blootgesteld aan het weer, vooral wind, regen en sneeuw. Ook dat is niet goed voor de verf afwerking van de wagen.
U snapt het al……er moet dus zeer regelmatig opnieuw geschilderd worden. En wat we ook nog steeds op ons verlanglijstje hebben zijn luiken voor de ramen. Dit is natuurlijk ook goed voor de bescherming tegen zon, wind en regen. Maar omdat we eigenlijk weinig tijd hebben voor dit onderhoud zal het in etappes moeten. We beginnen dan ook maar met één raam. Eens moeten we beginnen. En wat er gedaan is, is dan maar weer klaar. Beter een stukje gedaan dan helemaal niets.
Het is het plan om de kozijnen van de raampjes te voorzien van een nieuwe omlijsting waar dan de luiken beter op aansluiten. Wanneer de luiken dan dicht zijn kan er geen regenwater meer op het raam komen. Het volgende grote voordeel van de luiken is dat er dan ook minder zonlicht op het schilderwerk van het raam komt. Dat is ook een fijn idee. We gaan dus enthousiast aan de slag om luiken te maken en de boel netjes te schilderen. Het is zeker een hele klus maar wanneer het dan het eerste gedeelte klaar is kunnen we met genoegen naar het eindresultaat kijken. Wij zijn er weer trots op. De rest van het renovatiewerk zal toch echt nog weer even moeten wachten. We hebben een hoop ander werk te doen. Dat zal ik u verderop in de nieuwsbrief laten zien.
 De boiler die spontaan de geest geeft.....Een waterballet midden in de nacht .....Er zijn van die ongelukken die altijd helemaal onverwachts voorbij komen. Meestal op de meest ongelukkige momenten. En dan ook nog wanneer je er eigenlijk helemaal geen tijd voor hebt. Zeker wanneer je dan ook net op bed ligt. Annette dacht dat ze een autodeur hoorde klappen. Dat konden we ons eigenlijk helemaal niet voorstellen want er was op dat moment niemand in de buurt die dat zou doen. Maar even daarna hoorde we water kletteren. Dat was wel een soort alarm om heel snel uit bed te springen. En dat bleek terecht, er viel namelijk water uit het plafond van de gang. Heel snel gingen we dus ook kijken in de kast van de overloop. Daar was het probleem snel gevonden: de boiler lekte enorm veel water.
Deze kast staat natuurlijk helemaal vol met dozen en losse spullen. Dat moest er als een razende uitgehaald worden om bij de lekkende boiler te komen. Toen alle natte dozen uit de kast waren konden we dus ook goed zien dat de boiler eigenlijk open was gebarsten aan de bovenkant. Het water liep dus aan de buitenkant langs de boiler naar de vloer. Daarna vervolgde het zijn weg naar het plafond van de gang eronder. We konden in ieder geval wel een warme douche nemen midden in de gang. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Zo snel mogelijk probeerden we het overtollige water via het noodventiel door de afvoer weg te krijgen. Dat lukte uiteindelijk aardig. Maar dan zit je met een kapotte boiler en een natte zooi. Voor nu konden we slapen, de rest was voor de volgende dag.
Ons hele programma moest natuurlijk omgegooid de volgende dag. Eerst maar eens een goed plan maken voor de boiler. We moeten sowieso een nieuwe gaan scoren. Maar omdat we toch aan de slag moesten hadden we het idee om de plaats van de boiler ook gelijk te gaan veranderen. Van de kast op de overloop naar de badkamer beneden. Dat is een plek die meer logisch is. Maar dan moet er nog wel het één en ander gebeuren. De elektra verleggen, waterleiding verleggen en de afvoer daarbij. De boiler die wij graag wilden was alleen online te koop. Dus dat wordt even geduld hebben voor hij binnen is. Maar omdat we toch nog wel wat werk hebben kunnen we mooi alles gereedmaken voor de dag dat de nieuwe boiler binnenkomt.
Na een aantal dagen is alles weer in orde. De plek van de oude boiler weer afgedopt, goed gedroogd en opnieuw ingedeeld met dozen. Wat een ruimte in de kast nu de oude boiler weg is. Dan in de badkamer alles in orde gemaakt voor de nieuwe boiler. Een mooie kleine ondiepe energiezuinige boiler. Wat willen we nog meer. Het werkt allemaal weer als vanouds. Warm water uit de kraan om te douchen. Dat is dan weer een mooie luxe wanneer je dat een aantal dagen gemist hebt.  Een nieuw pad bij de vuurplaats.....Hakken en breken door de stekels.....Wij hebben hier altijd een behoorlijk lange “to-do-list”. Het lastige is altijd om de meest urgente dingen eerste te doen. Dus de volgorde van deze lijst veranderd nog al wel eens. Maar soms moet je ook gewoon eens iets doen dat eigenlijk totaal geen voorrang heeft. Het plan is om een pad te maken dat vanaf de vuurplaats loopt naar de kop van de schuur waar we vroeger, aan het eind van de dag, onze pastis dronken, genietend van het uitzicht. Het was al heel lang een wens van ons om dit pad te maken en nu gaat het dus gebeuren.
Dit pad is alleen maar voor de lol en voor het mooie en het heeft totaal geen prioriteit. Maar het zit al zo lang in ons hoofd dat we het gewoon nu eens gedaan willen hebben. We dachten dus eens voor een keer “weg met de prioriteitenlijst”. We wilden een keer iets anders doen dan dingen die móéten. En dat werd dus het pad bij de vuurplaats. Het was een flinke klus maar met iedere meter die we ontdeden van bramen-, meidoorn- en rozenstruiken kregen we steeds meer zin om verder te gaan. Ook kwamen we nog veel grote stenen tegen. Het hoogte verschil in het korte pad was ook best behoorlijk en we moesten dus met de grote stenen een soort trappetje maken om er weer makkelijk af te kunnen stappen.  Na twee dagen knippen en sjorren aan de stekels was er een pad. En het was best leuk. We zijn er gewoon erg trots op. We hebben een pad gecreëerd waar nog nooit een pad is geweest. We kunnen nu de oude drinkbak van de vorige bewoners ook weer zien. Deze waren we al jaren uit het zicht verloren. Het enige dat er nu nog rest is een enorme stapel met takken met grote stekels. Gelukkig zijn daar Ab en Jasmijn om te helpen al deze takken weg te slepen met de tractor en deze takken een mooie plek te geven op de erfafscheiding van de camping. Zelfs de takken wegbrengen was nog weer een aardige klus. Maar de oude tractor hielp ons weer voortreffelijk. En de voltooiing van het pad hebben we toen natuurlijk wel met een toepasselijk kampvuur gevierd. Hoe anders. 
 Gekeken naar de afgelopen weken.....Nieuwe snijplankjes voor de gasten van “Au Bout du Monde”.....Wanneer wij hier op “Au Bout du Monde” nieuwe gasten ontvangen staat in de gîte of woonwagen altijd het aperitief klaar, uiteraard helemaal op z’n Frans. Dit bestaat uit een mooie fles wijn en een goede droge worst. De vakantie kan dan meteen van start. Even de bagage uitladen en dan meteen met een mooi aperitief gaan genieten van de vakantie. Bij die “saucisson sec” geven wij als aandenken altijd een mooi snijplankje van “Au Bout du Monde”.
Ondertussen hebben zoveel gasten al zo’n plankje ontvangen dat onze doos met snijjplankjes helemaal leeg was. Het was dus tijd om nieuwe te maken. En dan is het natuurlijk leuk om het net weer even anders te maken. En dat deden we. En daarom kunnen we u nu de nieuwe “Au Bout du Monde”-snijplank voor dit jaar presenteren. Wij vinden het leuk om iedereen iets leuks mee te geven naar Nederland waar een mooie herinnering aan zit van ons. 
Nieuwe aanhanger voor de tractor.....We waren er al heel lang naar op zoek. Een leuke en handige aanhanger voor achter de quad of de tractor. Maar we konden nog steeds niets vinden dat betaalbaar was en dan ook nog naar ons zin. Maar ineens was het helemaal raak, wij vonden precies wat we zochten, op de rommelmarkt in Quinssaines. Niet te groot, niet te zwaar, maar wel heel handig. Zelfs met een bok erop voor de medepassagiers. En de zij- en achterkleppen kunnen allemaal opengeklapt worden. Wanneer je dit doet en de kettingen vastmaakt heb je een mooi vlakke laadvloer. Dus we gingen over tot de koop.
We zijn snel naar huis gereden en met de bus weer teruggegaan naar de rommelmarkt. De aanhanger paste precies achterin. Met de rijplaten hebben we hem midden op de markt in de bus geduwd en thuis er weer uit gehaald. We hebben hem toen nog eens even helemaal goed geïnspecteerd en we zijn er echt wel blij mee. En het toeval wil dat de aanhanger precies dezelfde kleur heeft als de tractor. Het is nu echt een setje geworden.  De stoere (buurman) stier tussen de roze bloemen.....Tegenwoordig maak ik mijn ochtendwandeling alleen, zonder Chef. Ik kom dan wel even langs de moestuin en zo kan ik hem nog wel even goedemorgen zeggen. Ik loop dan het tractorpad verder af en kom dan verschillende kuddes koeien tegen. De eerste kudde die ik tegenkom is die van Boudeau. Dit zijn de Charolais koeien waar Frankrijk beroemd om is geworden. En wanneer ik langsloop worden alle koeien wakker en komen ze allemaal naar het prikkeldraad. We kunnen elkaar dan even een hele goede morgen wensen.
Ook bloeit er de laatste tijd veel vingerhoedskruid langs de kant van de paden. Met deze mooie roze/paarse kleur steken ze heel mooi af tegen de groene weiden waar de witte koeien lopen. Met hun pluimen komen ze ver boven het prikkeldraad van de weilanden uit en het lijkt wel of ze hiermee willen laten zien dat ze op het moment van bloeien willen overheersen in de natuur.
En de foto die ik u nu wil laten zien vond ik erg geweldig. Er kwam echt een grote stoere stier naar het prikkeldraad lopen om ook even goedemorgen te zeggen. Maar wat wil nu het geval: hij stond precies tussen de trossen van het vingerhoedskruid. Ik moest meteen denken aan alle “pride” optochten die de afgelopen maand zijn gehouden. Deze stoere stier tussen de roze bloemetjes. Je kan dus nog zo’n stoere stier zijn maar ook deze stoere stier heeft een andere zachte kant. Het uiterlijk zegt zeker niet alles. Dat laat hij dan toch wel even zien. Ik vond het in ieder geval heel leuk om te zien.  Baby vleermuis in de werkplaats.....We waren hard aan het werk in de werkplaats. In het vakantie seizoen doen we dat eigenlijk niet, maar dit jaar is het anders. Hier zullen we in de volgende nieuwsbrief het één en ander van laten zien. We waren een klein beetje aan het opruimen om ruimte te maken om goed te kunnen werken. De vloer even schoonvegen was het laatste dat we deden. En op dat moment hoorde ik een plof achter me. Ik draaide om en zag een baby-vleermuis op de grond. Die was dus net naar beneden gevallen. Hij of zij mankeerde gelukkig niks.  Er zijn altijd heel veel vleermuizen in de werkplaats. Iedere dag maken ze nieuwe poepjes op de machines en op het werk dat we aan het maken zijn. Maar zo’n klein vleermuisje had ik nog nooit gezien. Nu hadden we de mogelijkheid om deze baby-vleermuis eens goed te bekijken. Ik heb er snel wat foto’s van gemaakt maar ook een video. Het is echt heel gek om een vleermuis heen en weer te zien lopen met hun voorpoten omgebouwd tot flapperende vleugels. Je kan wel heel goed zien dat deze beestjes gemaakt zijn om te vliegen en zeker niet om over de vloer te lopen. Nadat ik de foto’s en de video had gemaakt hoorde je ook al de moeder heen en weer vliegen en geluidjes maken om haar baby te vinden. Ik heb de kleine vleermuis opgepakt en op de zolder neergelegd. En even later zagen we moeder en kind weer samen in de dakspanten hangen. Normaal kan je de vleermuizen overdag niet vinden in de werkplaats, maar nu kon je ze nog goed zien. Met een beetje inzoomen waren ze goed met een foto te vangen. Hoe de moeder het voor elkaar heeft gekregen de baby weer zo hoog in de spanten te krijgen blijft een raadsel maar het feit is dat ze samen weer daar hangen. We zullen dus altijd wel veel poepjes van vleermuizen in de werkplaats blijven houden. Dat hoort hier nu eenmaal zo.  De moestuin heeft het zwaar.....U heeft het misschien al wel in het nieuws gehoord. We zijn hier in de maand juni met een complete hete zomer begonnen en dan is de echte zomer nog niet eens van start gegaan. De temperaturen zijn over het algemeen boven de 30 graden. Dat is al behoorlijk warm, maar toen kwamen er aan het einde van de maand ook nog dagen met echte hitte. Temperaturen van 40 graden zijn nu geen uitzondering meer. Dat het dan zo heet is maakt het al lastig om gewoon je werk te doen. Maar daarnaast heeft het eigenlijk de hele maand juni ook nog niet geregend. Alles is zo intens droog geworden dat alles wat hier in de grond staat snakt naar een slokje water.  Gelukkig hebben wij onze bron inmiddels een paar jaar. Het water uit deze bron kunnen we gebruiken om de planten een beetje te redden van de ergste droogte. En daarbij kunnen we ook de moestuin goed voorzien van water. We moeten dan natuurlijk wel wat water transporteren naar de moestuin. Daar hebben we tegenwoordig een mooie watertank en tractor voor. Dat is allemaal redelijk goed te doen. Maar ondanks dat we iedere avond de moestuin water kunnen geven heeft de tuin het met deze hoge temperaturen echt wel zwaar. De droogte is echt intens.
Maar we blijven ons best doen. Er zijn groentes die het niet goed doen. Maar er zijn ook planten die het heel goed doen, waaronder de aardbeien. Je ziet dat ze baat hebben bij de vele zonuren. Datzelfde geldt voor de tomatenplanten. Nog even en we kunnen flink wat tomaten eten. We hebben wat tomaten planten gekocht maar we hebben ook zelf gezaaid en ook dat is een succes. Inmiddels hebben we zoveel tomatenplanten fier in de grond staan, dat we ons klaar moeten gaan maken om veel tomatensaus te gaan maken om in te gaan wecken.
 Ook de bonen en de paprika’s doen het goed. Het is echt weer prachtig om te zien hoe alles groeit en snel uit de grond komt met deze hoge temperaturen. Met deze extreme droogte en warmte doen we iedere avond water geven. Anders zou de hele boel echt verschroeien. En volgens de vooruitzichten voor de komende zomer komt er nog meer warmte en droogte. Dus het water geven van de tuin zal voorlopig nog niet klaar zijn. Ik hoop dat onze bron nog steeds water wil blijven geven. Door de droogte zitten er inmiddels ook al restricties aan het gebruik van leidingwater. We moeten heel zuinig aan doen, dus dat doen we netjes.
 Leven als "hond" in Frankrijk.....Dat heeft Chef met volle teugen bij ons gedaan.....En toen ineens was het afgelopen. Chef onze trouwe hond heeft een vol leven gehad. Het begon in het asiel in Montluçon waar hij als pup is afgegeven. Na 3,5 jaar bij de S.P.A. was het zover dat wij onze keuze op hem lieten vallen en hij zijn nieuwe leven begon in Les Trois Taillants. We hebben hier kilometers gelopen en onze eigen omgeving kunnen ontdekken tijdens de uren van het uitlaten. Hij stal de harten van ons, onze kinderen en kleinkinderen en onze gasten. Er was echt niemand die hij oversloeg met zijn vriendelijkheid. Soms een beetje lomp maar altijd lief. Dit kwam de afgelopen week tot een eind na een leven van bijna 13,5 jaar. Onze oude baas laat een grote leegte achter maar vooral laat hij de liefde die hij voor iedereen had bij ons achter. Het was een bewogen, vol en machtig leven wat hij heeft geleefd. Wij kijken trots terug op wat hij altijd teweeg kon brengen bij mensen. 
In 2016 kwam Chef bij ons vanuit het asiel. Hij moest wel even wennen aan alle vrijheid die hij toen ineens had. Maar het duurde zeker niet heel lang. We hebben veel avonturen beleefd met hem. Zijn moeder als een schapendrijfster (Border Collie) en zijn vader als een echte jachthond (Braque Blue d’Auvergne) had hij het niet altijd gemakkelijk met zijn instincten. Soms wist hij het niet meer helemaal maar altijd was hij lief en geduldig met iedereen die zijn pad kruiste. Hij kon geen vlieg kwaad doen wanneer hij de familieman uithing. Maar wanneer zijn jachtknopje aanging tijdens onze wandelingen was hij echt de “man op jacht” en was er geen uit-knop meer te vinden.
In de tijden dat hij echt nog zo actief was hebben we regelmatig bij de dierenarts gezeten om alles weer aan elkaar te laten naaien. Wanneer je gewoon doorrent en geen rekening houdt met prikkeldraad of wanneer je meerdere keren een gevecht aangaat met bevers, dan hou je best wel veel rafels aan je oren over en allerlei littekens van dichtgenaaide huid. Maar wat hij nooit is kwijtgeraakt is zijn ongekende eigenwijze manier van het leven van zijn hondenleven.
De laatste jaren werden wel steeds moeilijker voor Chef. De achterpoten werden stram en stijf. Door een trauma dat hij opliep in zijn pup leven had hij veel zenuwpijnen en dat zorgde ervoor dat hij altijd aan zijn staart knaagde. Hij moest het altijd met wat kale plekken doen. Soms ging het beter, soms was het lastig. Maar wat Chef het meest lastig vond was de dementie die hem te pakken kreeg. De verlatingsangst van vroeger kwam in het kwadraat bij hem terug. Uiteindelijk moest hij altijd een hand voelen op zijn kop of lijf. Door steeds slechter zicht en gehoor werd alles voor hem een bedreiging.
Gelukkig hebben we heel rustig afscheid kunnen nemen terwijl hij heel rustig in zijn eigen mand kon liggen. Op zijn vertrouwde kussentje heeft hij voor de laatste keer zijn kop neer kunnen leggen. Het is heel goed geweest. We hebben van elkaar kunnen genieten en dat hebben we met volle teugen gedaan. Nu is het tijd om verder te gaan.
 |
AuteurBram en Annette Vroon eigenaren van Camping "Au Bout du Monde" voor een heerlijke rustige vakantie midden in de rust van de natuur en het authentieke Franse leven. 
Archieven
December 2025
Categorieën |
RSS-feed